Το μοναστήρι του κόσμου
Από έφηβος, υποψήφιος για την μοναχική ζωή, μου δινόντουσαν από τους εκπαιδευτικούς οι πρώτες ανακοινώσεις για το μοναστήρι. Το μοναστήρι είναι ένα τόπος που συμβιώνουν πολλά άτομα μαζί διότι είναι καλεσμένα, αλλά ιδιαίτερα οδηγούμενα από μία εσωτερική φωνή: αγαπάτε ο ένας τον άλλο.
Ο Ιησούς δίνει αυτή την εντολή σε όλους τους ανθρώπους διό θέλει να ζει και να πραγματοποιεί μεταξύ τους την Τριαδική του κλήση: «ως εν ουρανώ και επί της γης».
Τα πρόσωπα που αισθάνονται πρώτα με την καρδιά τους και έπειτα ακούν με τα αυτιά τους μια παρόμοια κλήση , αναζητούν και δημιουργούν ένα τόπο που τους συγκεντρώνει και βοηθά να πραγματοποιηθεί η κλήση του Χριστού: να δώσουν στον Ιησού τη δυνατότητα να βρει την κατοικία του, τον ουρανό του μεταξύ των ανθρώπων.
Κατάλαβα καλύτερα την αιτία που ωθεί τους ανθρώπους να κυκλοφορούν μεταξύ τους η ίδια η αγάπη που έλαβαν από το Θεό.
Ο Ιησούς δεν ικανοποιείται με μια οποιαδήποτε, δεν αρκεί για Εκείνον και ούτε στους ανθρώπους μια ανθρώπινη αγάπη.: «δεν υπάρχει πιο μεγάλη και πιο αληθινή αγάπη από το να δώσεις τη ζωή σου για τους άλλους». Να γιατί ο Σταυρός είναι η πιο μεγάλη αγάπη.
Αυτό το μέτρο της Αγάπης μεταξύ των ανθρώπων επιτρέπει στον Ιησού να «ζήσει» τον ουρανό του στη γη και να κάνει όλη την ανθρωπότητα «μοναστήρι Του» και είναι χάρη στην παρουσία Του που η γη κατοικεί στον ουρανό.
Αυτός ο τύπος μοναστηριού επιτρέπει στη γη να αναπνέει τον ίδιο αέρα του ουρανού και κάνει να ανθίζουν οι υποσχέσεις πτώχειας, αγνότητας και υπακοής, που είναι οι άξιοι καρποί της Βασιλείας των ουρανών.
