ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ HΜΕΡΑ
ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ – QUAS PRIMAS
1. Στις 11 Δεκεμβρίου 1925, ο Πάπας Πίος ΙΑ’ καθιέρωσε επίσημα τη γιορτή του Χριστού Βασιλιά για ολόκληρη την Εκκλησία, μέσω της Εγκυκλίου Quas Primas. Φέτος γιορτάζουμε την 100η επέτειό της. Επιπλέον, σε αυτή την εγκύκλιο αναφέρεται ότι κάθε χρόνο στη γιορτή του Χριστού Βασιλιά, να ανανεώνεται η αφιέρωση στην Ιερή Καρδία του Ιησού που είχε πραγματοποιήσει ο Πάπας Λέων IΓ’ το 1899.
Εορτάζουμε επίσης φέτος την 1700η επέτειο της Συνόδου της Νίκαιας, στην οποία αναφέρεται ο ίδιος ο Πάπας Πίος ΙΑ’, υπενθυμίζοντας ότι «αυτή η ιερή σύνοδος όρισε και διακήρυξε ως δόγμα της καθολικής πίστης την ομοουσιότητα του μονογενούς Υιού με τον Πατέρα, εκτός από το γεγονός ότι, συμπεριλαμβάνοντας τα λόγια ‘Ού της Βασιλείας ουκ έσται τέλος’ στο Σύμβολο της Πίστεως, διακήρυξε τη βασιλική ιδιότητα του Ιησού Χριστού».
Στην Εγκύκλιο Quas Primas, ο Πάπας Πίος ΙΑ’, αφού παρουσιάζει εν συντομία τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής για την Βασιλεία του Χριστού, όπως παρουσιάσαμε στην προηγούμενη μελέτη, εξηγεί τα θεολογικά θεμέλια αυτής της ιδιότητας του Χριστού.
2. Ο Χριστός είναι Βασιλιάς επειδή είναι Θεός. Ο Πάπας διδάσκει: «Για να δείξουμε τώρα σε τι συνίσταται το θεμέλιο αυτής της ιδιότητας και της δύναμης του Ιησού Χριστού, ιδού τι γράφει πολύ εύστοχα ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: ‘Ο Χριστός κατέχει κυριαρχία πάνω σε όλα τα πλάσματα, δεν την αφαίρεσε με τη βία από κανέναν, αλλά λόγω της ίδιας της ουσίας και της φύσης του’ (Στο Luc. 10). Δηλαδή, ότι η κυριαρχία του Χριστού βασίζεται στη θαυμαστή ένωση που ονομάζεται ‘υποστατική’. Επομένως, προκύπτει ότι ο Χριστός δεν πρέπει μόνο να λατρεύεται ως Θεός από αγγέλους και ανθρώπους, αλλά και ότι και οι δύο υπόκεινται στην κυριαρχία του και πρέπει να τον υπακούν επίσης ως άνθρωπο· έτσι ώστε μόνο με το γεγονός της υποστατικής ένωσης, ο Χριστός έχει εξουσία πάνω σε όλα τα πλάσματα». (Quas Primas 11).
Ο Χριστός είναι η αρχή και ο στόχος του σύμπαντος. «…ήταν Θεός ο Λόγος… Τα πάντα μέσω αυτού έγιναν, και χωρίς αυτόν δεν έγινε τίποτα απ’ ό,τι έγινε» (Ιω 1,1-3). Δημιούργησε τα πάντα από το τίποτα και διατηρεί όλα όσα υπάρχουν. Τα πάντα ανήκουν σ’ Αυτόν και δεν υπάρχει τίποτα πάνω στο οποίο να μην έχει εξουσία.
Ο Χριστός είναι Βασιλιάς με δικαίωμα κατάκτησης. Ο Πάπας διδάσκει: «Αλλά τι υπάρχει για μας που να είναι πιο γλυκό και πιο ήπιο από τη σκέψη ότι ο Χριστός βασιλεύει πάνω μας, όχι μόνο με το δικαίωμα της φύσης, αλλά και με το δικαίωμα της κατάκτησης, που αποκτήθηκε με τίμημα τη λύτρωση; Μακάρι όλοι οι άνθρωποι, πολύ ξεχασιάρηδες, να θυμούνται πόσο έχουμε κοστίσει στον Σωτήρα μας. ‘Δε λυτρωθήκατε με κάτι φθαρτό, με ασήμι ή χρυσάφι…, αλλά με το πολύτιμο αίμα του Χριστού, που θυσιάστηκε σαν αμνός άμωμος και αμόλυντος’ (Α’ Πέτρου 1,18-19). Επομένως, δεν είμαστε πλέον δικοί μας, αφού ο Χριστός μας αγόρασε σε μεγάλη τιμή (Α’ Κορ. 6,20)· ακόμη και τα ίδια μας τα σώματα είναι μέλη του Ιησού Χριστού (Α’ Κορ. 6,15)». (Quas Primas 12).
