ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ 

Αίθουσα Παύλος Στ’

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2025

 

Κύκλος – Ιωβηλαίο 2025. Ο Ιησούς Χριστός, η ελπίδα μας. IΙΙ. Το Πάσχα του Ιησού. 4. Η παράδοση. «Ποιον ζητάτε;» (Ιω 18,4). 

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, 

σήμερα εστιάζουμε σε μια σκηνή που σηματοδοτεί την έναρξη του Πάθους του Ιησού: τη στιγμή της σύλληψής του στον Κήπο των Ελαιών. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης, με το συνηθισμένο του βάθος, δεν παρουσιάζει έναν φοβισμένο Ιησού, που φεύγει ή κρύβεται. Αντιθέτως, μας δείχνει έναν ελεύθερο άνθρωπο, που κάνει ένα βήμα μπροστά και μιλάει, αντιμετωπίζοντας κατά πρόσωπο την ώρα που μπορεί να αποκαλυφθεί το φως της μεγαλύτερης αγάπης. 

«Ο Ιησούς, γνωρίζοντας όλα όσα επρόκειτο να του συμβούν, προχώρησε προς το μέρος τους και τους είπε: “Ποιον ζητάτε;”» (Ιω 18,4). Ο Ιησούς γνωρίζει. Ωστόσο, αποφασίζει να μην υποχωρήσει. Παραδίδεται. Όχι από αδυναμία, αλλά από αγάπη. Μια αγάπη τόσο πλήρης, τόσο ώριμη, που δεν φοβάται καμία απόρριψη. Ο Ιησούς δεν συλλαμβάνεται: αφήνει να τον συλλάβουν. Δεν είναι θύμα σύλληψης, αλλά ο χορηγός μιας δωρεάς. Αυτή η πράξη ενσαρκώνει μια ελπίδα σωτηρίας για την ανθρωπότητά μας: να γνωρίζουμε ότι, ακόμη και στην πιο σκοτεινή ώρα, μπορούμε να παραμείνουμε ελεύθεροι να αγαπάμε στο έπακρο. 

Όταν ο Ιησούς απαντά «Εγώ είμαι», οι στρατιώτες πέφτουν κατά γης. Πρόκειται για ένα μυστηριώδες απόσπασμα, καθώς αυτή η έκφραση, στη βιβλική αποκάλυψη, υπενθυμίζει το ίδιο το όνομα του Θεού: «Εγώ ειμί ο Ων». Ο Ιησούς αποκαλύπτει ότι η παρουσία του Θεού φανερώνεται ακριβώς εκεί όπου η ανθρωπότητα βιώνει την αδικία, τον φόβο και τη μοναξιά. Ακριβώς εκεί, το αληθινό φως είναι έτοιμο να λάμψει χωρίς φόβο να κατακλυστεί από το σκοτάδι που πλησιάζει. 

Μέσα στην καρδιά της νύχτας, όταν όλα φαίνονται να καταρρέουν, ο Ιησούς δείχνει ότι η χριστιανική ελπίδα δεν είναι υπεκφυγή, αλλά αποφασιστικότητα. Αυτή η στάση είναι καρπός μιας βαθιάς προσευχής, στην οποία ζητάμε από τον Θεό να μην μας γλιτώσει από τα βάσανα, αλλά να έχουμε τη δύναμη να εμμένουμε στην αγάπη, γνωρίζοντας ότι τη ζωή, που προσφέρεται ελεύθερα από αγάπη, δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς. 

«Αν ζητάτε εμένα, αφήστε αυτούς να φύγουν» (Ιω 18,8). Τη στιγμή της σύλληψής του, ο Ιησούς δεν ενδιαφέρεται να σώσει τον εαυτό του: επιθυμεί μόνο να φύγουν ελεύθεροι οι φίλοι του. Αυτό αποδεικνύει ότι η θυσία του είναι μια αληθινή πράξη αγάπης. Ο Ιησούς αφήνεται να συλληφθεί και να αιχμαλωτιστεί από τους φρουρούς μόνο για να μπορέσει να αφήσει στην ελευθερια τους μαθητές του. 

