Ο Πάντσο Τσέβες (Pancho Chévez) ανοιγοκλείνει διάπλατα τα μάτια του εξαιτίας του δυνατού ήλιου που καίει σήμερα το Μπουένος Άιρες. Εξαιτίας μιας ασθένειας έχουν ακρωτηριαστεί τα χέρια και τα πόδια του. Πίσω από ένα κιγκλίδωμα, σφυρίζει για να τραβήξει την προσοχή όσων περνούν μπροστά του, θέλοντας να τους δείξει το μπλουζάκι του: ένα λευκό μπλουζάκι με φωτογραφίες του ίδιου, όταν ήταν οκτώ ετών, το 1987, στην αγκαλιά του Αγίου Ιωάννη Παύλου Β΄, και μια άλλη φωτογραφία του Πάπα Φραγκίσκου, ο οποίος, κατά τη διάρκεια συνάντησης το 2018, τον είχε σφίξει στην αγκαλιά του.

«Σήμερα συναντώ τον τρίτο Πάπα!», αναφωνεί. «Θέλω να του μεταφέρω ένα μήνυμα αγάπης, ειρήνης και ελπίδας».

Ο Πάντσο είναι ένας από τους περιθαλπομένους του Μικρού Κοττολένγκο του Ντον Οριόνε στο Κλαϊπόλε, της «πόλης της αγάπης», ενός ιδρύματος που από τον 19ο αιώνα αποτελεί σύμβολο υποδοχής και φροντίδας όσων αντιμετωπίζουν αναπηρία και, μαζί με αυτήν, στερούνται κάθε μέσου και κάθε μορφής προστασίας.

Η αγκαλιά προς τους απροστάτευτους

Ο Λέων ΙΔ΄ αρχίζει με αυτόν τον τρόπο τη δεύτερη ημέρα της παραμονής του στο Μπουένος Άιρες, προσφέροντας συμβολικά μια αγκαλιά στους απροστάτευτους, στους ασθενείς, στα άτομα με αναπηρία και στους εγκαταλελειμμένους.

Πρόκειται για τους «απορριφθέντες» της κοινωνίας, όπως συνήθιζε να τους αποκαλεί ο Πάπας Φραγκίσκος, ο οποίος είχε επισκεφθεί αρκετές φορές το Κλαϊπόλε, όταν ήταν Αρχιεπίσκοπος του Μπουένος Άιρες. Για αυτούς τους ανθρώπους ο Λέων είχε ζητήσει χθες, στην ομιλία του προς τις πολιτικές αρχές, μέριμνα, συνοδεία και σεβασμό της αξιοπρέπειάς τους.

Και σήμερα τους απευθύνει τα εξής λόγια:

«Είστε ευλογία και όχι βάρος για την κοινωνία».

Τα λόγια αυτά του Ποντίφικα δεν είναι τυχαία. Το ίδρυμα, το πρώτο από τα δώδεκα που δημιούργησε στο Μπουένος Άιρες ο ίδιος ο Άγιος Λουδοβίκος Οριόνε, του οποίου το άφθαρτο λείψανο της καρδιάς φυλάσσεται στο παρεκκλήσι, έχει υποστεί σημαντικές περικοπές στις κρατικές επιχορηγήσεις που το συντηρούν, εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής των τελευταίων ετών στην Αργεντινή.

Αυτό προκάλεσε έντονη αντίδραση από την πλευρά της Επισκοπικής Συνόδου της χώρας, η οποία, με διαμαρτυρίες αλλά και συγκεκριμένες προτάσεις, «έκανε ό,τι ήταν δυνατόν» για να βοηθήσει το Μικρό Κοττολένγκο.

Η πρόοδος και η φροντίδα των ατόμων με αναπηρία

Μέσα σε αυτή τη συζήτηση και σε μια ατμόσφαιρα ασυγκράτητου ενθουσιασμού, με μουσική, τραγούδια και μικρές σημαίες, φθάνει ο Πάπας για να υπενθυμίσει σε όλους το ουσιώδες.

