Τα σύνορα ως τόπος διαλόγου και όχι ως φραγμός που κρατά σε απόσταση λαούς και πολιτισμούς
Πετώντας από τη Λούρδη στη Μετς, ο Πάπας επιλέγει, κατά την τελευταία ημέρα του αποστολικού του ταξιδιού στη Γαλλία, να απευθύνει μήνυμα ειρήνης και ενότητας ακριβώς από έναν τόπο που ιστορικά διατηρεί τη μνήμη συγκρούσεων, προσαρτήσεων και διχασμών που σημάδεψαν τη σύγχρονη Ευρώπη.
Στην πρωτεύουσα του διαμερίσματος της Μοζέλλης, περίπου πενήντα χιλιόμετρα από το Λουξεμβούργο, ο Ποντίφικας επισκέπτεται πράγματι μια πόλη που αποτέλεσε επί μακρόν αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, έως ότου, το 1945, περιέλθει οριστικά υπό τον έλεγχο του γαλλικού κράτους.
Στο Συνεδριακό Κέντρο, το οποίο φέρει το όνομα του Ρομπέρ Σουμάν, ενός από τους πατέρες και ιδρυτές της σύγχρονης Ευρώπης, ο Ποντίφικας φθάνει συνοδευόμενος, πέρα από τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο της Γαλλικής Συνόδου της Ιεραρχίας, τον Καρδινάλιο Jean-Marc Aveline και τον Μονσινιόρ Benoît Bertrand, και από εκπροσώπους άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων της χώρας: τον Haïm Korsia, Μέγα Ραββίνο της Γαλλίας, τον Chems-eddine Hafiz της Μεγάλου Τεμένους του Παρισιού, τον Christian Krieger, της Προτεσταντικής Ομοσπονδίας της Γαλλίας, και τον Anthony Boussemart, της Βουδιστικής Ένωσης.
Παρόντες είναι επίσης ο Πρόεδρος και ο εκπρόσωπος της Συνόδου των Ορθοδόξων Επισκόπων.
Στην ομιλία του, ο Πάπας αποτίει φόρο τιμής στη μορφή του αειμνήστου Schuman, ανθρώπου μεγάλης ηθικής και πολιτικής ακτινοβολίας, στον οποίο μπορούμε να στραφούμε προκειμένου να υπερβούμε τις πολώσεις και τους κατακερματισμούς της εποχής μας.
Να μαρτυρούμε ότι η συνάντηση είναι πάντοτε δυνατή
Τα λόγια του Πάπα εκφωνούνται έπειτα από ζωντανή μουσική εισαγωγή στο αμφιθέατρο, η οποία προετοίμασε την επίσημη έκκληση που απευθύνεται σαράντα χρόνια μετά την ιστορική έκκληση της Ασίζης, με την επίγνωση μιας κοινής ευθύνης για την οικοδόμηση της αδελφοσύνης, της συμφιλιώσεως και της ειρήνης.
Ο Λέων ΙΔ΄ ενώνει τη φωνή του με αυτή την προσπάθεια, ανακαλώντας καταρχάς στη μνήμη τον Σουμάν, ο οποίος, όπως λέγει, «κατόρθωσε να μετατρέψει τις παλαιές γραμμές διαιρέσεως σε γέφυρες ελπίδας για ολόκληρη την Ευρώπη, καθιστάμενος αληθινός πρεσβευτής της ενότητας μέσα στη διαφορετικότητα».
«Ακολουθώντας το παράδειγμά του, κοινή μας ευθύνη, ως ανθρώπων της θρησκείας, είναι να μαρτυρούμε ότι, πέρα από τα σύνορα, είναι πάντοτε δυνατόν να συναντηθούμε, να οικοδομήσουμε φιλία και να εργασθούμε για την ειρήνη».
Ο θρησκευτικός λόγος οφείλει να αφοπλίζει τις καρδιές και τα λόγια
Ο Λέων ΙΔ΄ αναφέρεται στην εγκύκλιο Fratelli tutti του Πάπα Φραγκίσκου, αλλά και στο Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης του Αγίου Ιωάννη Παύλου Β΄ του 2001, προκειμένου να υπογραμμίσει ότι ο διάλογος δεν αποτελεί εξασθένηση της ταυτότητας ούτε συγκρητισμό.
«Ο διάλογος δεν μειώνει την ταυτότητά μας, αλλά την εκφράζει με απλότητα και αλήθεια, ανοίγοντάς την στη διαφορετικότητα του άλλου».
«[…] Το να επικαλείται κανείς το όνομα του Θεού για να νομιμοποιήσει τη βία ή την καταπίεση αποτελεί βεβήλωση αυτού του ονόματος. Τίποτε από όσα προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν μπορεί να διεκδικεί αυθεντική θεία έμπνευση. Ο θρησκευτικός λόγος οφείλει διαρκώς να προτρέπει στον αφοπλισμό των καρδιών και των λόγων. Αυτό συνεπάγεται την άμεση ευθύνη καθενός από εμάς, ως θεματοφυλάκων των αντίστοιχων παραδόσεών μας».
Ο Επίσκοπος Ρώμης αντλεί επίσης από τη σκέψη του Γάλλου προτεστάντη φιλοσόφου Paul Ricœur και τονίζει ότι ο αυθεντικός διάλογος «είναι η οδός μέσω της οποίας αναγνωρίζουμε την ετερότητα ως υπόσχεση και όχι ως απειλή· είναι μια τέχνη της συναντήσεως, την οποία ο κόσμος μας έχει μεγάλη ανάγκη, στον αντίποδα της επιθετικότητας και της βίας».
Το μεγαλείο ενός πολιτισμού έγκειται στην ικανότητά του να προστατεύει τη ζωή
Πρόκειται, εν ολίγοις, όπως επισημαίνεται και στην Magnifica humanitas, για την ειλικρινή αναζήτηση της αλήθειας, της αγαθότητας και της ομορφιάς. Και τότε οι δρόμοι θα συγκλίνουν· θα κατανοούμε ο ένας τον άλλον, ώστε να γίνουμε μαζί οικοδόμοι της ειρήνης και μάρτυρες της ελπίδας.
Αυτή είναι η κοινωνία που αξίζουν οι νέοι, οι οποίοι έχουν ανάγκη από «σταθερά σημεία αναφοράς» και όχι από χειραγωγήσεις. Το άνοιγμα προς την υπερβατικότητα μπορεί να τους τα προσφέρει, υπό την προϋπόθεση ότι τίθεται στην υπηρεσία της αδελφοσύνης.
«Το μεγαλείο ενός πολιτισμού δεν μετριέται από τα υλικά επιτεύγματά του, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο περιβάλλει με φροντίδα, προστατεύει και ανυψώνει το ανθρώπινο πρόσωπο. Οι θρησκείες είναι θεματοφύλακες της ζωής: διακηρύσσουν την ιερή αξία της. Η καρποφορία τους φανερώνεται στην γεμάτη αγάπη παρουσία τους δίπλα στους πλέον ευάλωτους και εύθραυστους ανθρώπους. Το να υπηρετούμε τη ζωή σημαίνει να την περιβάλλουμε με φροντίδα, παρουσία και τρυφερότητα, ιδίως κατά την ώρα της δοκιμασίας, έως το τέλος».
ΠΗΓΗ:Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