Ο Ιησούς έζησε κάθε μέρα της ζωής του ως προετοιμασία για αυτή τη δραματική και υπέρτατη ώρα. Γι’ αυτό, όταν αυτή φτάνει, έχει τη δύναμη να μην αναζητήσει διαφυγή. Η καρδιά του γνωρίζει καλά ότι να χάσει τη ζωή από αγάπη δεν είναι αποτυχία, αλλά ενυπάρχει μια μυστηριώδης γονιμότητα. Σαν τον κόκκο του σιταριού ο οποίος, πέφτοντας στη γη, δεν μένει μόνος, αλλά πεθαίνει και γίνεται καρποφόρος.

Και ο Ιησούς βιώνει την ταραχή μπροστά σε έναν δρόμο που φαίνεται να οδηγεί μόνο στον θάνατο και το τέλος. Αλλά είναι εξίσου πεπεισμένος ότι μόνο μια ζωή που χάνεται από αγάπη, στο τέλος, ξαναβρίσκεται. Εδώ συνίσταται η αληθινή ελπίδα: όχι στην προσπάθεια να αποφευχθεί ο πόνος, αλλά στην πίστη ότι, ακόμη και στην καρδιά των πιο άδικων οδυνών, κρύβεται ο σπόρος μιας νέας ζωής. 

Και τι γίνεται με εμάς; Πόσες φορές υπερασπιζόμαστε τη ζωή μας, τα σχέδιά μας, τις βεβαιότητές μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι, κάνοντάς το, μένουμε μόνοι. Η λογική του Ευαγγελίου είναι διαφορετική: μόνο ό,τι δίνεται ανθίζει, μόνο η  αγάπη που γίνεται προσφορά μπορεί να επαναφέρει την εμπιστοσύνη ακόμη και εκεί όπου όλα φαίνονται χαμένα. 

Το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο μας μιλάει επίσης για έναν νεαρό άνδρα ο οποίος, όταν συλλαμβάνεται ο Ιησούς, φεύγει γυμνός (Μκ 14,51). Είναι μια αινιγματική, αλλά βαθιά υποβλητική εικόνα. Κι εμείς, προσπαθώντας να ακολουθήσουμε τον Ιησού, βιώνουμε στιγμές που αιφνιδιαζόμαστε και απογυμνωνόμαστε από τις βεβαιότητές μας. Αυτές είναι οι πιο δύσκολες στιγμές, όταν μπαίνουμε στον πειρασμό να εγκαταλείψουμε την οδό του Ευαγγελίου, επειδή η αγάπη μάς φαίνεται ένα ακατόρθωτο ταξίδι. Κι όμως, θα είναι ακριβώς ένας νεαρός άνδρας, στο τέλος του Ευαγγελίου, που θα αναγγείλει την ανάσταση στις γυναίκες, όχι πλέον γυμνός, αλλά ενδεδυμένος με λευκή στολή (Μκ 16,5). 

Αυτή είναι η ελπίδα της πίστης μας: οι αμαρτίες μας και οι δισταγμοί μας δεν εμποδίζουν τον Θεό να μας συγχωρήσει και να αποκαταστήσει μέσα μας την επιθυμία να ξαναρχίσουμε να ακολουθούμε τον Θεό, για να μας κάνει ικανούς να δώσουμε τη ζωή μας για τους άλλους. 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας μάθουμε κι εμείς να παραδινόμαστε στην καλή θέληση του Πατέρα, επιτρέποντας στη ζωή μας να αποτελεί απάντηση στο καλό που έχουμε λάβει. Στη ζωή δεν χρειάζεται να έχουμε τα πάντα υπό έλεγχο. Αρκεί να επιλέγουμε κάθε μέρα να αγαπάμε με ελευθερία. Αυτή είναι η αληθινή ελπίδα: να γνωρίζουμε ότι, ακόμη και στο σκοτάδι της δοκιμασίας, η αγάπη του Θεού μάς στηρίζει και κάνει να ωριμάσει μέσα μας ο καρπός της αιώνιας ζωής.

———————

Μετάφραση: π.Λ