Ο Μακρόν θέλει τον νόμο.
Και φαίνεται πως θα τον αποκτήσει
Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση καλείται σε τρίτη και –όπως όλα δείχνουν– τελική ψηφοφορία. Ύστερα από το διπλό «όχι» της Γερουσίας, η κυβερνητική πλειοψηφία είναι έτοιμη να οδηγήσει στην ψήφιση τον νέο νόμο, τον οποίο επιθυμεί διακαώς το Μέγαρο των Ηλυσίων, μετά και την κατοχύρωση της ελευθερίας της άμβλωσης στο Σύνταγμα.
Στη Γαλλία, μήνα με τον μήνα, το σχέδιο νόμου για τη λεγόμενη «βοήθεια στον θάνατο» αποδείχθηκε ένα από τα πλέον διχαστικά στην ιστορία της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Ένα νομοσχέδιο που δίχασε βαθιά το Κοινοβούλιο, οδηγώντας βουλευτές και γερουσιαστές σε αδυναμία συνεννόησης και κοινής αντίληψης. Παράλληλα, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, αυστηρές καταγγελίες και συνεχείς προειδοποιήσεις από επαγγελματικές ενώσεις του χώρου της υγείας, οργανώσεις υπέρ της ζωής, θρησκευτικούς εκπροσώπους, αλλά και διανοουμένους, όπως ο συγγραφέας Michel Houellebecq.
Παρά τις βαθιές ανθρωπολογικές προεκτάσεις του νομοσχεδίου, που θα δικαιολογούσαν την αναζήτηση ευρύτερης συναίνεσης, ένας άλλος παράγοντας υπερίσχυσε κάθε αντίρρησης, επιφύλαξης ή εχθρότητας: η σταθερή βούληση του Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν να υλοποιήσει μία από τις βασικές προεκλογικές του δεσμεύσεις, με την οποία είχε εκφράσει το «προοδευτικό» του όραμα. Ο ένοικος των Ηλυσίων κατέστησε σαφές ότι το νομοσχέδιο έπρεπε οπωσδήποτε να εγκριθεί, παροτρύνοντας την κυβέρνηση και τους βουλευτές να προχωρήσουν στην ψήφισή του.
Το αποτέλεσμα είναι η αναμενόμενη έγκριση –συμβολικά, την επομένη της τελευταίας 14ης Ιουλίου που ο Μακρόν γιορτάζει ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας– ενός νομοσχεδίου που ικανοποιεί ελάχιστους, τόσο λόγω της διαδικασίας που ακολουθήθηκε όσο και εξαιτίας των αμφιλεγόμενων διατάξεών του.
Για πρώτη φορά νομιμοποιείται, υπό τη μορφή της ιατρικώς υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, η πράξη του «να προκαλείται ο θάνατος», σε αντίθεση με το παραδοσιακό «να αφήνεται κάποιος να πεθάνει», που αφορούσε ουσιαστικά την αποφυγή της θεραπευτικής υπερβολής και της αδικαιολόγητης παράτασης της ζωής με τεχνητά μέσα.
Επιπλέον, τα κριτήρια για την προσφυγή στη θανατηφόρα ουσία, την οποία θα χορηγεί ο ίδιος ο ασθενής στον εαυτό του, θεωρούνται ιδιαίτερα ευρεία. Δικαίωμα αίτησης θα έχουν ενήλικοι ασθενείς, με πλήρη διανοητική ικανότητα, οι οποίοι πάσχουν από σοβαρή και ανίατη νόσο που, είτε βρίσκεται σε «προχωρημένο στάδιο» είτε στο τελικό στάδιο, θέτει τη ζωή τους σε κίνδυνο. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί κυρίως ο όρος «προχωρημένο στάδιο», ο οποίος αφήνει μεγάλα περιθώρια ερμηνείας και διακριτικής ευχέρειας.
Το νομοσχέδιο φτάνει στην τελική ψηφοφορία της Εθνοσυνέλευσης ύστερα από μια εξαιρετικά ταραχώδη κοινοβουλευτική πορεία. Η Γερουσία δεν αποδέχθηκε ποτέ την αρχή του «να προκαλείται ο θάνατος», αν και κατά την τρίτη ανάγνωση οι γερουσιαστές εμφανίστηκαν βαθιά διχασμένοι και λιγότερο αποφασιστικοί, φτάνοντας μάλιστα να απορρίψουν ακόμη και τη διεξαγωγή νέας συζήτησης στην ολομέλεια.
Η στάση αυτή προκάλεσε απορίες και οδήγησε πολλούς να κατηγορήσουν τη Γερουσία για «νιπτήρια στάση», αποφεύγοντας να αναλάβει τις ευθύνες της. Ο επικεφαλής των κεντρώων γερουσιαστών, Hervé Marseille, παραδέχθηκε ότι πρόκειται για «αποτυχία», αναγνωρίζοντας πως η Άνω Βουλή «δεν κατόρθωσε να διαμορφώσει ένα κείμενο για ένα ζήτημα ύψιστης σημασίας για την κοινωνία μας».
Σε μια προσπάθεια να περιορίσει τις συνέπειες αυτής της θεσμικής αδυναμίας, ο Πρόεδρος της Γερουσίας, ο Nεογκωλικός Gérard Larcher, ανακοίνωσε ότι θα προσφύγει στο Συνταγματικό Συμβούλιο, δηλώνοντας στην εφημερίδα Le Figaro:
«Η κυβέρνηση δεν έλαβε υπόψη τις προειδοποιήσεις και τις τροπολογίες μας. Δεν πρότεινε ούτε υπερασπίστηκε ασφαλιστικές δικλίδες και, κυρίως, δεν αντιμετώπισε ένα θεμελιώδες ζήτημα για μένα: την αντίρρηση συνείδησης των ιδρυμάτων».
Την τελευταία στιγμή, η Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Γερουσίας ζήτησε από την κυβέρνηση και κυρίως από τον πρωθυπουργό Σεμπαστιάν Λεκορνί να «διακόψει» την κοινοβουλευτική διαδικασία, η οποία –όπως υποστήριξε– «έχει καταστεί άκαρπη», καθώς το νομοσχέδιο αφορά «ανθρωπολογικές, ηθικές και κοινωνικές επιλογές από τις πλέον θεμελιώδεις».
Εν τω μεταξύ, η Εθνοσυνέλευση, η οποία υπερέχει θεσμικά της Γερουσίας, ενέκρινε το νομοσχέδιο με άνετες πλειοψηφίες και στις τρεις αναγνώσεις: 305 υπέρ έναντι 199 (Μάιος 2025), 299 έναντι 226 (Φεβρουάριος 2026) και 295 έναντι 232 (τέλη Ιουνίου 2026), καθώς όλα τα κόμματα της Αριστεράς συντάχθηκαν με τον Πρόεδρο Μακρόν.
Ο συγγραφέας Michel Houellebecq, επίσης μέσω της Le Figaro, σχολίασε:
«Δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι, ζητώντας για τους πολίτες της την πρόσβαση στην ευθανασία, ζητά η Γαλλία τη δική της ευθανασία».
ΠΗΓΗ: AVVENIRE
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
