Η «αμοιβαία αγάπη», την οποία ο Χριστός δίδαξε στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες, δεν αποτελεί ουτοπία, αλλά μια δυνατότητα ζωής που μπορεί να γίνει πράξη και σήμερα. Σχολιάζοντας τα αναγνώσματα αυτής της Κυριακής, 6ης Σεπτεμβρίου, ο Πάπας, κατά την κατήχηση πριν από την Μαριανή προσευχή στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, ανέπτυξε εκείνα τα «θεμελιώδη κριτήρια σκέψης και δράσης» που μας παραδίδει ο Λόγος του Θεού κατ’ αυτήν την 23η Κυριακή του Λειτουργικού έτους.
Ο Άγιος Παύλος, στην προς Ρωμαίους Επιστολή του, συνοψίζει όλες τις εντολές σε μία και μόνη: «Θα αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου», καλώντας μας να μην οφείλουμε τίποτε σε κανέναν, «παρά μόνο την αγάπη ο ένας προς τον άλλον».
«Ο Ιησούς μάς δίδαξε να ζητούμε και να προσφέρουμε την άφεση των οφειλών. Υπάρχει όμως ένα χρέος που έχουμε ο ένας απέναντι στον άλλον και από το οποίο δεν πρέπει να απαλλαγούμε: είναι το χρέος της αμοιβαίας αγάπης. Όλη η προσοχή, η φροντίδα και το καλό που έχουμε δεχθεί μάς καθιστούν περισσότερο ελεύθερους και ικανούς να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας».
Η αδελφική διόρθωση και η κοινωνία
Δύο είναι, σύμφωνα με τον Ποντίφικα, οι δρόμοι που μας προτείνει ο Χριστός για να ζήσουμε έμπρακτα αυτή την αμοιβαία αγάπη.
Ο πρώτος είναι «να καταστούμε ικανοί για αδελφική διόρθωση», μια τέχνη «που πολύ συχνά λησμονούμε» και η οποία απαιτεί ταυτόχρονα «ειλικρίνεια» και λεπτότητα.
«Το να μιλάμε με ειλικρίνεια, αρχικά κατ’ ιδίαν, πρόσωπο με πρόσωπο, στη συνέχεια εάν είναι αναγκαίο, μεταξύ δύο ή τριών προσώπων και τέλος, όταν αυτό απαιτείται, με ολόκληρη την κοινότητα, σημαίνει να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα και να μετατρέπουμε τα προβλήματα και τις συγκρούσεις σε ευκαιρίες ανάπτυξης».
Αντίθετα, πρέπει να αποφεύγονται «το παράπονο» και «η κακολογία», που είναι σαν σπόροι από τους οποίους δεν μπορεί να βλαστήσει τίποτε καλό και που «παραλύουν πολλές καταστάσεις». Το Ευαγγέλιο αποκλείει τέτοιες συμπεριφορές και μας διαπαιδαγωγεί αντίθετα στην «αγάπη» και την «ελευθερία».
«Υπάρχει έπειτα και ένας δεύτερος τρόπος να αγαπούμε αδελφικά, ο οποίος, για τον Ιησού, μεταμορφώνει ακόμη και την προσευχή: να συμφωνούμε μεταξύ μας. Όχι μόνο όταν υπάρχει κάποια σύγκρουση, αλλά και όταν ζητούμε από τον Θεό κάποια δωρεά».
Να αυξανόμαστε στην ενότητα μέσω της προσευχής και της συγχώρησης
Στην ευαγγελική περικοπή του Ματθαίου, ο Ιησούς διδάσκει τους μαθητές Του να συμφωνούν μεταξύ τους, ώστε να ζητούν στην προσευχή «οτιδήποτε», διότι ο Πατέρας θα τους το παραχωρήσει.
Πρόκειται για μια πρόσκληση να έχουμε κοινές επιθυμίες, κοινές θλίψεις και κοινές ελπίδες και να τις μοιραζόμαστε μέσα στην προσευχή. Πρόκειται για μια εμπειρία που μας βοηθά να «αυξανόμαστε στην ενότητα».
«Χωρίς την πίστη, ο καθένας θα μπορούσε να αισθάνεται μόνος και να υποπτεύεται τους άλλους, θεωρώντας τους ξένους και εχθρούς. Με τη χάρη, όμως, είμαστε αδελφοί και αδελφές που μπορούν να συμφιλιώνονται: να συναντώνται, να συγχωρούν ο ένας τον άλλον και να ακούν ο ένας τον άλλον εν Κυρίω».
Αυτό το μάθημα, το «χαρμόσυνο χρέος της αδελφικής αγάπης», είναι κάτι που όλοι μας οφείλουμε να διδαχθούμε. Ο Επίσκοπος Ρώμης εμπιστεύθηκε αυτή την επιθυμία στη μεσιτεία της Παναγίας, η οποία μπόρεσε να μοιραστεί με την εξαδέλφη της Ελισάβετ «τη χαρά και την κόπωση της εγκυμοσύνης».
Μετά την Μαριανή προσευχή, απευθυνόμενος στους πιστούς, ο Πάπας εμπιστεύθηκε στον Θεό την καλή επανέναρξη των δραστηριοτήτων όλων, μετά την περίοδο των διακοπών.
«Καθώς σταδιακά επανερχόμαστε στις καθημερινές μας δραστηριότητες μετά την καλοκαιρινή ανάπαυλα, ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας συνοδεύει και να μας στηρίζει με το φως Του».
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
