Έκανα ένα όνειρο
Την 1η Ιανουαρίου με είχαν καλέσει να κάνω ένα «κήρυγμα» πάνω στην αξία του χρόνου. Μεταξύ άλλων έλεγα ότι αυτό που λυτρώνει το παρελθόν μου και μου εξασφαλίζει το μέλλον είναι το να μπορώ να κάνω «μία πράξη αληθινής αγάπης» τώρα τη στιγμή του παρόντος , σ’ αυτή τη στιγμή που μου προσφέρει ο Κύριος.
Την επόμενη νύκτα έκανα ένα όνειρο. Μου φαινόταν στη ζωή μου, να προσωποποιώ τρεις διαφορετικούς ρόλους: ο πρώτος στο Βατικανό, μετά αυστηρός σύζυγος προστάτης της οικογένειας, ο τρίτος ένας σημαντικός και ζηλωτής manager της εργασίας.
Αγωνιζόμουν για την τάξη και τη δικαιοσύνη στο Βατικανό. Αποκτούσα τιμή, κύρος, ευγνωμοσύνη και…. Προαγωγές. Δεν καταλάβαινα γιατί ένας φίλος μου τόλμησε να μου πει: «Πρέπει να είσαι λιγότερο αυστηρός και πιο αγαπητός».
Ο αιφνίδιος θάνατος με έφερε ενώπιον του Θεού, στον οποίο παρουσίασα όλο το έργο μου και τις επιτυχίες μου, αλλά άκουσα να μου λέει: και τότε μέσα σ’ αυτό το φως το κατάλαβα καλά: «Ξέρεις πως ενώπιον μου όλα αυτά δεν υπολογίζονται. Δεν μπορούν να διαπιστευτούν προς όφελός σου ο κόπος που κατέβαλες για να κάνεις να επικρατήσει η αυστηρότητα στο Βατικανό, στη γυναίκα σου, στους συναδέλφους σου στην εργασία.
Έχασες τον καιρό σου διότι όλα τα έκανες για τον εαυτό σου. Έκανες μεγάλα πράγματα, αλλά χωρίς αξία, διότι δεν έκανες αυτό που τόσες φορές ζητώ: «να αγαπάς τον πλησίον σου». Εκτός από αυτό τίποτε άλλο δεν αξίζει».
Τότε άρχισα να σκέπτομαι: «Για μένα όλα τελείωσαν ! Σε όλα έκανα λάθος! Κύριε, σε ικετεύω , δώσε μου λίγο ακόμη καιρό για μια αληθινή πράξη αγάπης!”. Είχα τόσο φοβηθεί, ιδρώσει …… ξύπνησα. «Ευχαριστώ Ιησού! Τώρα μου προσφέρεις αυτή τη στιγμή».
