Το ρολόι της καρδιάς

Συχνά μου επαναλάμβανε ο Θανάσης, ότι ο επικεφαλής του θιάσου είναι προβλήματα. Δεν κατάφερνε ποτέ  να είναι ήρεμος και ήσυχος. Αντιλήφτηκε  ότι ενώ έκανε ένα πράγμα, σκεπτόταν κάτι άλλο.

Ενώ με τε χέρια καθάριζε το πάτωμα, με το μυαλό του επαναλάμβανε τη δεύτερη πράξη της κωμωδίας. Ενώ έφερνε  το αντίγραφο στον υποβολέα , σκεπτόταν τα τσιγάρα που έπρεπε να αγοράσει.

Είχε δηλαδή πάντα το μυαλό του σε κάτι άλλο από αυτό που έκανε. Κατάλαβα ότι του  έλειπε η σταθερότητα στης σκέψης. Ήθελε ταυτόχρονα να κάνει δύο ή τρία πράγματα.

Με ένα αστείο του είπα ότι αυτός ο τρόπος που χρησιμοποιεί αργά ή γρήγορα θα τον οδηγήσει στο τρελοκομείο.

Του διηγήθηκα ότι και εγώ,  όταν είμαι αφηρημένος, κάνω κάτι και ενστικτωδώς σκέπτομαι κάτι άλλο. Είναι να μπορούσα να υπακούω σε δύο ρολόγια: σ’ εκείνο του μυαλού μου και στο άλλο της καρδιάς μου.  Φθάνω το βράδυ ανικανοποίητος, νευριασμένος και κουρασμένος και αυτό που καταφέρνω είναι πάντα κακό και ατελές.

Τότε ήρθε να με βοηθήσει η περίφημη αρχή  της σοφίας: “Age quo dagis”, που σημαίνει  “ κάνε με αγάπη αυτό που κάνεις” και θα δεις να συγχρονίζονται οι δείκτες  των δύο ρολογιών. Ο νους θα συντονίζεται με την καρδιά.

Έχει ως συνέπεια σε κάθε πράξη που γίνεται με προσοχή και με την αρμοδιότητα του νου να ακολουθεί  η ώθηση  και ο ενθουσιασμός  της καρδιάς. Ο νους οδηγεί,μη καρδιά ωθεί. Αντιλαμβάνομαι ότι  ο εκνευρισμός δεν προέρχεται  από τα πολλά πράγματα που κάνω, αλλά από την ανησυχία  που τα συνοδεύει.

Για να ξεκουράζομαι ενώ εργάζομαι, αγαπώ αυτό που ο Θεός μου ζητά μέσω των πολλών πραγμάτων που κάνω στο παρόν.