ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Τετάρτη, 8 Απριλίου 2026
Κατήχηση. Η Β’ Σύνοδος του Βατικανού. II. Η Δογματική Διάταξη Lumen gentium. 7. Αγιότητα και ευαγγελικές συμβουλές στην Εκκλησία
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα και καλώς ήρθατε!
Η Διάταξη της Β’ Συνόδου του Βατικανού Lumen gentium (LG) για την Εκκλησία αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο, το πέμπτο, στην καθολική κλήση όλων των πιστών στην αγιότητα: ο καθένας από εμάς καλείται να ζει μέσα στη χάρη του Θεού, ασκώντας τις αρετές και συμμορφούμενος με τον Χριστό. Η αγιότητα, σύμφωνα με το συνοδικό κείμενο, δεν είναι προνόμιο λίγων, αλλά δώρο που δεσμεύει κάθε βαπτισμένο να τείνει στην τελειότητα της αγάπης, δηλαδή στην πληρότητα της αγάπης προς τον Θεό και προς τον πλησίον. Η αγάπη είναι πράγματι η καρδιά της αγιότητας, στην οποία καλούνται όλοι οι πιστοί: εμφυτευμένη από τον Πατέρα, μέσω του Υιού Ιησού, αυτή η αρετή «ρυθμίζει όλα τα μέσα αγιασμού, τους δίνει μορφή και τα οδηγεί στον σκοπό τους» (LG, 42). Το ανώτατο επίπεδο της αγιότητας, όπως και στην αρχή της Εκκλησίας, είναι το μαρτύριο, «ύψιστη μαρτυρία της πίστης και της αγάπης» (LG, 50): γι’ αυτό το συνοδικό κείμενο διδάσκει ότι κάθε πιστός πρέπει να είναι έτοιμος να ομολογήσει τον Χριστό μέχρι αίματος (βλ. LG, 42), όπως συνέβαινε πάντοτε και συμβαίνει και σήμερα. Αυτή η διάθεση για μαρτυρία πραγματοποιείται κάθε φορά που οι χριστιανοί αφήνουν ίχνη πίστης και αγάπης μέσα στην κοινωνία, αγωνιζόμενοι για τη δικαιοσύνη.
Όλα τα Μυστήρια, και ιδιαίτερα η Θεία Ευχαριστία, είναι τροφή που αυξάνει μια άγια ζωή, καθιστώντας κάθε άνθρωπο όμοιο με τον Χριστό, πρότυπο και μέτρο της αγιότητας. Εκείνος αγιάζει την Εκκλησία, της οποίας είναι Κεφαλή και Ποιμένας: η αγιότητα, από αυτή την άποψη, είναι δικό του δώρο, που φανερώνεται στην καθημερινή μας ζωή κάθε φορά που τον δεχόμαστε με χαρά και ανταποκρινόμαστε με δέσμευση. Σχετικά με αυτό, ο Άγιος Παύλος ΣΤ΄, στη Γενική Ακρόαση της 20ής Οκτωβρίου 1965, υπενθύμιζε ότι η Εκκλησία, για να είναι αυθεντική, θέλει όλοι οι βαπτισμένοι να «είναι άγιοι, δηλαδή πραγματικά άξια, ισχυρά και πιστά τέκνα της». Αυτό πραγματοποιείται ως εσωτερική μεταμόρφωση, κατά την οποία η ζωή κάθε ανθρώπου συμμορφώνεται με τον Χριστό μέσω του Αγίου Πνεύματος (βλ. Ρωμ. 8,29· LG, 40).
