ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Α’ Κυριακή της Τεσσαρακοστής, 22 Φεβρουαρίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Σήμερα, Α’ Κυριακή της Τεσσαρακοστής, το Ευαγγέλιο μας μιλάει για τον Ιησού, ο οποίος, οδηγούμενος από το Πνεύμα, πηγαίνει στην έρημο και δοκιμάζεται με πειρασμούς από τον διάβολο (βλ. Μτ 4:1-11). Αφού νηστέψει σαράντα ημέρες, νιώθει το βάρος της ανθρώπινης φύσης του: σε σωματικό επίπεδο την πείνα, και σε ηθικό επίπεδο τους πειρασμούς του διαβόλου. Βιώνει τον ίδιο αγώνα που βιώνουμε όλοι στην πορεία μας και, αντιστεκόμενος στον διάβολο, μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τις απάτες και τις παγίδες του.
Η Θεία Λειτουργία, με αυτόν τον λόγο της ζωής, μας προσκαλεί να δούμε την Τεσσαρακοστή ως ένα φωτεινό ταξίδι στο οποίο, μέσω της προσευχής, της νηστείας και της ελεημοσύνης, μπορούμε να ανανεώσουμε τη συνεργασία μας με τον Κύριο στη δημιουργία του μοναδικού αριστουργήματος της ζωής μας. Αυτό σημαίνει να Του επιτρέψουμε να αφαιρέσει τις κηλίδες και να θεραπεύσει τις πληγές που η αμαρτία μπορεί να έχει προκαλέσει σε αυτήν, και να δεσμευτούμε να την κάνουμε να ανθίσει σε όλη της την ομορφιά, φτάνοντας στην πληρότητα της αγάπης, τη μόνη πηγή της αληθινής ευτυχίας.
Φυσικά, είναι ένα απαιτητικό ταξίδι και κινδυνεύουμε να αποθαρρυνθούμε ή να ελκυστούμε σε λιγότερο απαιτητικά μονοπάτια ολοκλήρωσης, όπως ο πλούτος, η φήμη και η δύναμη (βλ. Μτ 4:3-8). Αυτοί, που ήταν επίσης πειρασμοί για τον Ιησού, είναι, ωστόσο, πενιχρά υποκατάστατα της χαράς για την οποία δημιουργηθήκαμε και, στο τέλος, μας αφήνουν αναπόφευκτα και αιώνια δυσαρεστημένους, ανήσυχους και κενούς.
Γι’ αυτό, ο Άγιος Παύλος Στ’ δίδασκε ότι η μετάνοια, αντί να φτωχαίνει την ανθρώπινη φύση μας, την εμπλουτίζει, την καθαρίζει και την ενδυναμώνει καθώς προχωρά προς έναν ορίζοντα που έχει «ως στόχο την αγάπη και την εγκατάλειψη εν Κυρίω» (Αποστολική Διάταξη Paenitemini, 17 Φεβρουαρίου 1966, I). Η μετάνοια, πράγματι, ενώ μας κάνει να συνειδητοποιούμε τους περιορισμούς μας, μας δίνει τη δύναμη να τους ξεπεράσουμε και να ζήσουμε, με τη βοήθεια του Θεού, μια όλο και πιο έντονη κοινωνία μαζί Του και μεταξύ μας.
Σε αυτό τον καιρό της χάριτος, ας την ασκήσουμε γενναιόδωρα, μαζί με την προσευχή και τα έργα ελέους: ας κάνουμε χώρο για την ησυχία· ας σιγήσουμε για λίγο τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και τα smartphones. Ας στοχαστούμε πάνω στον λόγο του Θεού, ας προσεγγίσουμε τα Ιερά Μυστήρια· ας ακούσουμε τη φωνή του Αγίου Πνεύματος, που μας μιλάει στην καρδιά, και ας ακούσουμε ο ένας τον άλλον, στις οικογένειές μας, στους χώρους εργασίας μας και στις κοινότητές μας. Ας αφιερώσουμε χρόνο σε όσους είναι μόνοι, ειδικά στους ηλικιωμένους, τους φτωχούς και τους ασθενείς. Ας απαρνηθούμε τα περιττά και ας μοιραστούμε ό,τι αποταμιεύουμε με όσους στερούνται τα απαραίτητα. Τότε, όπως λέει ο Ιερός Αυγουστίνος, «η προσευχή μας, η οποία προσφέρεται με ταπεινοφροσύνη και αγάπη, με νηστεία και ελεημοσύνη, με εγκράτεια και συγχώρηση, δίνοντας καλά πράγματα και μη ανταποδίδοντας τα άσχημα, απομακρυνόμενοι από το κακό και κάνοντας το καλό» (Sermo 206, 3), θα φτάσει στον Ουρανό και θα μας δώσει ειρήνη.
Ας εμπιστευτούμε την τεσσαρακοστιανή μας πορεία στην Παρθένο Μαρία, τη Μητέρα που πάντα βοηθά τα παιδιά της στις δοκιμασίες.
———————
Μετάφραση: π.Λ