Οι αξίες της αξιοπρέπειας, της ένταξης και της αδελφικής φιλίας, που χαρακτηρίζουν χώρους όπως αυτός, έχουν πολλά να διδάξουν στις κοινωνίες μας, οι οποίες συχνά καθοδηγούνται αποκλειστικά από την αναζήτηση της οικονομικής επιτυχίας ή από τη λατρεία της εξωτερικής εμφάνισης.

Ο Ποντίφικας τονίζει:

«Θα ήθελα σήμερα να διακηρύξω ότι οι ζωές σας δεν αποτελούν βάρος για την κοινωνία· είναι ευλογία, διότι μπορείτε να μας βοηθήσετε να μην ξεχνάμε ποιο είναι το θεμέλιο της αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπινης ύπαρξης και τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή.

Η πρόοδος ενός έθνους μετριέται και από τον τρόπο με τον οποίο γνωρίζει να υποδέχεται όλα τα άτομα με αναπηρίες και ειδικές ανάγκες».

Η προσευχή μπροστά στην καρδιά του Ντον Οριόνε

Ο Πάπας φθάνει περίπου στις 9.30 το πρωί στην έκταση των πενήντα εκταρίων του ιδρύματος, όπου χαιρετά τους ασθενείς και σταματά για να προσευχηθεί μπροστά στο λείψανο του Ντον Οριόνε.

Η διαδρομή από την Αποστολική Νουντσιατούρα μέχρι το Κλαϊπόλε είναι γεμάτη από πλήθος ανθρώπων, παραταγμένων σε κάθε σημείο της διαδρομής. Είναι η μοναδική σταθερά μιας πορείας κατά την οποία γίνεται εμφανής η σταδιακή μεταμόρφωση του Μπουένος Άιρες.

Τα κτίρια αρ νουβό και αρ ντεκό (καλλιτεχνικά ρεύματα), οι πολυτελείς μπουτίκ και οι τεράστιες φωτεινές διαφημιστικές πινακίδες με οθόνες LED δίνουν τη θέση τους σε ξεφτισμένες τοιχογραφίες, ετοιμόρροπα παραπήγματα, μικρά παντοπωλεία και καταστήματα λιανικής πώλησης τροφίμων.

Ο ενθουσιασμός των κατοίκων και των εθελοντών

«Bienvenido peregrino de la paz» («Καλώς ήλθες, προσκυνητή της ειρήνης»), γράφει μια πινακίδα με το πρόσωπο του Ποντίφικα στην είσοδο του Κοττολένγκο.

Τα τραγούδια που συνετέθησαν ειδικά για την περίσταση αντηχούν στο μικρό εκκλησάκι. Έξω, στο λιθόστρωτο που έχει φθαρεί από τις ρόδες των αναπηρικών αμαξιδίων και των φορείων, οι άνθρωποι τραγουδούν και φωνάζουν, μερικές φορές ανεξέλεγκτα:

«Ζήτω ο Πάπας!», «Πάπα Λέοντα!», «Λέοντα, Λέοντα, αυτό είναι το σπίτι σου!».

«Σήμερα, χάρη στον Πάπα, όλος ο κόσμος γνωρίζει τι είναι το Μικρό Κοττολένγκο. Είναι μια οικογένεια και ένα μέσο για να προοδεύουμε στην πίστη», λέει η Κουγιέν (Kuyen), είκοσι ετών, μία από τις πολυάριθμες εθελόντριες που καθημερινά, από τις έξι το πρωί έως τις οκτώ το βράδυ, φροντίζουν για τα γεύματα, την καθαριότητα, την προσωπική περιποίηση των ασθενών και, πάνω απ’ όλα, για το «μοίρασμα της ζωής» μαζί τους.

Δίπλα της βρίσκεται η Χουάνα (Juana), είκοσι πέντε ετών, εθελόντρια μαζί με τη μητέρα της:

«Ο Ντον Οριόνε μιλούσε για τέσσερις αγάπες: προς την Παναγία, προς τον Ιησού, προς τον Πάπα και προς τις ψυχές. Εμείς προσπαθούμε να τις κάνουμε πράξη».

