Υψωμένες γροθιές, όχι όμως σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αλλά για να κρατούν σημαίες, εικόνες της Παναγίας του Λουχάν, πανό και ομοιώματα. Δυνατές κραυγές, ναι, αλλά για να εκφράσουν τον ενθουσιασμό που συνοδεύει κάθε μεγάλη εκδήλωση. Σπρωξίματα, επίσης, αλλά για να χορέψουν μια λατινοαμερικανική εκδοχή του Jesus Christ You Are My Life ή τους παραδοσιακούς ρυθμούς ενός συγκροτήματος με την κυανόλευκη φανέλα.

Αν τον περασμένο Οκτώβριο η κραυγή των νέων στην Ευρώπη είχε τον ήχο της διαμαρτυρίας, στο Μπουένος Άιρες, κατά την αγρυπνία προσευχής του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στο Μνημείο των Ισπανών, έχει το τραγούδι της ελπίδας.

«Αυτή είναι η νεολαία του Πάπα!». «Ολέ, ολέ, ολά!». «Το λέει ο Πάπας, το λένε οι Επίσκοποι, η νεολαία είναι ό,τι καλύτερο επιθυμεί ο Χριστός!».

Φλόγα και πείνα

Σύμφωνα με τις Αρχές, ένα εκατομμύριο νέοι και νέες βρίσκονται στην καρδιά του Μπουένος Άιρες. Έρχονται από την Πρωτεύουσα, από τα Ιδρύματα φιλοξενίας, τις φτωχογειτονιές, τις φτωχικές συνοικίες, τις κοντινές και τις μακρινές περιοχές. Άλλοι έφθασαν ακόμη και από τη Χιλή, την Παραγουάη, την Ουρουγουάη, τη Βραζιλία ή από τις Ιταλικές και Λιβανικές κοινότητες.

Όλοι, ανεξαιρέτως, διακατέχονται από την ίδια φλόγα με τους συνομηλίκους τους στην Ευρώπη, από την ίδια έντονη επιθυμία να δουν ένα διαφορετικό μέλλον, αλλά και να ζήσουν ένα παρόν που θα τους επιτρέπει να έχουν πάντοτε το κεφάλι ψηλά. Και να σκύβουν προς τα κάτω μόνο για να βοηθήσουν κάποιον, όπως συνήθιζε να επαναλαμβάνει ο Πάπας Φραγκίσκος.

«Κάντε φασαρία!»

«¡Hagan lío!», δηλαδή «Κάντε φασαρία!». Πρόκειται και αυτή για μία από τις γνωστές εκφράσεις του «σημαντικότερου Αργεντινού της Ιστορίας», του Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο. Ο διάδοχός του, Λέων ΙΔ΄, την υιοθέτησε και την επανέλαβε στην Κόρδοβα.

Δύο λέξεις που κρύβουν πίσω τους έναν ολόκληρο κόσμο. Είναι η πρόσκληση να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, να ακουστεί η φωνή τους, να φανερώσουν τα ταλέντα, τις ικανότητες και τις επιθυμίες τους, ακόμη και τις πιο απλές και καθημερινές.

Ένας διαφορετικός λόγος, μια στιγμή ανεμελιάς

Η νεολαία της Αργεντινής ανταποκρίθηκε πράγματι στην πρόσκληση του Πάπα. Πλήθος νέων συγκεντρώθηκε στη συνοικία Παλέρμο, καταλαμβάνοντας όλους τους δρόμους και αξιοποιώντας τους χώρους που είχαν ήδη οριοθετηθεί από τις οικογένειες κατά τη Θεία Λειτουργία της προηγούμενης ημέρας.

Οι εικόνες από το μη επανδρωμένο αεροσκάφος, κατά μήκος της λεωφόρου Αβεγιανέδα ντελ Λιμπερταδόρ, αποκαλύπτουν ένα εντυπωσιακό θέαμα: μια απέραντη ανθρώπινη θάλασσα, της οποίας τα χρώματα δύσκολα διακρίνονται εξαιτίας των προβολέων και των αναμμένων φακών των κινητών τηλεφώνων.

Βέβαια, οι τεράστιες συγκεντρώσεις πλήθους στις εκδηλώσεις του Πάπα δεν αποτελούν κάτι πρωτόγνωρο. Ορισμένες Θείες Λειτουργίες και Παγκόσμιες Ημέρες Νεολαίας έχουν καταγράψει ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή. Εκείνο, όμως, που εντυπωσιάζει είναι το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιείται αυτή η συγκέντρωση.

Στην περίπτωση της Αργεντινής, πρόκειται για μια χώρα εξαιρετικά πλούσια σε πόρους –κυρίως σε ανθρώπινο δυναμικό, όπως είχε επισημάνει ο Λέων ΙΔ΄ κατά την πρώτη του ομιλία– η οποία, ωστόσο, βλέπει τις νέες γενιές να μεγαλώνουν σημαδεμένες από τον πόνο της φτώχειας, των ανισοτήτων, του πληθωρισμού και της ανεργίας.

Η προσέλευση στον Πάπα, λοιπόν, δεν είναι μια απλή εκδήλωση λαϊκής παράδοσης, αλλά μια βαθύτερη ανάγκη. Η ανάγκη να ακούσουν έναν διαφορετικό λόγο, έναν λόγο ελπίδας. Και επίσης –γιατί όχι;– να ζήσουν μια στιγμή ανεμελιάς, ανταλλάσσοντας μπερέδες, τα χαρακτηριστικά καλύμματα κεφαλής των γκάουτσο (νομάδων της Αργεντινής) και μαντίλια, σημαίες και μπλουζάκια, συνομιλώντας και τραγουδώντας όλοι μαζί, αγκαλιασμένοι, με τα παπούτσια σκονισμένα, τα φαρδιά ρούχα τους, τα καπέλα και τις ανθοστόλιστες κορδέλες στα μαλλιά.

