Η εκκλησία χθες και σήμερα

Η εκκλησία χθες και σήμερα

Η πίστη των Χριστιανών είναι «αποστολική», βασισμένη  δηλαδή στη μαρτυρία των Αποστόλων που «έφαγαν και ήπιαν μαζί με τον Ιησού, μετά την ανάστασή του από τους νεκρούς» (Πρ. 10,41). Το περιεχόμενο της πίστης μας είναι το κήρυγμα των Μαθητών του Ιησού: «Με μεγάλη δύναμη οι απόστολοι έδιναν μαρτυρία της αναστάσεως του Κυρίου και όλοι έχαιραν  μεγάλης εκτίμησης». (Πρ. 4,33)

Η πρώτη κοινότητα των μαθητών του Ιησού,  με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, μετέτρεπε την πίστη  σε ζωή : «όλοι οι αδελφοί προσκαρτερούσαν στη διδαχή των Αποστόλων και στην κοινωνία και τον τεμαχισμό του άρτου και στις προσευχές», (Πρ. 2,42)..

Η Εκκλησία είναι η προέκταση μέσα στους αιώνες  του ενσαρκωμένου Λόγου του Θεού, του Ιησού Χριστού,  ο οποίος, μέσα από τη σημερινή κοινότητα των μαθητών του, συνεχίζει να δίνει τη θεϊκή ζωή  του στους ανθρώπους. Μέσω της Εκκλησίας και την τέλεση των Μυστηρίων της ο άνθρωπος αποκτά την «εν Χριστώ» και την «εν Θεώ ζωή».

Η «εν Χριστώ ζωή» αλλάζει όμως τη συμπεριφορά μας, όπως έγινε με τη ζωή των μελών της πρώτης χριστιανικής κοινότητας; Εκείνη ήταν μια κοινότητα  διαφορετική από τις άλλες. Η Εκκλησία σήμερα;

Η σημερινή κοινότητα των μαθητών του Ιησού, των μελών της Εκκλησίας,  οφείλει να κάνει μία ειλικρινή εξέταση της συνείδησης. Να δει κατά πόσον η ζωή της ταυτίζεται με εκείνη της πρώτης χριστιανικής κοινότητας. Το χαρακτηριστικό της πρώτης  κοινότητας ήταν η προσκαρτερία στη διδαχή των Αποστόλων, στην κοινή προσευχή, στον κοινό τεμαχισμό του άρτου, στην έμπρακτη αγάπη προς όλους. 

Πως όμως σήμερα η Εκκλησία βιώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της;

Πέρασαν από τότε δυο χιλιάδες χρόνια και οι Χριστιανοί ακόμη δεν τολμούν να εορτάζουν μαζί το θεμέλιο της Πίστης τους, την  Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Την εορτάζουν όλοι αλλά σε διαφορετική ημερομηνία η Ανατολή από τη Δύση. Σε μια διαφορετική Κυριακή.  Γιατί τάχα ακόμη αυτή η στάση και απόσταση;

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, η μόνη Εκκλησιαστική κοινότητα που σταμάτησε να κοιτάζει τη σελήνη την εαρινή, για δει πότε είναι πανσέληνος και να υπολογίσει την ημέρα του εορτασμού του Πάσχα είναι η Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα. Έριξε τη ματιά της γύρω της, στις μικτές οικογένειες, στα μέλη της, στους εργαζόμενους, στους μαθητές και μαθήτριες όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης και θέλησε να τους δώσει την δυνατότητα να γευθούν όλοι μαζί με την πλειοψηφία των ορθοδόξων αδελφών τους την ομορφιά του Πάσχα του Κυρίου. Έτσι αποφάσισε εδώ και τριάντα τώρα χρόνια να συνεορτάζει το Πάσχα με την αδελφή Ορθόδοξη Εκκλησία! Πόσοι άραγε το γνωρίζουν αυτό;

Είναι μία απόφαση όμως που δυστυχώς δεν βρήκε ακόμη μιμητές ούτε στην Ανατολή ούτε στη Δύση!

Λυπούμαι όμως και στεναχωριέμαι, Ντρέπομαι αληθινά  όταν, παρ’  όλα αυτά αναγκαζόμαστε ακόμη, από άλλους χριστιανούς αδελφούς, να κοιτάμε τα ρολόγια μας, για να μη συναντηθεί ο ένας επιτάφιος με τον άλλο. Πρέπει και οι μεν και οι δε να ζητήσουμε συγνώμη στον απλό λαό που θέλει ως λαός του θεού να γιορτάσει ενωμένος το Πάσχα του Κυρίου.

Κάτι άλλο που με κάνει να υποφέρω είναι το ότι ακόμη  δεν τολμούμε οι Χριστιανοί να συμπροσευχηθούμε.

Το επιχείρημα που παρουσιάζεται συχνά από όσους ακόμη δεν το τολμούν, είναι πως Πατέρες της Εκκλησίας, δεν το επέτρεπαν στην εποχή τους.  Μα και σήμερα υπάρχουν Πατέρες της Εκκλησίας που το επιδιώκουν! Εξ’ άλλου το ότι  ο Θεός, όχι μόνο το επιτρέπει αλλά και το ζητά από τους μαθητές του Υιού του, δεν μας λέει τίποτε; Πως παραβαίνουμε το νόμο του Θεού «κατ’ οικονομία», όπως λέμε σε άλλα θέματα και δεν τολμούμε να παραβούμε «κατ’ οικονομία» τους ανθρώπινους κανόνες; Μέχρι πότε θα υπακούμε τυφλά στους ανθρώπινους νόμους, ενώ θα παραβιάζουμε τους Θεϊκούς;

Μέχρι πότε οι ανθρώπινες σκέψεις του χθες, που χρησιμοποιήθηκαν κάτω από άλλες συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες  θα διαιωνίζονται μέσα στους αιώνες και θα τίθενται πάνω από τους Θεϊκούς νόμους; πάνω από το νόμο της αγάπης; της αδελφοσύνης; της αληθινής χριστιανοσύνης;

Και σήμερα υπάρχουν  Θωμάδες, που για να πιστέψουν θέλουν να δουν, αν όχι αναστημένο το Χριστό, τουλάχιστο την Εκκλησία του να εκπληρώνει όσα της παρήγγειλε. Να βιώνει, όσα η ίδια κηρύττει. Να εξασφαλίζει τη συνέχεια και τη συνέπεια μεταξύ των λόγων και των έργων. Να μην είναι μία μουσειακή κοινότητα, που  απλώς υπενθυμίζει τα ανεπανάληπτα σωτήρια γεγονότα που έγιναν δυο χιλιάδες χρόνια πριν, αλλά να παραμένει πιστή στην αποστολή της, να πείθει  με το λόγο της και να σώζει και σήμερα με τη ζωή της.

Τότε μόνο θα είναι Εκκλησία, δηλαδή  «μυστήριο σωτηρίας» για όλους τους ανθρώπους.

+ Νικόλαος

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

Mελέτη  του Ευαγγελίου της ημέρας

ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ 2ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ 7 Δεκεμβρίου 2022   Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν Επικαλούμαι το

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιωσήφ στη Μυτιλήνη

Ποιμαντική επίσκεψη στην ενορία Μυτιλήνης, το διήμερο 3-4 Δεκεμβρίου, πραγματοποίησε ο Αρχιεπίσκοπός μας Ιωσήφ, με την ιδιότητα του Αποστολικού Τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου, Λέσβου,

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου