Οι ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ και εμείς

Οι ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ και εμείς

Οι Ευρωεκλογές που θα διενεργηθούν στο τέλος του τρέχοντος μηνός, δεν είναι όπως οι προηγούμενες διότι, τώρα, καλούμαστε με τις επιλογές μας να αντιμετωπίσουμε προβλήματα που αγγίζουν τη φύση και την ουσία του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος/ project ( η λέξη project σημαίνει σχέδιο, μελέτη). Εκτός αυτού, η διεξαγωγή τους αγγίζει άμεσα τις εσωτερικές μας πολιτικές ισορροπίες, μιας και εγκαινιάζουν μια περίοδο εκλογικών διεργασιών. Δεν απομένουν περισσότερες από 15 ημέρες για να βρεθούμε στις κάλπες και μέσα σε ένα ήδη τεταμένο πολιτικό κλίμα, χωρίς να διαφαίνονται προοπτικές αποκλιμάκωσης του, η σπουδαιότητα των Ευρωεκλογών φαίνεται να έχει υποτιμηθεί, αφού από όλους εκλαμβάνονται ως μια επίσημη δημοσκόπηση, που θα προϊδεάσει για το τι πιθανόν θα συμβεί στις εθνικές εκλογές, και να λάβουν τα μέτρα τους. Ακόμη φαίνεται να ξεχνούν ότι το ‘‘Ευρωπαϊκό οικοδόμημα’’ έχει σχεδόν άμεση σχέση με τις τοπικές Αυτοδιοικητικές οντότητες, Δημοτικές και Περιφερειακές (αφού συγκροτείται από αυτές τις μικρές επιμέρους ευρωπαϊκές τοπικές κοινωνίες) γι’αυτό και οι ευρωεκλογές είναι σημαντικές για τη διατήρηση την ανάπτυξη και την περαιτέρω πρόοδο τους, μόνο ένα παράδειγμα οι οικονομικοί πόροι από τα ΕΣΠΑ που λαμβάνουν και διαχειρίζονται οι Περιφέρειες. Τέλος, με την συμβολή των Ευρωπαίων πολιτών μέσα από την διαδικασία της ανάδειξης των νέων μελών του Ευρωκοινοβουλίου, με την άμεση εμπλοκή των τοπικών κοινωνιών εμβαθύνεται η δημοκρατία και η διαχείριση της εξουσίας, γιατί έστω και έμμεσα μπορούν να επηρεάσουν στην λήψη των αποφάσεων από τα κεντρικά ευρωπαϊκά όργανα .

Οι επικείμενες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θεωρούνται ως μείζονος πολιτικής σημασίας αναμέτρηση με προοπτική και όχι μόνον αποτίμηση ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των μερών, ώστε να εκτιμηθούν στο εσωτερικό μέτωπο κάθε κράτους οι κομματικές και ιδεολογικές τάσεις ενόψει των εθνικών εκλογών, διότι εκτός από την εσωτερική διαπάλη πρέπει να δοθούν απαντήσεις σε μια σειρά συσσωρευμένων σημαντικών ερωτημάτων τόσο για το μέλλον και για την ταυτότητα της ΕΕ όσο και για τον τρόπο λειτουργίας των θεσμών της κοκ .

Όταν ρωτήθηκε ο καγκελάριος Χέλμουτ Γιόζεφ Μίκαελ Κολ (Helmut Josef Michael Kohl) γιατί πιστεύει στην Ενωμένη Ευρώπη εκείνος απάντησε : «Επειδή ο αδελφός μου πέθανε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», δηλαδή πίστευε σε ένα ευρωπαϊκό μέλλον συνεργασίας και ειρήνης, μετά από αιώνες αιματηρών συγκρούσεων και πολεμικών συρράξεων .