Η Lumen gentium περιγράφει την αγιότητα της Καθολικής Εκκλησίας ως ένα από τα συστατικά της γνωρίσματα, το οποίο λαμβάνεται με την πίστη, καθώς πιστεύεται ότι είναι «απαρασάλευτα αγία» (LG, 39): αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πλήρως και τέλεια αγία, αλλά ότι καλείται να επιβεβαιώνει αυτό το θεϊκό δώρο κατά τη διάρκεια της πορείας της προς τον αιώνιο σκοπό, βαδίζοντας «ανάμεσα στους διωγμούς του κόσμου και τις παρηγοριές του Θεού» (Ιερός Αυγουστίνος, De civitate Dei 51,2· LG, 8). Η θλιβερή πραγματικότητα της αμαρτίας μέσα στην Εκκλησία, δηλαδή σε όλους εμάς, καλεί τον καθένα να προχωρήσει σε μια σοβαρή αλλαγή ζωής, εμπιστευόμενοι τον Κύριο, που μας ανανεώνει μέσα στην αγάπη. Αυτή ακριβώς η απεριόριστη χάρη, που αγιάζει την Εκκλησία, μας αναθέτει μια αποστολή που πρέπει να εκπληρώνεται καθημερινά: τη δική μας μεταστροφή. Γι’ αυτό η αγιότητα δεν έχει μόνο πρακτικό χαρακτήρα, σαν να περιορίζεται σε μια ηθική δέσμευση, όσο μεγάλη κι αν είναι, αλλά αφορά την ίδια την ουσία της χριστιανικής ζωής, προσωπικής και κοινοτικής.
Σε αυτή την προοπτική, αποφασιστικό ρόλο έχει η αφιερωμένη ζωή, την οποία πραγματεύεται το συνοδικό κείμενο στο έκτο κεφάλαιο (βλ. αρ. 43-47). Μέσα στον άγιο λαό του Θεού αποτελεί ένα προφητικό σημείο του νέου κόσμου, που βιώνεται ήδη στο εδώ και τώρα της ιστορίας. Πράγματι, σημεία της Βασιλείας του Θεού, που είναι ήδη παρούσα στο μυστήριο της Εκκλησίας, είναι οι ευαγγελικές συμβουλές που δίνουν μορφή σε κάθε εμπειρία αφιερωμένης ζωής: η φτώχεια, η αγνότητα και η υπακοή. Αυτές οι τρεις αρετές δεν είναι εντολές που αλυσοδένουν την ελευθερία, αλλά ελευθερωτικά δώρα του Αγίου Πνεύματος, μέσω των οποίων ορισμένοι πιστοί αφιερώνονται ολοκληρωτικά στον Θεό. Η φτώχεια εκφράζει την πλήρη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια, ελευθερώνοντας από τον υπολογισμό και το προσωπικό όφελος· η υπακοή έχει ως πρότυπο την αυτοπροσφορά που έκανε ο Χριστός στον Πατέρα, ελευθερώνοντας από την καχυποψία και την κυριαρχία· η αγνότητα είναι η προσφορά μιας ακέραιης και καθαρής καρδιάς μέσα στην αγάπη, στην υπηρεσία του Θεού και της Εκκλησίας.
Συμμορφούμενα με αυτό το ύφος ζωής, τα αφιερωμένα πρόσωπα μαρτυρούν την καθολική κλήση στην αγιότητα ολόκληρης της Εκκλησίας, με τη μορφή μιας ριζικής ακολουθίας. Οι ευαγγελικές συμβουλές φανερώνουν την πλήρη συμμετοχή στη ζωή του Χριστού, μέχρι τον Σταυρό: ακριβώς από τη θυσία του Εσταυρωμένου όλοι εμείς λυτρωνόμαστε και αγιαζόμαστε! Ατενίζοντας αυτό το γεγονός, γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει ανθρώπινη εμπειρία που να μην τη λυτρώνει ο Θεός: ακόμη και ο πόνος, όταν βιώνεται σε ένωση με το Πάθος του Κυρίου, γίνεται οδός αγιότητας. Η χάρη που μεταστρέφει και μεταμορφώνει τη ζωή μάς ενδυναμώνει έτσι σε κάθε δοκιμασία, δείχνοντάς μας ως στόχο όχι ένα μακρινό ιδανικό, αλλά τη συνάντηση με τον Θεό, που έγινε άνθρωπος από αγάπη. Η Παρθένος Μαρία, η Παναγία Μητέρα του Σαρκωμένου Λόγου, ας στηρίζει και ας προστατεύει πάντοτε την πορεία μας.
——————-
Μετάφραση: π.Λ
