«Μεγάλη χαρά» εκφράζει ο Σεβασμιότατος Γκουερίνο Ντι Τόρα, επίτιμος βοηθός Επίσκοπος της Επισκοπής Ρώμης, αρχικά συνεργάτης και στη συνέχεια διάδοχος του Ντον Λουίτζι Ντι Λιέγκρο στη θέση του Διευθυντή της Κάριτας Ρώμης, πληροφορούμενος την είδηση ότι ο Λέων ΙΔ΄ ενέκρινε «την απόφαση να γίνουν τα απαραίτητα βήματα, ώστε να αρχίσει η Επισκοπική έρευνα σχετικά με τη ζωή, τις αρετές και τη φήμη της αγιότητας του Ντον Λουίτζι Ντι Λιέγκρο, πρεσβυτέρου αυτής της Εκκλησίας, ο οποίος απεβίωσε στις 12 Οκτωβρίου 1997».
Ο Ιεράρχης προσθέτει ότι είναι σημαντικό «να αναγνωριστούν τα προσόντα και η προσφορά του Ντον Λουίτζι στο ποιμαντικό του έργο και, πάνω απ’ όλα, η ολοκληρωτική αφοσίωσή του στους φτωχούς, στους τελευταίους της πόλης μας».
Ο Σεβασμιότατος π. Γκουερίνο Ντι Τόρα διετέλεσε Διευθυντής της Κάριτας Ρώμης επί 12 χρόνια, από το 1997 έως το 2009.
Στην κηδεία του Ντον Λουίτζι ήταν παρόντες τόσο οι φτωχοί όσο και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας
«Είναι μεγάλη χαρά για ολόκληρο τον κόσμο της Κάριτας, για όλους εκείνους που τον γνώρισαν και για όσους θυμούνται την κηδεία του, όπου ήταν παρόντες οι φτωχοί μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ένας άνθρωπος που μας έδωσε ένα μεγάλο παράδειγμα, που μας άφησε κάτι πάνω στο οποίο μπορούμε να συνεχίσουμε το έργο του στην υπηρεσία των εσχάτων, θυμίζοντας πάντοτε ότι πρέπει να “λερώνουμε τα χέρια μας”, όπως έλεγε ο ίδιος» εξηγεί ο Επίσκοπος Ντι Τόρα στα μέσα ενημέρωσης του Βατικανού.
Ο Ντον Λουίτζι Ντι Λιέγκρο γεννήθηκε στη Γκαέτα στις 16 Οκτωβρίου 1928 και χειροτονήθηκε ιερέας το 1953. Το 1972 ανέλαβε τη διεύθυνση του Επισκοπικού Ποιμαντικού Κέντρου για την εμψύχωση της χριστιανικής κοινότητας και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Από αυτή τη θέση, κατά τη διάρκεια της ιστορικής Συνάντησης για τα «Κακά της Ρώμης» το 1974, μπόρεσε να αναδείξει με ιδιαίτερη σαφήνεια τα ζητήματα της φτώχειας, του κοινωνικού αποκλεισμού και των κοινωνικών προβλημάτων της πρωτεύουσας.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1979, ιδρύθηκε η Κάριτας Ρώμης, και ο Ντι Λιέγκρο έγινε ο πρώτος διευθυντής της, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τον θάνατό του, που επήλθε στο Μιλάνο στις 12 Οκτωβρίου 1997.
Η αντίληψή του για τη φιλανθρωπία ξεπερνούσε την απλή παροχή βοήθειας. Ο Ντον Ντι Λιέγκρο, τον οποίο συχνά αποκαλούσαν «ιερέα των εσχάτων», προσπαθούσε να κατανοήσει τις αιτίες της φτώχειας, ώστε να μπορεί να παρέμβει προτού ο άνθρωπος περιθωριοποιηθεί και αποκλειστεί από την κοινωνία.
Στη Ρώμη, ο ξενώνας και το βραδινό συσσίτιο της οδού Μαρσάλα φέρουν ακόμη και σήμερα το όνομά του. Το 2025 τα λείψανά του μεταφέρθηκαν από το Κοιμητήριο του Βεράνο στη Βασιλική των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων.