Εδώ τα πάντα μας μιλούν για την αγάπη του Θεού

Οι φωνές των δύο κοριτσιών χάνονται μέσα στις ζητωκραυγές που ξεσπούν καθώς ο Πάπας περνά ανάμεσα από τις δύο σειρές του συγκεντρωμένου πλήθους.

Ο ίδιος ο Λέων, στην αρχή της ομιλίας του, ευχαριστεί όλους «για τη μουσική και για την τόσο ενθουσιώδη και χαρούμενη υποδοχή».

Στη συνέχεια αναφέρει:

«Υπάρχουν τόποι –όπως αυτό το Σπίτι– όπου η αγάπη προς τον πλησίον δεν εκφράζεται μόνο μέσα από τα έργα, αλλά αναγνωρίζεται σε κάθε χειρονομία, σε κάθε πρόσωπο, σε κάθε χαμόγελο και, θα μπορούσαμε να πούμε, ακόμη και στον αέρα που αναπνέει κανείς.

Αυτό είναι το “Μικρό Κοττολένγκο”: μια αδελφική κοινότητα με ανοιχτές πόρτες, όπου τα πάντα μας μιλούν για την αγάπη του Θεού».

Οι τρεις πόλεις του Ιησού: Βηθλεέμ, Ναζαρέτ και Βηθανία

Αμέσως μετά, ο Πάπας αναφέρεται στον Ντον Οριόνε, ο οποίος αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις για να οικοδομήσει αυτή τη μικρή πολιτεία, την οποία περιέγραφε ως «ένα ταπεινότατο έργο πίστεως και αγάπης».

Κίνητρό του ήταν «η αγάπη προς τους πλέον ευάλωτους ανθρώπους της κοινωνίας, οι οποίοι συχνά αγνοούνταν και εγκαταλείπονταν στην τύχη τους».

Υπενθυμίζοντας αυτή την επιθυμία του Πιεμοντέζου Αγίου, ο Πάπας αναφέρεται σε τρεις «πόλεις, στις οποίες ο Ιησούς ανέπνευσε τον καθαρό και ανιδιοτελή αέρα της αγάπης: τη Βηθλεέμ, τη Ναζαρέτ και τη Βηθανία».

Στη Βηθλεέμ, ο Ιησούς έγινε δεκτός, φιλοξενήθηκε και ανατράφηκε, αναγνωρίστηκε με στοργή και θαυμασμό. Έτσι, «η ψυχρή φτώχεια του περιβάλλοντος μεταμορφώθηκε στη θαλπωρή ενός σπιτιού».

Χρόνια αργότερα, στη Ναζαρέτ, ο Ιησούς έμαθε να αποτελεί μέλος μιας οικογένειας και να εντάσσεται σε μια κοινότητα. Είναι μια πόλη η οποία «δεν περιθωριοποιεί τους ανθρώπους, αλλά τους εντάσσει στην κοινωνική ζωή, αναγνωρίζοντας και αξιοποιώντας τα χαρίσματα και τις ικανότητές τους».

Τέλος, στη Βηθανία, ο Χριστός βίωσε «αυθεντικές και ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις, όπου κανείς δεν περιθωριοποιείται ούτε εγκαταλείπεται, αλλά όλοι συνοδεύονται, ακούγονται και δέχονται συμβουλές· εκεί μοιράζονται την πίστη και την προσφορά, τις λύπες και τις χαρές. Και εκεί, οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον να ξεφύγει από τον ατομικισμό».

Τα άτομα με αναπηρία αγαπιούνται ιδιαίτερα από τον Ιησού

Η αγάπη, η ένταξη σε μια κοινότητα και η φιλία αυτών των τριών πόλεων βιώνονται σήμερα στην «πόλη της αγάπης», όπως είναι το Μικρό Κοττολένγκο.

