ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Καστέλ Γκαντόλφο
Κυριακή, 19 Ιουλίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Μετά την παραβολή του σπορέα, ο Ιησούς συνεχίζει να μιλά στα πλήθη χρησιμοποιώντας ορισμένες εικόνες: το καλό σιτάρι και τα ζιζάνια, τον κόκκο του σιναπιού, το προζύμι μέσα στο αλεύρι (πρβλ. Μτ 13,24-43).
Πρόκειται για τρεις σύντομες παραβολές, οι οποίες θέλουν να μας υπενθυμίσουν την έλευση της Βασιλείας του Θεού μέσα στην ιστορία, τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί στη ζωή των ανθρώπων, καθώς και το πώς αυξάνεται, εξαπλώνεται και μεταμορφώνει τον κόσμο από μέσα. Με αυτές τις διηγήσεις, ο Ιησούς μάς προφυλάσσει από τον πειρασμό να σκεφτόμαστε τον Θεό ως μια ισχυρή μορφή, που επιβάλλεται με τη δύναμη, που καταλαμβάνει χώρο για να κυριαρχήσει και που έρχεται με τρόπο θριαμβευτικό. Αντίθετα, ο Θεός προτιμά τη μικρότητα, ως σημείο της διακριτικής αγάπης του, η οποία μας αφήνει ελεύθερους να τον δεχθούμε ή να τον απορρίψουμε· μιας αγάπης που προσπαθεί να ανοίξει δρόμο ακόμη και ανάμεσα στα ζιζάνια, που ενεργεί κρυφά και αθέατα, όπως ο μικρότερος απ’ όλους τους σπόρους, και που κάνει όλο το ζυμάρι να φουσκώνει χωρίς θόρυβο.
Αδελφοί και αδελφές, με αυτές τις παραβολές ο Ιησούς μάς λέει κάτι σημαντικό για τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός ενεργεί στη ζωή μας και μέσα στην ιστορία. Μερικές φορές περιμένουμε κάτι το εντυπωσιακό· επιθυμούμε έναν Θεό που να επεμβαίνει από ψηλά και να ξεριζώνει αμέσως τα ζιζάνια του κακού. Φανταζόμαστε έναν Θεό ισχυρό και παντοδύναμο και, δυστυχώς, προσαρμόζουμε σε αυτή την εικόνα και τον τρόπο με τον οποίο είμαστε χριστιανοί και Εκκλησία.
Αντίθετα, η Βασιλεία του Θεού εξαπλώνεται ακόμη και ανάμεσα στα ζιζάνια και μας ζητά ένα βλέμμα ικανό να διακρίνει το καλό που βλασταίνει ακόμη και μέσα στο σκοτάδι του κακού, χωρίς να κρίνει τα πάντα και αμέσως. Έρχεται σαν τον μικρότερο από τους σπόρους και, επομένως, απαιτεί την υπομονή να γνωρίζουμε πώς να συνοδεύουμε τις διαδικασίες, αναγνωρίζοντάς την μέσα στη μικρότητα της καθημερινότητας και στην απλότητα της συνηθισμένης ζωής. Αναπτύσσεται αθέατα, όπως το προζύμι μέσα στο αλεύρι, και έτσι μας ελευθερώνει από την αποθάρρυνση και μας προσκαλεί να έχουμε εμπιστοσύνη ακόμη και όταν μας φαίνεται ότι ο Θεός είναι απών. Διότι, στην πραγματικότητα, εκείνος πάντοτε μας συνοδεύει και η αγάπη του πάντοτε ενεργεί για χάρη μας.
Αυτό το ύφος του Θεού πρέπει να γίνει και ο τρόπος με τον οποίο, τόσο ως μεμονωμένα πρόσωπα όσο και ως Εκκλησία, κατοικούμε μέσα στην πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Καλούμαστε να υιοθετήσουμε ένα ευαγγελικό ύφος, χωρίς να αντιπαρατιθέμεθα βιαστικά με αλαζονικές κρίσεις, χωρίς να επιβαλλόμαστε με την εξουσία και τη δύναμη και χωρίς να χάνουμε την εμπιστοσύνη μας στο έργο του Θεού.
Πρόκειται —όπως έλεγε ο τότε καρδινάλιος Ράτσινγκερ— να υποταχθούμε στη λογική του σπόρου, η οποία δεν είναι η λογική της επιτυχίας και του μεγαλείου, αλλά μας ζητά να γίνουμε μικροί και να υπηρετούμε τη ζωή των ανθρώπων (πρβλ. Λόγος στο Συνέδριο των κατηχητών και των διδασκόντων του μαθήματος των θρησκευτικών, 10 Δεκεμβρίου 2000).
Με αυτόν τον τρόπο, θα γίνουμε και εμείς σαν έναν μικρό σπόρο του Ευαγγελίου που βλασταίνει και σαν προζύμι αγάπης που μεταμορφώνει το ζυμάρι του κόσμου.
Ας προσευχηθούμε στην Παναγία, η οποία γνώρισε να δεχθεί τον σπόρο του Λόγου μέσα στη μικρότητα, ώστε να μας στηρίζει στην πορεία μας και να πρεσβεύει για εμάς.
——————
Μετάφραση: π.Λ