Στο Βέλγιο, δίπλα στους Ιταλούς ανθρακωρύχους
«Η γνωριμία μου με τον Ντον Λουίτζι ανάγεται στα παιδικά μου χρόνια, όταν πήγαινα στην Ενορία του Αγίου Λέοντος του Μεγάλου στο Πρενεστίνο. Θυμάμαι ότι το 1952, όταν εκείνος, νεαρός τότε βοηθός εφημέριος, έφθασε εκεί, εμείς ανήκαμε στη χορωδία· τον ακολουθούσαμε και αντιλαμβανόμασταν ποια ήταν η αφοσίωσή του» διηγείται ο Σεβασμιότατος Ντι Τόρα.
Παρά τα πολλά χρόνια κοινής εργασίας, η πιο ζωντανή ανάμνηση για το Σεβασμιότατο Ντι Τόρα είναι η ολοκληρωτική αφοσίωση που ο Ντον Ντι Λιέγκρο έδειχνε στους τελευταίους, στους πιο ξεχασμένους ανθρώπους της κοινωνίας.
«Θυμάμαι κάτι ιδιαίτερο, όταν μας είπε ότι έφευγε για να πάει στο Βέλγιο, για να γνωρίσει τους Ιταλούς που εργάζονταν στα ορυχεία του Μαρινέλ. Εκείνος ήταν επίσης που έφερε στη Ρώμη την πραγματικότητα του εργατικού κόσμου. Θυμάμαι μία από τις κατασκηνώσεις που κάναμε μαζί στο Τρεντίνο με τους νέους, με τους εργάτες που μόλις τότε εισέρχονταν στον κόσμο της εργασίας, με τις δυσκολίες και τις ελπίδες τους, και όλη η προσοχή του Ντον Λουίτζι ήταν στραμμένη σε αυτόν τον κόσμο».
Μεγάλη πνευματικότητα και προσοχή προς όλους
Ακολούθησε η συνεργασία σε μια Ενορία της ανατολικής Ρώμης και, στη συνέχεια, η διαδοχή στη διεύθυνση του φιλανθρωπικού οργανισμού της Επισκοπής.
«Συνεργάστηκα μαζί του όταν ήμουν εφημέριος του Αγίου Πολυκάρπου και προϊστάμενος εκείνης της περιοχής· επομένως, είχα άμεση ευθύνη για την Κάριτας στον ανατολικό τομέα. Κατόπιν, μετά τον θάνατό του το 1997, κλήθηκα από τον Καρδινάλιο Καμίλλο Ρουίνι, τότε Γενικό Βικάριο του Πάπα για την Επισκοπή Ρώμης, να τον διαδεχθώ στη διεύθυνση της Κάριτας».
Η συνέχιση του έργου του ήταν σαν να αγγίζει κανείς με τα χέρια του την πνευματική δύναμη του Ντον Ντι Λιέγκρο.
«Στη συνέχεια, βεβαίως, το να συνεχίσω το έργο που εκείνος είχε αρχίσει αποτέλεσε για μένα μεγάλη ευθύνη, διότι ήταν πραγματικά ένας άνθρωπος μεγάλης πνευματικότητας και σε αυτήν συνδύαζε μια μεγάλη προσοχή σε όλα τα προβλήματα. Εγώ προερχόμουν από την Ενοριακή ζωή και για μένα ήταν κάπως πιο δύσκολο να ενταχθώ σε αυτή την πραγματικότητα, ενώ η ανάμνηση του Ντον Λουίτζι παρέμενε πάντοτε ζωντανή και έντονη. Δεν ήταν μόνο οι εργαζόμενοι που μου τον υπενθύμιζαν διαρκώς, αλλά και όλα όσα εξακολουθούσαν να είναι ορατά από το έργο που είχε επιτελέσει» προσθέτει ο Σεβασμιότατος Ντι Τόρα.
Το χάρισμα και η πνευματικότητα του Ντον Ντι Λιέγκρο βρίσκονταν πάντοτε στην υπηρεσία των άλλων, στην αναζήτηση των άλλων.
«Δεν ήταν μόνο ο άγιος της διπλανής πόρτας αλλά πήγαινε και χτυπούσε την πόρτα των άλλων. Δεν ήταν άνθρωπος που αποθαρρυνόταν, αλλά προχωρούσε με επιμονή σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του» καταλήγει ο Επίσκοπος.
ΠΗΓΗ:Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