Η άφιξη του Πάπα

Η ατμόσφαιρα στην αγρυπνία είναι συναρπαστική. Θρησκευτικοί και λαϊκοί ύμνοι εναλλάσσονται με τις προτροπές προς τους νέους να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον Πάπα, ο οποίος «ya llega», δηλαδή «φθάνει ήδη».

Με μικρή καθυστέρηση σε σχέση με το πρόγραμμα, ο Πάπας Λέων εμφανίζεται στο βάθος της λεωφόρου, πάνω στο όχημά του, φορώντας την κόκκινη μοζέτα.

Πίσω από τα προστατευτικά κιγκλιδώματα ακούγονται μερικές δυνατές κραυγές, όχι όμως υπερβολικές, κυρίως για να προσελκύσουν την προσοχή του Ποντίφικα καθώς περνά. Κατά τα άλλα, οι κάτοικοι του Μπουένος Άιρες υποδέχονται τον Λέοντα με ιδιαίτερη ευγένεια, αφήνοντας τον ηχητικό χώρο στους ύμνους της χορωδίας και στη μουσική της ορχήστρας, η οποία βρίσκεται σε μια πλευρική εξέδρα με την επιγραφή «Καλώς ήλθατε όλοι».

Κάτω από την εξέδρα, σε μια μικρή γωνιά, βρίσκεται η μικρότερη σε ηλικία συμμετέχουσα της συγκεντρώσεως: η Μαργαρίτα, μόλις δύο μηνών. Βρίσκεται στην αγκαλιά του πατέρα της, του Ματίας, ο οποίος την κρατά τρυφερά, περιμένοντας να κάνει διάλειμμα η μητέρα της, που συμμετέχει στη χορωδία, για να τη θηλάσει.

«Περιμένουμε τη μαμά, αλλά και τον Πάπα. Ελπίζουμε να μπορέσει να την ευλογήσει!».

Ύμνοι, χοροί και ερωτήματα

Ο ρυθμός των τυμπάνων συνοδεύει την άνοδο του Πάπα στην κατάλευκη εξέδρα, με την κυματοειδή αρχιτεκτονική της.

Ακολουθούν τραγούδια και χορευτικές παραστάσεις, μεταξύ των οποίων και ένας χορός τάνγκο, επιτέλους! Πρόκειται για τον πρώτο δημόσιο χορό τάνγκο σε παπική εκδήλωση στην Αργεντινή.

Ο Λέων ΙΔ΄ χαμογελά με ευχαρίστηση, παρακολουθεί με το βλέμμα τις χορευτικές κινήσεις, τα jeté και τις pirouettes, και χειροκροτεί στους επαναλαμβανόμενους στίχους των αγαπημένων νεανικών τραγουδιών.

Ακούει με προσοχή τον νέο που απαγγέλλει το ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες με τίτλο «Ιωάννης 1,14», στο οποίο ο Ιησούς είναι εκείνος που μιλά, αναπολώντας με νοσταλγία την ανθρώπινη περιπέτειά Του.

Το πρόγραμμα της βραδιάς συνεχίζεται με την εισαγωγή στην προσευχή, την επίκληση του Αγίου Πνεύματος, μια στιγμή περισυλλογής και προσευχής, καθώς και τη συμβολική πράξη του φωτός, με το άναμμα των κεριών. Πρώτος ανάβει το κερί του ο ίδιος ο Πάπας.

Ένα πριν και ένα μετά

Τέλος, ενώ γύρω επικρατεί απόλυτη σιωπή, ο Ποντίφικας εκφωνεί την ομιλία του.

Πρόκειται για μια ισχυρή πρόσκληση να μην γονατίζουν μπροστά στα είδωλα, αλλά να επιτρέψουν στον Χριστό να τους μεταμορφώσει. Ο Χριστός αναζητεί κάθε άνθρωπο, σε κάθε πόλη, χωριό, γωνιά και περιφέρεια.

«Τα λόγια του Πάπα, δεν ξέρω αν όλοι θα τα καταλάβουν με τον ίδιο τρόπο. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι, δεν ξέρω πώς, αλλά αν τα ακούσεις, σε αλλάζουν. Γιατί σε οδηγούν κοντά Του», σχολιάζει ο Μαξιμιλιάνο, δείχνοντας έναν σταυρό.

Έχει τατουάζ στο πρόσωπο και στον λαιμό, φορά καπέλο και σκουλαρίκια διαστολής. Δίπλα του βρίσκεται η αρραβωνιαστικιά του, η Χουλιέτα.

«Υπάρχει ένα πριν και ένα μετά; Αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο βλέπεις τα πράγματα, ο τρόπος με τον οποίο ακούς. Νιώθεις ότι η καρδιά σου ανοίγεται περισσότερο».

Η τελική πράξη της αγρυπνίας περιλαμβάνει την απαγγελία του «Πάτερ ημών», την ευλογία του Ποντίφικα, έναν καταληκτικό ύμνο και πυροτεχνήματα.

Η επανάσταση

Ένα πραγματικό θέαμα εκτυλίχθηκε, λοιπόν, στη σκιά του Μνημείου, το οποίο η Ισπανική κοινότητα της Αργεντινής είχε δωρίσει στο Μπουένος Άιρες για την πρώτη εκατονταετηρίδα της Επανάστασης του Μαΐου.

Και αυτή η βραδιά, 10 Νοεμβρίου, είναι επίσης μια revolución, μια επανάσταση. Η επανάσταση των νέων, «της νεολαίας του Πάπα».

ΠΗΓΗ: Vatican news

                     +Νικόλαος,

Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.