Ο Χριστός μας έβγαλε από τη σφαίρα του σκότους για να μας μεταφέρει στη Βασιλεία του (βλ. Κολ. 1,13). Και αυτή η διάσωση κόστισε στον Χριστό το Πάθος και το θάνατό του. «Έδωσε τον εαυτό του για μας, για να μας λυτρώσει από κάθε ανομία, να μας καθαρίσει και να μας κάνει ένα λαό που να ανήκει μόνο σ’ αυτόν και να καταγίνεται με ζήλο στα καλά έργα» (Τίτον 2,14).
3. Στη συνέχεια, το έγγραφο του Πάπα εξηγεί ποιος είναι ο χαρακτήρας της βασιλείας του Χριστού. Πρώτον, διδάσκει ότι ο Χριστός κατέχει απόλυτη δύναμη και στη συνέχεια εξηγεί ότι πρέπει να βασιλεύει πάνω σε κάθε άνθρωπο και σε όλη την κοινωνία, πνευματικά και εγκόσμια (όπως θα αναφερθούμε στις επόμενες μελέτες).
Η εγκύκλιος διδάσκει: «Ερχόμενοι τώρα να εξηγήσουμε τη δύναμη και τη φύση αυτής της Βασιλείας και της κυριαρχίας του Ιησού Χριστού, θα δείξουμε εν συντομία ότι περιέχει μια τριπλή δύναμη, χωρίς την οποία δύσκολα συλλαμβάνεται μια αληθινή και κατάλληλη βασιλεία. Οι μαρτυρίες που προέρχονται από την Αγία Γραφή σχετικά με την παγκόσμια κυριαρχία του Λυτρωτή μας αποδεικνύουν και με το παραπάνω επαρκώς αυτά που έχουμε πει. Και είναι επίσης ένα δόγμα της καθολικής πίστης, ότι ο Ιησούς Χριστός δόθηκε στους ανθρώπους ως Λυτρωτής, στον οποίο πρέπει να εμπιστεύονται, και ως νομοθέτης στον οποίο πρέπει να υπακούν. Τα Ιερά Ευαγγέλια όχι μόνο διηγούνται ότι ο Χριστός νομοθέτησε, αλλά μας τον παρουσιάζουν να νομοθετεί. Σε διαφορετικές περιστάσεις και με διαφορετικές εκφράσεις ο Θείος Διδάσκαλος λέει ότι εκείνοι που τηρούν τα διδάγματά Του θα δείξουν ότι Τον αγαπούν και θα παραμείνουν στη Αγάπη Του (Ιω 14,15· 15,10). Ο ίδιος ο Ιησούς, απαντώντας στους Ιουδαίους, οι οποίοι τον κατηγόρησαν ότι παραβίασε το Σάββατο με την θαυμαστή θεραπεία του παραλυτικού, βεβαιώνει ότι ο Πατέρας του είχε δώσει δικαστική εξουσία, επειδή ο Πατέρας δεν κρίνει κανέναν, αλλά έδωσε στον Υιό όλη τη δύναμη να κρίνει (Ιω 5,22). Έτσι γίνεται επίσης κατανοητό το δικαίωμά του να ανταμείβει και να τιμωρεί τους ανθρώπους, ακόμη και κατά τη διάρκεια της θνητής ζωής τους, επειδή αυτό δεν μπορεί να διαχωριστεί από μια μορφή κρίσης. Επιπλέον, η λεγόμενη εκτελεστική εξουσία πρέπει να αποδοθεί στον Ιησού Χριστό, αφού είναι απαραίτητο όλοι να υπακούουν στην εντολή του, μια εξουσία που επιβάλλει τιμωρίες στους στασιαστές, από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει» (Quas Primas 13).
Ο Χριστός είναι βασιλιάς και βασιλεύει. Και του οφείλουμε τιμή και υπακοή. Ας μην κουραζόμαστε να επαναλαμβάνουμε: «Ελθέτω η Βασιλεία Σου».Και η Βασιλεία του δεν θα έχει τέλος.