Εδώ, «το Ευαγγέλιο εξακολουθεί να είναι ζωντανό και ενεργό, εδώ και τώρα, σε αυτή την υπέροχη χώρα», τονίζει ο Λέων ΙΔ΄.

Στη συνέχεια επικαλείται λόγια του Αγίου Ιωάννη Παύλου Β΄ από μία προσευχή Angelus, όταν, απευθυνόμενος σε μια ομάδα ατόμων με αναπηρία, είχε πει:

«Εκείνοι που υποφέρουν από σωματικές ή πνευματικές αναπηρίες μπορούν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως φίλοι του Ιησού, αγαπημένοι από Εκείνον με ιδιαίτερο τρόπο».

Η οικοδόμηση της πόλης της αγάπης και της ειρήνης

Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ απευθύνει στη συνέχεια τις ευχαριστίες του προς όλους: τους περιθαλπομένους και τους εργαζομένους, τους μοναχούς και τις μοναχές, τα μέλη των οικογενειών και τους εθελοντές, καθώς και όλους όσοι συμβάλλουν σε αυτό το μεγάλο έργο.

«Στα φωτεινά βλέμματά τους διακρίνω τόση εγγύτητα και υπομονή· στα ανοιχτά χέρια τους αναγνωρίζω αμέτρητες χειρονομίες ανιδιοτελούς προσφοράς· στις γενναιόδωρες καρδιές τους αισθάνομαι τόση τρυφερότητα και κατανόηση».

Και προσθέτει:

«Το ευγενές έργο που επιτελείτε εδώ καθημερινά, με τόση αγάπη, προσπάθεια και αφοσίωση, αποτελεί ένα στέρεο θεμέλιο για την οικοδόμηση μιας νέας πόλης: της πόλης της αγάπης, της αρμονικής συμβίωσης και της ειρήνης».

Να γκρεμίσουμε τα σύνορα του εγωισμού

Η ευχή του Ποντίφικα απευθύνεται στην οικογένεια του Ντον Οριόνε, αλλά γενικότερα σε ολόκληρη την Αργεντινή: να μπορέσει να επιτελέσει μεγάλα έργα αγάπης, μέσα στα οποία «η αγάπη του Χριστού θα θριαμβεύσει επί του ατομικισμού και του αποκλεισμού».

«Είθε να αναδειχθεί στην Αργεντινή μια νέα γενιά αγίων της αγάπης!», προσθέτει, απευθυνόμενος στους νέους.

«Και γιατί να μην μπορούσατε να είστε όλοι εσείς; Η αγάπη του Χριστού μάς ωθεί!».

Και καταλήγει:

«Ας θέσουμε τα χαρίσματα που λάβαμε στην υπηρεσία των μικρότερων και των ενδεών, ο καθένας σύμφωνα με τις δυνατότητές του, ώστε η πόλη της αγάπης να εδραιωθεί, να διευρυνθεί και να κατορθώσει να γκρεμίσει τα σύνορα του εγωισμού».

Μπραΐντα: Να γίνουμε περισσότερο ευαίσθητοι απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα

Ο Επίσκοπος Ντάντε Μπραΐντα (Dante Braida), υπεύθυνος για την κοινωνική ποιμαντική της Ιεράς Συνόδου της Αργεντινής και διπλωμάτης, δηλώνει συγκινημένος από τα λόγια του Πάπα:

«Αυτή η επίσκεψη αποσκοπούσε στο να καταστήσει ορατή αυτή την πολύπλοκη πραγματικότητα».

Και προσθέτει, μετά την ολοκλήρωση της εκδήλωσης:

«Μέσα στην κοινωνία πρέπει να γίνουμε περισσότερο ευαίσθητοι απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα και να συνοδεύουμε τις οικογένειες. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, ακόμη και στην ενδοχώρα, οι οποίοι έχουν ανάγκη από βοήθεια και φροντίδα».

«Ο καθένας πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του μέσα στην κοινωνία» καταλήγει ο Επίσκοπος.

ΠΗΓΗ: Vatican news

                     +Νικόλαος,

Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.