Με το Διάταγμα των Μεδιολάνων η Εκκλησία μπόρεσε ελεύθερη πια να συνεχίσει τη αποστολή της. Όμως το θρησκευτικό αίσθημα μπορεί να είχε επικρατήσει, αλλά είχε εξασθενήσει ως προς την ποιότητα. Έτσι πολλοί Χριστιανοί αισθάνθηκαν την ανάγκη να αποτραβηχτούν από τα εγκόσμια και να αποσυρθούν σε ερημητήρια, ακολουθώντας ένα πιο ενορατικό βίο.

Ανάμεσα στα πολυάριθμα σημαντικά Μοναστικά κέντρα και Μοναχικά καταφύγια του 5ου αιώνα ήταν το νησί Lerins, ή Lérins στη Μεσόγειο, μπροστά από τις Κάννες. Εκεί ο Άγιος Ονοράτος ίδρυσε Μοναστήρι, το οποίο έμελλε να γίνει φυτώριο Επισκόπων, Αγίων και εκκλησιαστικών συγγραφέων. Μια από πιο επιφανείς προσωπικότητες που διαμορφώθηκαν εκεί ήταν ο Άγιος Βικέντιος του Λερίνο.

Αναφορικά με τη ζωή του λίγα είναι τα γνωστά στοιχεία. Η φήμη του συνδέεται με ένα τετράδιο σχετικό με την παράδοση της Εκκλησίας, με τίτλο Commonitorium, το οποίο ο Άγιος Ροβέρτος Μπελαρμίνο χαρακτήρισε ως «χρυσό βιβλίο». Πρόκειται για ένα εγχειρίδιο κανόνων, ακολουθώντας τους, ζούμε πλήρως το μήνυμα του Ευαγγελίου.

Έζησε κατά την περίοδο που η Εκκλησία αντιμετώπιζε την Αίρεση του Πελαγίου.
Γεννήθηκε στη βόρεια Γαλλία, ίσως στο Βέλγιο, και τελικά βρέθηκε στο Lérins, στην ειρήνη του οποίου πέθανε περίπου 450.
Με τα γραπτά του παρείχε ένα πολύ αποτελεσματικό όπλο ενάντια στις “απάτες και στις παγίδες των Αιρετικών”.

πγπ