«Το να παραμένουμε στους Αγίους Τόπους

είναι η απάντησή μας στον πόλεμο»

Από το Χριστιανικό χωριό Τάιμπεχ έως τη Λωρίδα της Γάζας, ο Κουστωδός των Αγίων Τόπων και ο εφημέριος της Γάζας περιγράφουν μια κοινότητα που συνεχίζει να ζει μέσα στη βία, τις στερήσεις και τον φόβο. Και ζητούν από την Εκκλησία και τον κόσμο να μην εγκαταλείψουν αυτούς τους τόπους, στηρίζοντας το δικαίωμα κάθε λαού να ζει ειρηνικά.

Για τον Κουστωδό των Αγίων Τόπων π. Φραντσέσκο Ιέλπο, στη Δυτική Όχθη η κατάσταση έκτακτης ανάγκης συνεχίζεται: «Είναι δραματικό και οδυνηρό να βλέπει κανείς να διαιωνίζονται οι αδικίες και οι βιαιότητες. Σκέφτομαι επίσης τα χωριά ή τους καταυλισμούς των μειονοτήτων, για τους οποίους δεν γνωρίζουμε τίποτε», δήλωσε στο Meeting του Ρίμινι, σε συζήτηση με τον π. Γκαμπριέλε Ρομανέλι, εφημέριο της Γάζας, ο οποίος συμμετείχε μέσω τηλεδιάσκεψης.

Ο Κουστωδός επιβεβαίωσε ότι η Χριστιανική παρουσία δεν πρόκειται να αποχωρήσει, ζητώντας παράλληλα να αλλάξει η στρατηγική για το Τάιμπεχ. Σύμφωνα με τον π. Γκαμπριέλε, η ανθεκτικότητα ενοχλεί: «Στη Γάζα ο Ιησούς νίκησε. Ο κόσμος δεν θέλει να το ακούσει, αλλά νίκησε. Παραμένουμε και καταπίνουμε τα δάκρυά μας».

Ο π. Ιέλπο εξήγησε ότι αυτές τις ημέρες, «εκτός από το να καταγγέλλουμε, όπως κάνει συνεχώς η Εκκλησία, βιώνουμε μια αδυναμία μπροστά σε εκείνον που μας κοιτάζει. Κι όμως, η χριστιανική δύναμη είναι θεμελιώδης». Και όχι μόνο ως μαρτυρία. «Οι Άγιοι Τόποι –πρόσθεσε αναφερόμενος στα Ιερά Προσκυνήματα– έχουν ανάγκη την ουσιαστική παρουσία των Χριστιανών από όλο τον κόσμο. Το προσκύνημα, εκτός από μια θετική οικονομική ενίσχυση –στη Βηθλεέμ το 75% του πληθυσμού ζει από τον τουρισμό¹– γεννά ελπίδα».

Την ίδια προοπτική επιβεβαίωσαν τα λόγια του εφημερίου της Γάζας: «Το να παραμένω εδώ είναι μια πολιτική πρόκληση, ακόμη κι αν αυτό δεν γίνεται κατανοητό: ο ποιμένας πρέπει να παραμένει μαζί με το ποίμνιό του. Γι’ αυτό καταπίνω τα δάκρυά μου και παραμένω εδώ».

Ο π. Ρομανέλι παρουσίασε για ακόμη μία φορά τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής στη βομβαρδισμένη πόλη: χωρίς εργασία, χωρίς νερό, χωρίς σχολεία, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, εκτός από εκείνο που παρέχει μια γεννήτρια για τις ανάγκες της ενορίας, του νοσοκομείου και των θρησκευτικών κοινοτήτων, καθώς και του βιολογικού καθαρισμού και των αντλιών.

Ο Κουστωδός έκανε σαφές ότι δεν υπάρχουν νέα ούτε κάποια χαραμάδα ελπίδας και ότι η απάνθρωπη κατάσταση των εκτοπισμένων παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη. Στη Γάζα, όπου ένα λίτρο ντίζελ κοστίζει 10 ευρώ –και αυτό δεν έχει σχέση με τα Στενά του Ορμούζ– και όπου το καθολικό σχολείο, που πέρυσι είχε 270 μαθητές, φέτος θα έχει χίλιους, επειδή οι άλλες σχολικές εγκαταστάσεις έχουν καταρρεύσει, «ποτέ δεν είδα κάποιον να ζητά εκδίκηση· ούτε μετά τον βομβαρδισμό της 7ης Ιουλίου 2025, που προκάλεσε πολλά θύματα στην κοινότητα. Το βράδυ προσευχηθήκαμε και κανείς δεν ζήτησε δικαιοσύνη, αλλά μόνο ειρήνη. Αυτό δείχνει τι είναι οι χριστιανοί στους Αγίους Τόπους: άνθρωποι που μεταφέρουν το Ευαγγέλιο σε μια κοιλάδα θανάτου».

