ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Αφού διακηρύττει τους Μακαρισμούς, ο Ιησούς στρέφεται σε εκείνους που τους βιώνουν, λέγοντας ότι χάρη σε αυτούς, η γη δεν είναι πια η ίδια και ο κόσμος δεν βρίσκεται πια στο σκοτάδι. «Εσείς είστε το αλάτι της γης. […] Εσείς είστε το φως για τον κόσμο» (Μτ 5:13-14). Είναι, πράγματι, η αληθινή χαρά που δίνει γεύση στη ζωή και φέρνει στο φως ό,τι δεν υπήρχε πριν. Αυτή η χαρά πηγάζει από έναν τρόπο ζωής, έναν τρόπο κατοίκησης της γης και συμβίωσης που πρέπει να είναι επιθυμητός και επιλεγμένος. Είναι η ζωή που λάμπει στον Ιησού, η νέα γεύση των χειρονομιών και των λόγων του. Αφού τον συναντήσει κανείς, φαίνεται άνοστο και αδιαφανές οτιδήποτε απομακρύνεται από την πτωχεία του πνεύματός του, από την πραότητά του και την απλότητα της καρδιάς του, την πείνα και τη δίψα του για δικαιοσύνη, που ενεργοποιούν το έλεος και την ειρήνη ως δυναμικές μεταμόρφωσης και συμφιλίωσης.
Ο προφήτης Ησαΐας απαριθμεί συγκεκριμένες πράξεις που διακόπτουν την αδικία: το να μοιράζουμε ψωμί με τους πεινασμένους, να φέρνουμε στο σπίτι μας τους φτωχούς και τους άστεγους, να ντύνουμε τους γυμνούς και να μην παραμελούμε τους γείτονές μας και τα μέλη της οικογένειάς μας (βλ. Ησ 58:7). «Τότε», συνεχίζει ο προφήτης, «θα λάμψετε σαν της αυγής το φως και οι πληγές σας πολύ γρήγορα θα επουλωθούν» (στ. 8). Από τη μία πλευρά το φως, το οποίο δεν μπορεί να κρυφτεί, επειδή είναι τόσο μεγάλο όσο ο ήλιος που κάθε πρωί διώχνει το σκοτάδι· από την άλλη μια πληγή, η οποία κάποτε έκαιγε και τώρα θεραπεύεται.
Είναι επώδυνο, πράγματι, να χάνεις τη γεύση και να απαρνείσαιτη χαρά. Ωστόσο, είναι δυνατό να έχεις αυτή την πληγή στην καρδιά. Ο Ιησούς φαίνεται να προειδοποιεί όσους τον ακούν να μην απαρνούνται τη χαρά. Το αλάτι που έχει χάσει τη γεύση του, λέει, «δεν χρησιμεύει πια σε τίποτε· το πετούν έξω στον δρόμο και το πατούν οι άνθρωποι» (Μτ 5:13). Πόσοι άνθρωποι –ίσως το έχουμε βιώσει κι εμείς– νιώθουν άχρηστοι ή κατεστραμμένοι. Είναι σαν το φως τους να έχει κρυφτεί. Ο Ιησούς, όμως, μας αναγγέλλει έναν Θεό που δεν θα μας πετάξει ποτέ, έναν Πατέρα που φυλάει το όνομά μας, τη μοναδικότητά μας. Κάθε πληγή, όσο βαθιά κι αν είναι, θα επουλωθεί αποδεχόμενοι τον λόγο των Μακαρισμών και επαναφέροντάς μας στο να περπατάμε στην οδότου Ευαγγελίου.
Πράγματι, είναι χειρονομίες ανοίγματος προς τους άλλους και προσοχής, οι οποίες αναζωπυρώνουν τη χαρά. Ασφαλώς, μέσα στην απλότητά τους, μας βάζουν ενάντια στο ρεύμα. Ο ίδιος ο Ιησούς δοκίμασε τον πειρασμό, στην έρημο, από άλλους δρόμους: διεκδικώντας την ταυτότητά του, επιδεικνύοντάς την, έχοντας τον κόσμο στα πόδια του. Απέρριψε, όμως, τις οδούς στις οποίες θα έχανε την αληθινή του γεύση, αυτήν που ανακαλύπτουμε εκ νέουκάθε Κυριακή στον τεμαχισμένο Άρτο: τη ζωή που δωρίζεται, την αγάπη που δεν κάνει θόρυβο.
Αδελφοί και αδελφές, ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να τραφεί και να φωτιστεί από την κοινωνία με τον Ιησού. Χωρίς καμία επίδειξη, θα είμαστε τότε όπως μια πόλη πάνω σε ένα όρος, όχι μόνο ορατή, αλλά που προσκαλεί και είναι φιλόξενη: η πόλη του Θεού όπου όλοι, τελικά, επιθυμούν να κατοικήσουν και να βρουν την ειρήνη. Ας στρέψουμε τώρα το βλέμμα και την προσευχή μας στην Παναγία, τη Θύρα του Ουρανού, ώστε να μας βοηθήσει να γίνουμε και να παραμείνουμε μαθητές του Υιού της.
——————
Μετάφραση: π.Λ
