Πριν από μερικές μέρες μπήκα σε ένα ταξιδιωτικό Πρακτορείο, επειδή  με κάλεσαν  να κάνω ένα αγιασμό. Όταν παρουσιάστηκα  μου έγινε αληθινά μια γιορτινή υποδοχή.

Αντάλλαξα αμέσως μερικά  αστεία,  που πάντα χρησιμοποιώ, θέλοντας να δημιουργήσω τη σωστή ατμόσφαιρα με τον Αιμίλιο, τον υπεύθυνο του Γραφείου, που δεν γνώριζα ακόμη.

Πριν προχωρήσω στον αγιασμό με το ευλογημένο νερό, προσκάλεσα  τους παρόντες να ανοίξουν την καρδιά τους,  διότι  η καρδιά  είναι μία άβυσσος και μόνο η άβυσσος του Θεού μπορεί να  γεμίσει.

 Βλέποντάς τους όλους προσεκτικούς  και διαθέσιμους να ακούσουν, άρχισα μαζί τους το διάλογο λέγοντας τους:  “Όσο μεγάλη κι’  αν είναι η επιθυμία μας  για το καλό, ο Θεός το υπερβαίνει,  ο Θεός μας αγαπά  τόσο πολύ,  που σπαταλιέται για μας».

Εξηγούμαι με μία σύγκριση: Όταν  εγκαταλείπομαι  στην αγάπη του Θεού, φαντάζομαι τον εαυτό μου να περπατά στην ακροθαλασσιά ενός από τα νησιά των Κυκλάδων.

Σαν να τον ακούω να μου λέει με το θόρυβο των κυμάτων:  «εσύ Ανδρέα  είσαι ένα ποτηράκι, αλλά άφησέ με  να μπω. Μη σκέπτεσαι, διότι αν σκέπτεσαι  δεν μ’ αφήνεις να ενεργήσω».

Ενώ η θάλασσα φθάνει σε μένα, το απλό ποτηράκι, ακούω να μου λέει:  πάρε με, είμαι  για  σένα, κράτησέ με όσο σου χρειάζομαι, αλλά σκέψου πως ότι περισσεύσει και υπερχειλίζει είναι για  τον διπλανό σου.

Τότε σκέφτηκα πως: Μόνο αν εγκαταλείπομαι στην αγάπη – καταφέρνω να αγαπώ τους άλλους. Με την υπεραφθονία του Θεού  δεν μπορώ να μην αγαπώ και τον πλησίον μου.