Ο π. Ιέλπο αιτιολόγησε τη χριστιανική ανθεκτικότητα σε θεολογικό επίπεδο: «Έχουμε πολλά έργα, αλλά το πρώτο έργο είμαστε εμείς. Αυτό που κάνουμε είναι η αντανάκλαση αυτού που συμβαίνει μέσα μας. Όλοι μάς κοιτούν και αναζητούν λύσεις που συχνά δεν έχουμε. Μπροστά στο κακό, όμως, μπορούμε να γονατίσουμε και να κοιτάξουμε το μυστήριο ενός Θεού που γίνεται άνθρωπος και δεν αποσύρεται, από αγάπη για τον άνθρωπο».

Και εξήγησε ότι η καθημερινή οικογενειακή ζωή κάτω από τις βόμβες δεν αποτελεί πολιτική πράξη, αλλά συνιστά μια διαφορετική, εναλλακτική απάντηση στις επιταγές της πολιτικής και του πολέμου: «Το καθήκον μου είναι, πάνω απ’ όλα, να υπερασπιστώ την κλήση των μοναχών, γιατί μόνο ζώντας την ολοκληρωτικά συμβάλλουμε σε μια αγάπη που δεν αποσύρεται, όπως η αγάπη του Χριστού».

Οι εκτοπισμένοι και οι Καθολικοί ζητούν τα ίδια πράγματα στη Δυτική Όχθη: εργασία, σχολείο, υγειονομική περίθαλψη, ειρήνη. «Μας ζητούν να τους δώσουμε έναν λόγο για να παραμείνουν εδώ, όπου όλα έχουν καταστραφεί. Έναν λόγο που να αποδεικνύει ότι υπάρχει κάτι πραγματικά όμορφο και εδώ. Το καθήκον μας είναι να τους βοηθήσουμε να ανακαλύψουν την κλήση τους και ότι το πεπρωμένο που έχει σκεφτεί ο Θεός για εμάς είναι καλό. Αν περιοριζόμασταν απλώς στο να λέμε “πρέπει να παραμείνουμε πάση θυσία”, αυτό θα ήταν μόνο ένα σύνθημα».

Αυτή η αντίσταση είναι η επιλογή, από τη βάση, να ζεις εκεί όπου άλλοι αποφάσισαν να κάνουν πόλεμο. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η ανάγκη των προσκυνημάτων, τα οποία «ανανεώνουν στους προσκυνητές τον δεσμό με τον Χριστό και βοηθούν έναν λαό να ξαναανακαλύψει την κλήση του να ζει στους Αγίους Τόπους».

Αυτό όμως δεν αφορά μόνο τους ιερούς τόπους. Η απαίτηση για «κανονικότητα» συγκρούεται με την πολιτική του Ισραήλ, που έχει αποκλείσει το Τάιμπεχ. «Ευχόμαστε να βρεθούν διαφορετικές λύσεις, ώστε να γίνεται σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων», απάντησε από το Ρίμινι ο Κουστωδός.

Σχολιάζοντας την απόφαση να κλείσει το μοναδικό αμιγώς χριστιανικό χωριό της Δυτικής Όχθης, προκειμένου να προστατευθεί από τους εποίκους, ο Φραγκισκανός τόνισε:

«Κάθε μέρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με νέες προκλήσεις και νέες οδύνες, οι οποίες είναι πραγματικά πολύ βαθιές, και η κραυγή για δικαιοσύνη που γεννιέται μέσα μας είναι πραγματικά πολύ δυνατή, πολύ μεγάλη. Πρέπει να βρούμε ρεαλιστικές, συγκεκριμένες και αποτελεσματικές λύσεις, ώστε να υπάρχει σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων κάθε ανθρώπου, κάθε λαού».

«Είναι μια ιστορική στιγμή κατά την οποία δεν μπορούμε να γυρίσουμε το βλέμμα μας προς την άλλη πλευρά», κατέληξε.

                     +Νικόλαος,

Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