Τα τρία σκυλάκια

Τα τρία σκυλάκια

Όταν το επιτρέπει ο καιρός, το Ηρώο στο Πασακρωτήρι, στη Χώρα της Τήνου, είναι για μένα ο τόπος πρωινής προσευχής και πνευματικής μελέτης. Προ ημερών, είχα εκεί μια ιδιαίτερη συνάντηση! Στη βάση του μνημείου, είδα ένα νεαρό, γύρω στα 16, καθισμένο οκλαδόν. Πλησίασα περισσότερο να δω αν χρειαζόταν βοήθεια. Μιλούσε στο κινητό του τηλέφωνο:

  • Πες μου, τι να κάνω, πού να τα πάω… δεν τα θέλει κανείς, … όχι δεν τ’ αφήνω εδώ…. Έλεγε με παραπονεμένη, ανακατεμένη με κλάμα φωνή!

Πλησίασα.

  • Τι συμβαίνει φίλε; τον ρώτησα.
  • Τα βρήκα σε μια κούτα και δεν ξέρω τι να τα κάνω, είπε

δείχνοντάς μου 3 μικρά, αδύνατα σκυλάκια, άσπρα και τα τρία που ήταν ζαρωμένα ανάμεσα στα πόδια του και με κοίταζαν παράξενα, λες και ζητούσαν κι από μένα βοήθεια!

Σαν απρόσμενος καλός Σαμαρείτης, ήθελα να του προσφέρω τις πρώτες βοήθειες!

  • Πάμε, είπα, εδώ κοντά μένω. Έχω γνωστούς που θα βοηθήσουν.

Εγώ μπροστά σαν αρχηγός, ακολουθούσε ο νεαρός γελαστός σαν ήρωας και τέλος τα 3 σκυλάκια, χαρούμενα σαν απομεινάρια μιας σκληρής μάχης!

Δεν απείχε παρά 200 μέτρα το συγγενικό μου σπίτι. Δέχθηκαν με χαρά και λύπη την «αγγελία» μου για τα 3 σκυλάκια και τους πρόσφεραν το γάλα!

Δεν θα φύγει ποτέ από το νου μου η εικόνα τους να πίνουν το ζωοφόρο υγρό! Ο τέλειος ορισμός της πείνας!

Άδειασε το δοχείο, γέμισε η κοιλία τους, πήραν βαθιά ανάσα και μας κοίταζαν με ανοιχτά μάτια σαν να ‘λεγαν «ευχαριστώ»!

Το περιστατικό γρήγορα διαδόθηκε στη γειτονιά. Πήρε άλλες διαστάσεις. Έφθασαν γειτόνισσες, έφεραν ειδική τροφή, άρχισαν τα τηλέφωνα σε αρμοδίους και υπευθύνους, πλάκωσαν τα «ειδικά» μηχανήματα που φωτογραφίζουν και συνάμα στέλνουν την εικόνα σε άλλους ενδιαφερόμενους, έριξαν τις ανάλογες βρισιές στους «κακούργους» που τα άφησαν στην ερημιά, σε μια κούτα, νηστικά και απροστάτευτα και συνάμα σταματούσαν κάθε περαστικό να ρωτήσουν αν ενδιαφέρονται να υιοθετήσουν ένα απ’ τα 3 σκυλάκια που ήταν εκτεθειμένα σαν φτηνά προϊόντα…

Εκείνα αμέτοχα και αδιάφορα, χωρίς να το ξέρουν έγιναν οι «τοπικοί» ήρωες!

Αυτή ήταν η αποστολή μου. Παρέδωσα τη σκυτάλη. Άλλοι συνεχίζουν την προσπάθεια. Είχα δικές μου υποχρεώσεις. Προς το μεσημέρι επέστρεψα στο «πεδίο της μάχης». Είχε επανέλθει η ηρεμία και η ησυχία! Σαν «τεθλιμμένος» συγγενής ζήτησα πληροφορίες για το τέλος της υπόθεσης.

Το ένα, το μαύρο, το ανέλαβε κάποιος γνωστός, είπαν. Τα άλλα δύο τα πήρε ένας συγγενής να τα προωθήσει στην «αγορά» να βρουν αφεντικό. Χάρηκα για το αίσιο τέλος κι άθελα μου ήρθε στο νου μια άλλη πραγματικότητα: τα εγκαταλειμμένα παιδάκια.

Να ‘ταν με παρόμοιο τρόπο, σκέφτηκα, να φρόντιζαν οι άνθρωποι τα ορφανά, τα άρρωστα παιδιά, τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα που βρίσκονται ξεχασμένα σε μεγάλες κούτες, σε νοσοκομεία, σε ορφανοτροφεία και σε παιδικά ιδρύματα… Πόσο διαφορετική θα ‘ταν η ζωή στον κόσμο…

π. ΜΒ

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

Mελέτη του Ευαγγελίου της ημέρας

  ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ 13ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 27 Ιουνίου 2022   Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου