ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ 32ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
10 Νοεμβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (17,7-10)
Τον καιρό εκείνο, είπε ο Κύριος: «Ποιός από σας που έχει ένα δούλο να οργώνει ή να βόσκει, όταν αυτός θα γυρίσει στο σπίτι απ’ το χωράφι θα του πει: `έλα αμέσως και κάθισε στο τραπέζι’; Δε θα του πει μάλλον: `ετοίμασε αυτό που θα δειπνήσω και μετά απ’ αυτό να φας και να πιείς κι εσύ’; Μήπως θα χρωστά ευγνωμοσύνη στο δούλο επειδή έκαμε όσα του διατάχθηκαν; ‘Ετσι κι εσείς: όταν κάνετε όλα όσα σας διέταξαν, να λέτε: είμαστε άχρηστοι δούλοι. Κάναμε ό,τι οφείλαμε να κάνουμε'”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός don Maria Luigi Epicoco
«Έτσι κι εσείς, όταν θα έχετε κάνει όλα όσα σας έχουν διαταχθεί, να λέτε: “Είμαστε ανάξιοι υπηρέτες. Κάναμε αυτό που οφείλαμε να κάνουμε”».
Σε έναν κόσμο σαν τον δικό μας, που λειτουργεί σαν μια επιχείρηση, το να θεωρείσαι άχρηστος σημαίνει ότι τίθεσαι έξω από κάθε παραγωγική διαδικασία. Γι’ αυτό η αίσθηση ότι δεν είμαστε χρήσιμοι μας φοβίζει τόσο πολύ: είναι σαν να παύουμε να υπάρχουμε.
Όμως, το Ευαγγέλιο δεν επαινεί εκείνον που δεν προσφέρει τίποτα. Επαινεί εκείνον που έχει απελευθερωθεί από τη λογική του συμφέροντος και, γι’ αυτό, κάνει τα πάντα χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα.
Ο υπηρέτης του Ευαγγελίου δεν είναι «άχρηστος» επειδή δεν κάνει τίποτα, αλλά επειδή δεν διεκδικεί τίποτα. Έχει κάνει τα πάντα, κι όμως δεν αισθάνεται ότι οι άλλοι του χρωστούν κάτι.
Η αληθινή αγάπη δεν είναι ποτέ μια επένδυση που αποφέρει κέρδος. Συνεχίζουμε να αγαπάμε κάποιον ακόμη κι όταν αυτό δεν μας συμφέρει πια, ακόμη κι όταν αυτή η αγάπη μοιάζει να μας ζημιώνει.
Είναι η αγάπη για ένα παιδί, που κάποιες φορές δεν μπορεί να σου προσφέρει τίποτε άλλο παρά μόνο το κλάμα και τις ανάγκες του. Είναι η αγάπη για έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, που κάποιες φορές, εξαιτίας των ασθενειών του, σου ανταποδίδει μόνο συμπτώματα και δυσκολίες.
Κι όμως, η αγάπη παραμένει αναλλοίωτη ακριβώς όταν δεν στηρίζεται πλέον στο συμφέρον, αλλά μόνο στην ανιδιοτέλεια του να συνεχίζεις να αγαπάς:
«Στη χαρά και στη λύπη, στην υγεία και στην ασθένεια».
Είναι λόγια που γνωρίζουμε καλά, γιατί αποτελούν μέρος της γαμήλιας υπόσχεσης. Δεν αφορούν, όμως, μόνο τους συζύγους. Θα έπρεπε να ισχύουν και για τους φίλους, για τα αδέλφια, για όλους εκείνους που μοιράζονται ουσιαστικά τη ζωή τους μαζί μας.
Όποιος αγαπά με αυτόν τον τρόπο δεν κρατά λογαριασμό, δεν απαιτεί ανταπόδοση, δεν μετρά πόσα έχει προσφέρει.
Δεν περιμένει ένα «ευχαριστώ» για να συνεχίσει να βρίσκεται δίπλα στον άλλον. Απλώς κάνει αυτό που του υπαγορεύει η καρδιά του.
Και τότε ανακαλύπτει ότι ακριβώς εκεί, όπου φαίνεται πως δεν κερδίζει τίποτα, η ζωή βρίσκει το βαθύτερο νόημά της.
Γιατί αυτό που προσφέρουμε δωρεάν είναι το μοναδικό πράγμα που κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να μας αφαιρέσει.
Προσευχήσου……
Κάνε με Θεέ μου, εργάτη ειρήνης
Κάνε με Θεέ μου, εργάτη πιστό της ειρήνης σου.
Όπου υπάρχει μίσος να φέρνω την αγάπη.
Όπου υπάρχει σκότος να φέρνω το φως
στην αμφιβολία να φέρνω την πίστη.
Όπου υπάρχει έχθρα να φέρνω τη συγνώμη.
Όπου υπάρχει λύπη να φέρνω χαρά
στην απελπισία να φέρνω ελπίδα.
Όπου υπάρχει ψέμα να φέρνω αλήθεια.
Όπου υπάρχει φόβος να φέρνω ανδρεία
στην ανησυχία να φέρνω ειρήνη. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
