ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΑΠΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΣΕ ΨΗΦΙΑΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ
ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι πια το μέλλον, είναι το παρόν μας
Για χρόνια η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) παρουσιαζόταν ως ένα μυστηριώδες τεχνολογικό επίτευγμα του μέλλοντος. Ωστόσο, τα τελευταία ένα-δύο χρόνια, έχει εισβάλει δυναμικά στην καθημερινότητά μας. Ακόμη κι εγώ, που δε θεωρούμαι φίλος της τεχνολογίας, τη χρησιμοποιώ που και που και διαπιστώνω τις απίστευτες δυνατότητές της όπως, κάποια φορά ανέφερα σε μία από τις εβδομαδιαίες παρεμβάσεις μου.
Η τεχνητή νοημοσύνη, όμως, δεν περιορίζεται πια στη διευκόλυνση της καθημερινότητας. Έχει διεισδύσει τόσο βαθιά στη ζωή μας, ώστε γεννά πλέον ηθικά και πνευματικά ερωτήματα μεγάλης σημασίας. Για αυτό συμβαίνει σήμερα στην ΤΝ, θα χρησιμοποιήσουμε το εξαιρετικό άρθρο του ισπανού Ιερέα και ιδικού σε στην ΤΝ: Juan Carlos Vasconez, από το ηλεκτρονικό περιοδικό ΟΜΝΕΣ.
Από την παραγωγικότητα στην ψυχολογική υποστήριξη
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία για το 2025, παρατηρείται μια αξιοσημείωτη στροφή: η Τεχνητή Νοημοσύνη χρησιμοποιείται όλο και λιγότερο για τεχνικές εργασίες και όλο και περισσότερο περισσότερο για προσωπική ενδυνάμωση, συναισθηματική υποστήριξη και εσωτερική αναζήτηση. Οι άνθρωποι δεν τη συμβουλεύονται μόνο για οργάνωση εργασίας, αυτοματοποίηση ή δημιουργία κώδικα ή και για επεξεργασία κειμένων… αλλά ζητούν από αυτήν κατανόηση, παρηγοριά και καθοδήγηση. Αναζητούν «διάλογο», σκοπό για τη ζωή τους, φιλοσοφική ή και πνευματική καθοδήγηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, συνομιλούν με προσομοιώσεις προσώπων που έχουν φύγει από τη ζωή. Η ΤΝ τείνει να αντικαταστήσει τη φιλία, την ανθρώπινη παρουσία, ακόμη και τον πνευματικό καθοδηγητή.
Η νέα μορφή “συντροφικότητας” είναι ψηφιακή — αλλά είναι αληθινή;
Η τεχνητή νοημοσύνη λειτουργεί πλέον ως «ψηφιακός σύντροφος», ένας συνομιλητής που προσαρμόζεται στις ανάγκες μας και προσφέρει εξατομικευμένες απαντήσεις. Ο χρήστης δεν είναι πια παθητικός αποδέκτης, αλλά συνδιαμορφωτής αυτής της εμπειρίας.
Όμως, το ότι η ΤΝ μπορεί να προσομοιώνει την ενσυναίσθηση (συναισθηματική ταύτιση, «empatia»), δεν σημαίνει ότι νιώθει κάτι. Δεν πονά, δεν χαίρεται, δεν αγαπά. Δεν διαθέτει συνείδηση ή ελεύθερη βούληση. Ό,τι βιώνουμε μαζί της είναι μια μηχανική προσομοίωση, όχι μια αυθεντική ανθρώπινη σχέση.
Ηθικές προειδοποιήσεις από την Αγία Έδρα
Το έγγραφο Antiqua et Nova (Παλαιά και Νέα) της Αγίας Έδρας, που εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2025, θέτει σαφείς ηθικές και θεολογικές διακρίσεις. Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ανθρώπινο δημιούργημα, δεν είναι, ούτε μπορεί να γίνει, υποκατάστατο της ανθρώπινης νόησης. Το ανθρώπινο πρόσωπο φέρει εγγενή αξία, σκοπό και ελευθερία που δεν μπορεί να υποκατασταθεί από υπολογιστικά συστήματα.
Το ντοκουμέντο επισημαίνει επιπλέον σημαντικούς κινδύνους: απώλεια θέσεων εργασίας, παρακολούθηση, αλλοίωση της κριτικής σκέψης, deepfakes και χρήση όπλων χωρίς τον ανθρώπινο έλεγχο. Ένα deepfake, για παράδειγμα, είναι ένα τεχνητό βίντεο ή ηχητικό απόσπασμα, όπου κάποιος φαίνεται να λέει ή να κάνει κάτι που ποτέ δεν είπε ή ποτέ δεν έκανε στην πραγματικότητα.
Η ψευδαίσθηση της ενσυναίσθησης, και οι συνέπειες
Η ενσυναίσθηση δεν είναι ζήτημα υπολογιστικής ισχύος. Είναι η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να συμπονά μέσα από την εμπειρία, την αλληλεπίδραση, την οδύνη και την αγάπη. Η ΤΝ, όσο καλοσχεδιασμένη κι αν είναι, μπορεί να προσποιηθεί την ενσυναίσθηση, όχι όμως να τη ζήσει, λ.χ. είναι σαν να περιμέναμε από έναν «χάρτη» να μας προσφέρει την εμπειρία του ταξιδιού κι αυτό φυσικά δεν γίνεται.
Το νόημα της ζωής δεν ανακαλύπτεται μέσω αλγορίθμων. Ξεπηδά από τη σχέση μας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο, από την ικανότητά μας να αγαπάμε, να συγχωρούμε, να πονάμε, να θυσιαζόμαστε και να χαιρόμαστε αυθεντικά. Ως ιερέας, το βλέπω καθημερινά: η πληρότητα έρχεται μέσα από τη σχέση, τον διάλογο, την κοινότητα, όχι μέσα από οθόνες και κώδικες.
Κίνδυνος εξάρτησης: όταν η ΤΝ υποκαθιστά την καρδιά
Αν αναθέσουμε στην Τεχνητή Νοημοσύνη τον ρόλο του φίλου, του συμβούλου ή του «καθρέφτη» της ψυχής μας, υπάρχει ο κίνδυνος να αναπτύξουμε μια συναισθηματική και πνευματική εξάρτηση που θα μας απομακρύνει από τις αληθινές πηγές νοήματος και σχέσης.
Μπορεί να αρκεστούμε σε έναν «ψηφιακό καθρέφτη» που δεν θα μας προκαλεί ποτέ να αλλάξουμε, να συγχωρήσουμε, να αγαπήσουμε ή να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας. Θα έχουμε συντροφιά, αλλά όχι σχέση. Στήριξη, αλλά όχι αλήθεια, κατανόηση, αλλά όχι αγάπη.
Πηγή: OMNES, Juan Carlos Vasconez, 10 Ιουνίου 2025
+ Ιωάννης Σπιτέρης
Αρχιεπίσκοπος
