ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ 

Πλατεία Αγίου Πέτρου

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2025 

 

Κύκλος – Ιωβηλαίο 2025. Ο Ιησούς Χριστός, η ελπίδα μας. IV. H Aνάσταση του Χριστού και οι προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου. 4. Η πασχαλινή πνευματικότητα εμψυχώνει την αδελφοσύνη. «Να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα» (Ιω 15,12)

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα και καλώς ήρθατε!

Η πίστη στον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού και η βίωση της πασχαλινής πνευματικότητας ενσταλάζει ελπίδα στη ζωή και μας ενθαρρύνει να επενδύουμε στην καλοσύνη. Συγκεκριμένα, μας βοηθά να αγαπάμε και να καλλιεργούμε την αδελφοσύνη, η οποία αναμφίβολα αποτελεί μία από τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σήμερα, όπως είχε σαφώς αναγνωρίσει ο μακαριστός Πάπας Φραγκίσκος. 

Η αδελφοσύνη πηγάζει από μια βαθιά ανθρώπινη πραγματικότητα. Είμαστε ικανοί για σχέσεις και, αν θέλουμε, ξέρουμε να χτίζουμε αυθεντικούς δεσμούς μεταξύ μας. Χωρίς σχέσεις που μας στηρίζουν και μας εμπλουτίζουν από την αρχή της ζωής μας, δεν θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε, να αναπτυχθούμε ή να μάθουμε. Αυτές οι σχέσεις είναι πολλές, ποικίλες σε μορφή και βάθος. Αλλά είναι βέβαιο ότι η ανθρώπινη φύση μας ολοκληρώνεται καλύτερα όταν είμαστε και ζούμε μαζί, όταν είμαστε σε θέση να βιώσουμε αυθεντικούς, μη τυπικούς δεσμούς με τους ανθρώπους γύρω μας. Αν είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας, κινδυνεύουμε να αρρωστήσουμε από μοναξιά, ακόμη και από έναν ναρκισσισμό που νοιάζεται για τους άλλους μόνο από προσωπικό συμφέρον. Ο άλλος στη συνέχεια υποβιβάζεται σε κάποιον από τον οποίο παίρνουμε, χωρίς ποτέ να είμαστε αληθινά πρόθυμοι να δώσουμε, να δωρίσουμε τον εαυτό μας. 

Γνωρίζουμε καλά ότι ακόμη και σήμερα η αδελφοσύνη δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη, δεν είναι άμεση. Πολλές συγκρούσεις, τόσοι πολλοί πόλεμοι σε όλο τον κόσμο, κοινωνικές εντάσεις και αισθήματα μίσους φαίνεται πράγματι να αποδεικνύουν το αντίθετο. Ωστόσο, η αδελφοσύνη δεν είναι ένα όμορφο, άπιαστο όνειρο, δεν είναι η επιθυμία μερικών μακριά από την πραγματικότητα ανθρώπων. Αλλά για να ξεπεράσουμε τις σκιές που την απειλούν, πρέπει να στραφούμε στις πηγές και, προπάντων, να αντλήσουμε φως και δύναμη από Εκείνον που μόνος μάς ελευθερώνει από το δηλητήριο της έχθρας. 

Η λέξη “αδελφός” προέρχεται από μια πολύ αρχαία ρίζα, που σημαίνει να φροντίζεις, να αγαπάς, να υποστηρίζεις και να συντηρείς. Όταν εφαρμόζεται σε κάθε άνθρωπο, γίνεται μια έκκληση, μια πρόσκληση. Συχνά πιστεύουμε ότι ο ρόλος του αδελφού ή της αδελφής αναφέρεται στη συγγένεια, στο να είναι κάποιος συγγενής εξ αίματος, στο να είναι μέλος της ίδιας οικογένειας. Στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε καλά πόσο η διαφωνία, η ρήξη και μερικές φορές το μίσος μπορούν να καταστρέψουν τις σχέσεις μεταξύ συγγενών, όχι μόνο μεταξύ αγνώστων. 

