ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Ε’ Κυριακή της Τεσσαρακοστής, 22 Μαρτίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Αυτή την πέμπτη Κυριακή της Τεσσαρακοστής, αναγιγνώσκεται στη Θεία Λειτουργία το Ευαγγέλιο της ανάστασης του Λαζάρου (βλ. Ιω 11:1-45).
Στη διαδρομή της Τασσαρακοστής, αυτό είναι ένα σημείο που μιλάει για τη νίκη του Χριστού επί του θανάτου και για το δώρο της αιώνιας ζωής, το οποίο λαμβάνουμε στο Βάπτισμα (βλ. Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, 1265). Σήμερα, ο Ιησούς μάς λέει επίσης, όπως στη Μάρθα, την αδελφή του Λαζάρου: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή· όποιος πιστεύει σε μένα, ακόμη και αν πεθάνει, θα ζήσει· όποιος ζει και πιστεύει σε μένα δεν θα πεθάνει στον αιώνα» (Ιω 11:25-26).
Η Λειτουργία μάς προσκαλεί, επομένως, να ξαναζήσουμε υπό αυτό το φως, κατά τη διάρκεια της πλέον επικείμενης Μεγάλης Εβδομάδας, τα γεγονότα των Αγίων Παθών του Κυρίου –την είσοδο στα Ιεροσόλυμα, τον Μυστικό Δείπνο, τη δίκη, τη σταύρωση, την ταφή– για να κατανοήσουμε την πιο αυθεντική τους σημασία και να ανοιχτούμε στη δωρεά της χάριτος που περιέχουν.
Πράγματι, στον Αναστάντα Χριστό, τον νικητή του θανάτου και ζώντα σε μας μέσω της χάριτος του Βαπτίσματος, αυτά τα γεγονότα βρίσκουν την εκπλήρωσή τους, για τη σωτηρία μας και την πληρότητα της ζωής μας.
Η χάρη Του φωτίζει αυτόν τον κόσμο, ο οποίος φαίνεται να αναζητά συνεχώς την καινοτομία και την αλλαγή, ακόμη και με το κόστος της θυσίας σημαντικών πραγμάτων –χρόνου, ενέργειας, αξιών, συναισθημάτων– ωσάν η φήμη, τα υλικά αγαθά, η ψυχαγωγία, οι φευγαλέες σχέσεις να μπορούσαν να γεμίσουν την καρδιά μας ή να μας κάνουν αθάνατους. Είναι το σύμπτωμα μιας ανάγκης για το άπειρο που ο καθένας μας φέρει μέσα του, της οποίας η απάντηση όμως δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από αυτό που είναι φευγαλέο. Τίποτα πεπερασμένο δεν μπορεί να σβήσει την εσωτερική μας δίψα, επειδή είμαστε πλασμένοι για τον Θεό και δεν μπορούμε να βρούμε ειρήνη μέχρι να αναπαυθούμε σε Αυτόν (βλ. Εξομολογήσεις, I, 1.1).
Η αφήγηση της ανάστασης του Λαζάρου, λοιπόν, μας καλεί να αφουγκραστούμε αυτή τη βαθιά ανάγκη και, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, να απελευθερώσουμε τις καρδιές μας από συνήθειες, εξαρτήσεις και τρόπους σκέψης που, σαν βράχοι, μας εγκλωβίζουν στον τάφο του εγωισμού, του υλισμού, της βίας και της επιφανειακότητας. Σε αυτά τα μέρη δεν υπάρχει ζωή, μόνο σύγχυση, δυσαρέσκεια και μοναξιά.
Και σε μας ο Ιησούς φωνάζει: «Βγες έξω!» (Ιω 11:43), προτρέποντάς μας να εξέλθουμε από τους τόσο στενούς χώρους, αναγεννημένοι από τη χάρη Του, για να περπατήσουμε στο φως της αγάπης, ως νέοι άνδρες και γυναίκες, ικανοί να ελπίζουμε και να αγαπούμε σύμφωνα με το πρότυπο της άπειρης φιλανθρωπίας Του, χωρίς υπολογισμούς και χωρίς μέτρο.
Είθε η Παναγία να μας βοηθήσει να ζήσουμε αυτές τις άγιες μέρες με αυτόν τον τρόπο: με την πίστη της, με την εμπιστοσύνη της, με την πιστότητά της, ώστε κι εμείς να ανανεώνουμε, κάθε μέρα, τη φωτεινή εμπειρία της συνάντησης με τον αναστημένο Υιό της.
——————
Μετάφραση: π.Λ
