ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 12 Απριλίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, Χριστός ανέστη και καλή Κυριακή!
Σήμερα, δεύτερη Κυριακή του Πάσχα, η οποία αφιερώθηκε από τον Άγιο Ιωάννη-Παύλο Β’ στη Θεία Ευσπλαχνία, διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο για την εμφάνιση του Αναστάντος Ιησού στον απόστολο Θωμά (βλ. Ιω 20,19-31). Το γεγονός συμβαίνει οκτώ ημέρες μετά το Πάσχα, ενώ η κοινότητα είναι συγκεντρωμένη, και εκεί ο Θωμάς συναντά τον Διδάσκαλο, ο οποίος τον καλεί να δει τα σημάδια των καρφιών, να βάλει το χέρι του στην πληγή της πλευράς Του και να πιστέψει (βλ. στ. 27). Είναι μια σκηνή που μας καλεί να σκεφτούμε τη δική μας συνάντηση με τον Αναστημένο Ιησού. Πού να Τον βρούμε; Πώς να Τον αναγνωρίσουμε; Πώς να πιστέψουμε; Ο άγιος Ιωάννης, που αφηγείται το γεγονός, μας δίνει σαφείς ενδείξεις: ο Θωμάς συναντά τον Ιησού την όγδοη ημέρα, μέσα στη συγκεντρωμένη κοινότητα, και Τον αναγνωρίζει στα σημάδια της θυσίαςΤου. Από αυτή την εμπειρία πηγάζει η ομολογία της πίστης του, η υψηλότερη σε όλο το τέταρτο Ευαγγέλιο: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!» (στ. 29).
Βέβαια, δεν είναι πάντα εύκολο να πιστεύει κανείς. Δεν ήταν για τον Θωμά και δεν είναι ούτε για εμάς. Η πίστη χρειάζεται να τρέφεται και να στηρίζεται. Γι’ αυτό, την «όγδοη ημέρα», δηλαδή κάθε Κυριακή, η Εκκλησία μάς καλεί να κάνουμε όπως οι πρώτοι μαθητές: να συγκεντρωνόμαστε και να τελούμε μαζί τη Θεία Ευχαριστία. Σε αυτήν ακούμε τα λόγια του Ιησού, προσευχόμαστε, ομολογούμε την πίστη μας, μοιραζόμαστε τα δώρα του Θεού με αγάπη, προσφέρουμε τη ζωή μας σε ένωση με τη Θυσία του Χριστού, τρεφόμαστε με το Σώμα και το Αίμα Του, για να γίνουμε και εμείς με τη σειρά μας μάρτυρες της Ανάστασής Του, όπως δηλώνει και ο λατινικός όρος “Μissa”, δηλαδή “αποστολή”, και μάλιστα “αποστολή προς τον κόσμο” (βλ. Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, 1332).
Η Κυριακάτικη Ευχαριστία είναι απαραίτητη για τη χριστιανική ζωή. Αύριο θα αναχωρήσω για το Αποστολικό Ταξίδι στην Αφρική, και μάλιστα ορισμένοι μάρτυρες της αφρικανικής Εκκλησίας των πρώτων αιώνων, οι Μάρτυρες της Βόρειας Αφρικής, μας άφησαν μια πολύ όμορφη μαρτυρία σχετικά με αυτό. Όταν τους προσφέρθηκε να σώσουν τη ζωή τους με την προϋπόθεση να αρνηθούν να τελούν τη Θεία Ευχαριστία, απάντησαν ότι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς να εορτάζουν την ημέρα του Κυρίου. Εκεί τρέφεται και αυξάνεται η πίστη μας. Εκεί οι προσπάθειές μας, όσο περιορισμένες κι αν είναι, με τη χάρη του Θεού ενώνονται ως πράξεις των μελών ενός σώματος –του Σώματος του Χριστού– για την πραγματοποίηση ενός μεγάλου σχεδίου σωτηρίας που αγκαλιάζει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μέσω της Θείας Ευχαριστίας και τα δικά μας χέρια γίνονται “χέρια του Αναστάντος”, μάρτυρες της παρουσίας Του, του ελέους Του, της ειρήνης Του, μέσα στα σημεία της εργασίας, των θυσιών, της ασθένειας, του περάσματος των χρόνων, που συχνά αποτυπώνονται πάνω τους, όπως στην τρυφερότητα ενός χαδιού, μιας χειραψίας, μιας πράξης αγάπης.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, σε έναν κόσμο που έχει τόσο μεγάλη ανάγκη από ειρήνη, αυτό μας δεσμεύει περισσότερο από ποτέ να είμαστε σταθεροί και πιστοί στη συνάντησή μας με τον Αναστάντα μέσω της Θείας Ευχαριστίας, ώστε να ξεκινάμε από εκεί ως μάρτυρες αγάπης και φορείς συμφιλίωσης. Ας μας βοηθήσει σε αυτό η Παρθένος, μακαρία διότι πρώτη πίστεψε χωρίς να δει (βλ. Ιω 20,29).
——————-
Μετάφραση: π.Λ