Αυτό καταδεικνύει την ανάγκη, σήμερα πιο επείγουσα από ποτέ, να επανεξετάσουμε τον χαιρετισμό με τον οποίο ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης απευθυνόταν σε όλους, ανεξάρτητα από γεωγραφική, πολιτιστική, θρησκευτική ή δογματική προέλευση: το omnes fratres ήταν ο συμπεριληπτικός τρόπος με τον οποίο ο Άγιος Φραγκίσκος έθετε όλους τους ανθρώπους στο ίδιο επίπεδο, ακριβώς επειδή αναγνώριζε το κοινό τους πεπρωμένο της αξιοπρέπειας, του διαλόγου, της αποδοχής και της σωτηρίας. Ο μακαριστός Πάπας Φραγκίσκος επανέλαβε αυτή την προσέγγιση του Φτωχούλη της Ασίζης, τονίζοντας τη σημασία της 800 χρόνια αργότερα, στην Εγκύκλιο Αδελφοί Όλοι.

Αυτό το “όλοι”, το οποίο για τον Άγιο Φραγκίσκο σήμαινε το σημάδι αποδοχής μια παγκόσμιας αδελφοσύνης, εκφράζει ένα ουσιαστικό χαρακτηριστικό του Χριστιανισμού, που ευθύς εξαρχής ήταν η αναγγελία των Καλών Νέων που προοριζόταν για τη σωτηρία όλων, ποτέ σε αποκλειστική ή ιδιωτική μορφή. Αυτή η αδελφοσύνη βασίζεται στην εντολή του Ιησού, η οποία είναι νέα επειδή εκπληρώθηκε από τον Ίδιο, υπεράφθονη εκπλήρωση του θελήματος του Πατέρα: χάρη σε Αυτόν, που μας αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για εμάς, εμείς μπορούμε με τη σειρά μας να αγαπάμε ο ένας τον άλλον και να δίνουμε τη ζωή μας για τους άλλους, ως παιδιά του ενός Πατέρα και αληθινοί αδελφοί εν Ιησού Χριστώ. 

Ο Ιησούς μάς αγάπησε μέχρι τέλους, λέει το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (βλ. 13,1). Καθώς πλησιάζει το Πάθος, ο Διδάσκαλος γνωρίζει καλά ότι ο ιστορικός του χρόνος πλησιάζει στο τέλος του. Φοβάται αυτό που πρόκειται να συμβεί, βιώνει το πιο τρομερό μαρτύριο και την εγκατάλειψη. Η Ανάστασή Του, την τρίτη ημέρα, είναι η αρχή μιας νέας ιστορίας. Και οι μαθητές γίνονται πλήρως αδελφοί, μετά από τόσο καιρό συμβίωσης, όχι μόνο όταν βιώνουν τον πόνο του θανάτου του Ιησού, αλλά, πρωτίστως, όταν τον αναγνωρίζουν ως τον Αναστημένο, λαμβάνουν τη δωρεά του Πνεύματος και γίνονται μάρτυρες αυτού. 

Οι αδελφοί και οι αδελφές στηρίζουν ο ένας τον άλλον στις δοκιμασίες, χωρίς να γυρίζουν την πλάτη σε όσους έχουν ανάγκη: κλαίνε και χαίρονται μαζί στην ενεργό προοπτική της ενότητας, της εμπιστοσύνης και της αμοιβαίας φροντίδας. Η δυναμική είναι αυτή που μας δίνει ο ίδιος ο Ιησούς: «Να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως εγώ σας αγάπησα» (βλ. Ιω 15,12). Η αδελφοσύνη που μας χαρίζει ο απαθανών και αναστάς Χριστός, μας απελευθερώνει από την αρνητική λογική του εγωισμού, της διαίρεσης και της αλαζονείας και μας αποκαθιστά στην αρχική μας κλήση, στο όνομα μιας αγάπης και μιας ελπίδας που ανανεώνονται καθημερινά. Ο Αναστημένος μάς έδειξε τον δρόμο για να πορευθούμε μαζί Του, να νιώσουμε και να είμαστε “αδελφοί όλοι”.

——————–

Μετάφραση: π.Λ