Στο τέλος της ζωής

«Η Ρόζα βρίσκεται το τέλος της ζωής». Αυτά τα λόγια έσπευσε να μου πει εν ολίγοις, ο Γιάννης, ένας φίλος της οικογένειας.

Καταλήφθηκα από το κατεπείγον αυτής της έκφρασης. Τρέχω, όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, να φέρω αυτό που είναι πιο σημαντικό και που μου φαίνεται πιο πολύτιμο από κάθε φάρμακο, από κάθε χειρουργική επέμβαση.

Μπαίνω στο δωμάτιο της ασθενούς. Τη βλέπω να βρίσκεται στο τέλος της ζωής, κατάλευκη, μισοπεθαμένη, ακίνητη… αυτός ο ήχος που διαπερνά σε εκείνο το δωμάτιο είναι ο θόρυβος, ο κατανοητός, των παρευρισκομένων και οι εκφράσεις, χωρίς ελπίδα, οι πνιγμένες στο κλάμα, των συγγενών και των φίλων.

Μέσα σε αυτόν τον σάλο, με όσο το δυνατό πιο ήπιο τρόπο, τους καλώ όλους να βγουν έξω και να με αφήσουν μόνο με την μητέρα τους, την κατάκαρδα λυπημένη αλλά γαλήνια. Πλησιάζω στο αυτί της ασθενούς για να της ψιθυρίσω την υγεία του κόσμου με αυτά τα λόγια: « Ρόζα, ο Θεός είναι ο μπαμπάς σου και σε αγαπά πάρα πολύ έτσι όπως είσαι». Μετά από μια στιγμή, η μητέρα με καλεί να το επαναλάβω: « Ρόζα, ο Θεός είναι ο μπαμπάς σου και σε αγαπά πάρα πολύ έτσι όπως είσαι».

Και επέστρεψα στο σπίτι.

Μετά από ένα μήνα, την ξαναείδα στη εκκλησία: «Ανδρέα, ευχαριστώ γι αυτό που μου ψιθύρισες στο αυτί. Γνωρίζοντας ότι ο Θεός με αγαπά, βρήκα την ειρήνη και την υγεία της ψυχής».

Κάθε πλησίον μας, ακόμη κι αν τον φροντίζουμε καλά, βρίσκεται ή μπορεί να βρεθεί μπροστά στο τέλος της ζωής: με ένα οποιαδήποτε ατύχημα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεθάνει. Επείγει λοιπόν να του συμπαραστεκόμαστε κάθε στιγμή, με αγάπη που εκδηλώνεται με χίλιες δυο συγκεκριμένες ενέργειες που του δίνουν την βεβαιότητα ότι ο Θεός τον αγαπά πάρα πολύ.

Αυτό είναι η Υγεία.