ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ 32ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
14 Νοεμβρίου 2026
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (18, 9-15)
Ο Ιησούς τους είπε μια παραβολή για το ότι πρέπει πάντα να προσεύχονται και να μην κουράζονται. Τους είπε: “Σε κάποια πόλη ήταν ένας δικαστής ο οποίος ούτε το Θεό φοβόταν ούτε τους ανθρώπους ντρεπόταν. Σ’ εκείνη την πόλη υπήρχε και μια χήρα γυναίκα και πήγαινε και του έλεγε: `δώσε μου δίκιο εναντίον του αντιπάλου μου’. Ο δικαστής για ένα χρονικό διάστημα δεν ήθελε. Αλλά μετά είπε μέσα του: `αν και το Θεό δε φοβούμαι ούτε ντρέπομαι κανέναν άνθρωπο, επειδή αυτή η χήρα μου έγινε ενοχλητική, θα της δώσω το δίκιο της, ώστε να μην έρχεται συνεχώς να με ενοχλεί'”. Είπε τότε ο Κύριος: “Ακούσατε τι είπε ο άδικος δικαστής. Κι ο Θεός δε θα αποδώσει δικαιοσύνη στους εκλεκτούς του, που του φωνάζουν μέρα και νύκτα, αλλά θα τους αφήσει να περιμένουν ακόμα; Σας λέω ότι πολύ γρήγορα θα αποδώσει δικαιοσύνη. Αλλά όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου, θα βρει άραγε πίστη πάνω στη γη;”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς μιλά για την «ανάγκη να προσευχόμαστε πάντοτε, χωρίς να αποκάμουμε». Και το κάνει μέσα από μια παράξενη παραβολή: εκείνη ενός άδικου δικαστή, ο οποίος, για να απαλλαγεί από την επιμονή μιας χήρας που ζητά δικαιοσύνη, τελικά τη δικαιώνει. Ο Ιησούς χρησιμοποιεί αυτή την ανθρώπινη εικόνα για να μας πει κάτι σημαντικό: ακόμη κι όταν έχουμε παράξενες ιδέες για τον Θεό, ακόμη κι όταν δεν Τον αναγνωρίζουμε ως Πατέρα ή έχουμε μια λανθασμένη, διαστρεβλωμένη εικόνα Του — σαν να έμοιαζε με άδικο δικαστή — δεν πρέπει να σταματήσουμε να προσευχόμαστε. Αν ακόμη κι ένας τέτοιος δικαστής τελικά υποχωρεί, πόσο περισσότερο θα ακούσει την κραυγή μας ο Πατέρας που μας αγαπά αληθινά!
Γιατί προσευχόμαστε; Είτε επειδή έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη είτε επειδή βρισκόμαστε σε μεγάλη απόγνωση. Και στις δύο περιπτώσεις προσευχόμαστε, γιατί νιώθουμε πως δεν αρκούμε στον εαυτό μας. Το αληθινό μυστικό είναι να μην πάψουμε ποτέ να προσευχόμαστε, με όλους τους τρόπους που γνωρίζουμε. Κάποιες φορές χρησιμοποιούμε τα λόγια που μάθαμε όταν ήμασταν παιδιά. Άλλες φορές μιλάμε αυθόρμητα, με όσα βγαίνουν από την καρδιά μας. Μπορεί να προσευχηθούμε με το σώμα μας, με μια χειρονομία ή με τη σιωπή. Άλλοτε αφιερώνουμε χρόνο, μέσα στις χίλιες υποχρεώσεις μας, ή προσφέρουμε μια μικρή θυσία. Όλοι αυτοί οι τρόποι προσευχής είναι θεμιτοί.
Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που δεν πρέπει να κάνουμε: να πάψουμε να ζούμε μέσα σε αυτή τη μεγάλη σχέση που λέγεται προσευχή. Γιατί η προσευχή δεν είναι πρώτα απ’ όλα το να πετύχουμε κάτι, αλλά το να μένουμε σε επικοινωνία με Κάποιον. Κι ακόμη κι όταν μας φαίνεται πως ο ουρανός είναι κλειστός, το ότι συνεχίζουμε να χτυπάμε κρατά ανοιχτή την πόρτα της καρδιάς μας. Όποιος προσεύχεται, ακόμη κι αν δεν το κάνει τέλεια ή προσεύχεται με κόπο, δεν είναι ποτέ πραγματικά μόνος.
Προσευχήσου……
Θα υψώσω τα μάτια μου στα όρη:
από πού θα μου έλθει βοήθεια;
Η βοήθεια μου έρχεται από τον Κύριο,
που έπλασε τον ουρανό και τη γη.
Δε θ’ αφήσει να κλονιστεί το πόδι σου,
ούτε θα νυστάξει αυτός που σε φυλάει.
Ιδού, δε θα νυστάξει ούτε θα κοιμηθεί
ο φύλακας του Ισραήλ.
Ο Κύριος σε φυλάει,
ο Κύριος είναι η σκέπη σου στα δεξιά σου.
Την ημέρα δε θα σε κάψει ο ήλιος
ούτε η σελήνη τη νύχτα.
Ο Κύριος από κάθε κακό θα σε φυλάξει,
ο Κύριος φυλάει την ψυχή σου.
Ο Κύριος φυλάει την είσοδο και την έξοδό σου
από τώρα και για πάντα. Αμήν
(π. Νίκος Ρούσσος)
