Με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Δομινίκου, σας παρουσιάζω μερικά στοιχεία από τη ζωή του και το ιδιαίτερο χάρισμά του.
Ο Άγιος Δομίνικος ήταν προικισμένος με μεγάλη αγιότητα και πάντοτε στηριζόταν σε μια έντονη εσωτερική ορμή θείου ζήλου. Αρκούσε να τον αντικρίσει κανείς, για να αντιληφθεί ότι βρισκόταν ενώπιον ενός ανθρώπου προνομιούχου της θείας χάριτος.
Διέθετε αξιοθαύμαστη σταθερότητα χαρακτήρα, η οποία ταραζόταν μόνον από αλληλεγγύη προς τον πόνο των άλλων. Και επειδή η χαρούμενη καρδιά καθρεφτίζεται στο γαλήνιο πρόσωπο, η εσωτερική του ηρεμία αποκαλυπτόταν στην εξωτερική του καλοσύνη και στην ιλαρότητα της όψεώς του.
Παντού αποδεικνυόταν άνθρωπος σύμφωνος με το Ευαγγέλιο, τόσο με τα λόγια όσο και με τα έργα του. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κανείς δεν ήταν πιο κοινωνικός, κανείς πιο προσιτός και ευγενικός προς τους αδελφούς και τους άλλους ανθρώπους. Τη νύχτα, όμως, κανείς δεν ήταν πιο αφοσιωμένος και πιο επίμονος στην αγρυπνία και την προσευχή.
Ήταν εξαιρετικά φειδωλός στα λόγια και, όταν άνοιγε το στόμα του, ήταν ή για να μιλήσει με τον Θεό στην προσευχή ή για να μιλήσει για τον Θεό. Αυτός ήταν ο κανόνας που ακολουθούσε ο ίδιος και αυτόν ακριβώς συνιστούσε και στους αδελφούς.
Η χάρη που επίμονα περισσότερο από κάθε άλλη ζητούσε από τον Θεό ήταν εκείνη της φλογερής αγάπης, η οποία θα τον ωθούσε να εργάζεται αποτελεσματικά για τη σωτηρία των ανθρώπων. Πίστευε, πράγματι, ότι θα μπορούσε να γίνει τέλειο μέλος του Σώματος του Χριστού μόνον εφόσον αφιερωνόταν ολοκληρωτικά και με όλες του τις δυνάμεις στην κατάκτηση ψυχών. Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να μιμηθεί τον Σωτήρα, ο οποίος προσφέρθηκε ολόκληρος για τη σωτηρία μας.
Για τον σκοπό αυτό, εμπνευσμένος από τον Θεό, ίδρυσε το Τάγμα των Αδελφών Ιεροκηρύκων, πραγματοποιώντας ένα σχέδιο της Θείας Πρόνοιας, το οποίο είχε από καιρό βαθιά στην καρδιά του.
Συχνά παρότρυνε τους Αδελφούς, τόσο προφορικά όσο και με επιστολές, να μελετούν αδιάκοπα την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Ο ίδιος έφερε πάντοτε μαζί του το Ευαγγέλιο του Ματθαίου και τις επιστολές του Αγίου Παύλου και μελετούσε τις τελευταίες τόσο επίμονα και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε έφθασε να τις γνωρίζει σχεδόν από μνήμης.
Δύο ή τρεις φορές εξελέγη Επίσκοπος· εκείνος όμως πάντοτε αρνήθηκε, προτιμώντας να ζει με τους Αδελφούς του μέσα στη φτώχεια. Μέχρι το τέλος της ζωής του διατήρησε άσπιλη τη λαμπρότητα της παρθενίας του.
Επιθυμούσε να μαστιγωθεί, να κατακομματιαστεί και να πεθάνει για την πίστη στον Χριστό. Ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ είπε γι’ αυτόν: «Γνωρίζω έναν άνθρωπο, ο οποίος ακολούθησε σε όλα και με κάθε τρόπο τη ζωή των Αποστόλων· δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στον ουρανό έχει συνδεθεί με τη δόξα τους».
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
