ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 29ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
22 Οκτωβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (12, 49-53)
Τον καιρό εκείνο είπε o Ιησούς: ‘Ηλθα για να φέρω τη φωτιά πάνω στη γη. Και τι θέλω; Να είχε κιόλας ανάψει! ‘Εχω να βαφτισθώ με ένα βάφτισμα και τι ανυπομονησία έχω μέχρις ότου συντελεσθεί!
Νομίζετε ότι ήλθα στη γη για να φέρω την ειρήνη; ‘Οχι, σας λέω, αλλά τις διαιρέσεις. Από τώρα, σε ένα σπίτι πέντε ατόμων θα χωριστούν σε τρεις εναντίον δύο και δύο εναντίον τριών. Θα χωριστούν
ο πατέρας κατά του γιου και ο γιος κατά του πατέρα,
η μητέρα κατά της κόρης και η κόρη κατά της μητέρας,
η πεθερά κατά της νύφης και η νύφη κατά της πεθεράς”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός (του don Luigi Maria Epicoco)
«Ήρθα να φέρω φωτιά πάνω στη γη». Πόσο όμορφη είναι αυτή η έκφραση του Ιησού στο σημερινό απόσπασμα του Ευαγγελίου! Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε τη φωτιά ως κάτι που καταστρέφει, όμως η φωτιά για την οποία μιλά το Ευαγγέλιο είναι, πάνω απ’ όλα, εκείνη που ξαναδίνει ζεστασιά σε μια ζωή που έχει γίνει ψυχρή. Ο Ιησούς δεν ήρθε για να μας αφήσει ήσυχους μέσα στις παραιτήσεις μας, αλλά για να ξυπνήσει μέσα μας την επιθυμία να ζήσουμε πραγματικά.
Υπάρχει, πράγματι, μια ειρήνη που μοιάζει με τον θάνατο: είναι εκείνη του ανθρώπου που δεν επιθυμεί πια τίποτα, δεν ρισκάρει πια τίποτα, δεν αγαπά πια κανέναν. Υπάρχει, όμως, και η ανησυχία των ζωντανών, εκείνων που αισθάνονται μέσα τους να καίει ένα πάθος που δεν μπορεί να σιωπήσει. Αυτή η φωτιά δεν είναι ιδιοτροπία ούτε εγωισμός, αλλά η δύναμη εκείνου για το οποίο αξίζει να αφιερώσει κανείς τη ζωή του. Μερικές φορές, μάλιστα, οι ίδιοι οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι μπορεί να θελήσουν να τη σβήσουν: ένας πατέρας, μια μητέρα, ένα παιδί, ένας φίλος.
Ίσως να το κάνουν ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις, πιστεύοντας ότι μας προστατεύουν. Κανείς, όμως, δεν έχει το δικαίωμα να μας ζητά να απαρνηθούμε αυτό που ο Θεός έχει ανάψει μέσα στην καρδιά μας. Και ο άγιος Ιωάννης Παύλος Β΄ υπήρξε μάρτυρας αυτής της αλήθειας. Προερχόταν από μια Πολωνία σημαδεμένη από την καταπίεση του κομμουνιστικού καθεστώτος, κι όμως, από εκείνη ακριβώς τη γη αναδείχθηκε ένας διάδοχος του Πέτρου, ικανός να υπενθυμίσει στον κόσμο ότι η πίστη δεν είναι παράδοση άνευ όρων μπροστά στην Ιστορία. Η μακρά παπική διακονία του υπήρξε το σημάδι μιας Εκκλησίας που, παρόλο που είχε πληγωθεί, μπορούσε ακόμη να μιλήσει, να σηκωθεί ξανά και να ανάψει τη φλόγα της ελπίδας.
Ίσως αυτό ακριβώς να μας ζητά σήμερα ο Ιησούς: όχι να κάνουμε θόρυβο, ούτε να επιβαλλόμαστε στους άλλους, αλλά να μη ζούμε με τη φλόγα μας σβησμένη. Και δεν αρκεί απλώς να επιβιώνουμε· είμαστε καλεσμένοι να κάνουμε να ανθίσει αυτό που πραγματικά είμαστε. Γιατί το αντίθετο της πίστης δεν είναι η αμφιβολία, αλλά μια ζωή που έχει πάψει να φλέγεται. Και η φωτιά του Χριστού δεν μας δίνεται για να φυλάμε τη στάχτη, αλλά για να φωτίζουμε κάποιον.
Προσευχή της ημέρας
Ιερά Καρδία του Ιησού,
επιθυμώ και εγώ να φλέγομαι
από αγάπη για σένα
και για όλα τα αδέλφια μου.
Βοήθησε με στην καθημερινότητά μου
να ζω την αγάπη που σώζει
και που οδηγεί στην ανάσταση.
Κύριε Ιησού,
Εσύ δεν μου δώρισες ένα Πνεύμα χλιαρότητας
αλλά το Πνεύμα της δύναμης.
Μην επιτρέψεις λοιπόν να πέσω στον πειρασμό
να ζω την πίστη μου χλιαρά,
αλλά δώσε μου το κουράγιο να είμαι
πραγματικά παιδί του φωτός. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