Η πρώτη γενεά στόχευε σε ειρηνική συμβίωση, βασισμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη και σε ένα κράτος πρόνοιας, παιδείας και ίσων ευκαιριών για όλους. Σκόπευε σε μια διακυβέρνηση και μια διαχείριση της εξουσίας όπου οι ενδιάμεσοι φορείς θα είχαν το ρόλο τους με βάση την αρχή της επικουρικότητας, με κέντρο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και με λιγότερη αρμοδιότητα άσκησης πολιτικής στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Ευρωπαϊκό όργανο που απαρτίζεται από τους ηγέτες των χωρών της ΕΕ, οι οποίοι συνεδριάζουν κάθε τρεις μήνες για να καθορίσουν τις πολιτικές προτεραιότητες), με μια κοινή ομπρέλα κοινωνικής προστασίας και με την μέθοδο του “ ξεκινώ και σταματώ, και εκκινώ ξανά για να πάω μπροστά”.

Το Ευρωπαϊκό εγχείρημα, την τελευταία πενταετία, έχει μπει σε σοβαρή κρίση κυρίως εξ αιτίας δύο μεγάλων προβλημάτων. Το πρώτο σοβαρό πρόβλημα είναι η μεγάλη οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε στις ΗΠΑ το 2007-2008 και στη συνέχεια εξαπλώθηκε στην Ευρώπη, και το δεύτερο η έξαρση των μεταναστευτικών ροών που έπληξαν την ήπειρό μας εξαιτίας των εσωτερικών συγκρούσεων τρίτων χωρών αλλά και των άτυχων και άστοχων δυτικών παρεμβάσεων στο Ιράκ και τη Λιβύη στα νότια της Μεσογείου κοκ. Δυστυχώς, για να αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση ως εσωτερικό πρόβλημα αρκετών κρατών μελών της ΕΕ, περιορίστηκε σημαντικά το κοινωνικό κράτος και συρρικνώθηκε ο αριθμός των θέσεων εργασίας, με αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας με συνακόλουθη πρόοδο της φτώχειας , του αισθήματος ανασφάλειας για το σήμερα και της αβεβαιότητας για το αύριο. Η αντιμετώπιση αυτή επανέφερε τις κοινωνικές διακρίσεις που «φαίνονταν» νεκρές δίδοντας έναυσμα αφύπνισης εθνικιστικών και ξενοφοβικών κινημάτων, διάφορων ρευμάτων λαϊκισμού και εθνικής εσωστρέφειας κοκ.

Η όποια εγκατάλειψη προσπάθειας ή και η χαλαρή αντιμετώπιση όλων αυτών των παθών που εν συντομία αναφέραμε, θα σήμαινε μια περαιτέρω οπισθοχώρηση στην πρόοδο του ευρωπαϊκού σχεδίου και ταχεία προέλαση του εθνικισμού και των διάφορων μορφών λαϊκισμού εις βάρος των δημοκρατικών μας παραδόσεων .

Οι χριστιανοί και η Ευρώπη

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, στην παρουσίαση προτάσεων για την πρόοδο και εμβάθυνση του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος/project , λόγο συμμετοχής δεν έχουν μόνο τα έθνη, οι λαοί και οι κυβερνήσεις, οι ιδεολογίες, οι κομματικοί μηχανισμοί αλλά και εμείς οι χριστιανοί πολίτες. Ήδη μια σειρά Καθολικών οργανώσεων που συμμετέχουν στο “Διεθνές Κίνημα ιεραποστολικής δράσης ανεξάρτητων κοινωνικών ομάδων” (Mouvement International d’Apostolat des Milieux Sociaux Indépendants – MIAMSI), κυκλοφόρησαν ένα φυλλάδιο –που διαδίδεται όλο και περισσότερο στις τοπικές κοινωνίες και κοινότητες των χωρών της Ευρώπης – το οποίο περιέχει σκέψεις και προτάσεις ως μια αφετηρία για προσωπική ή κοινοτική σκέψη, σε προετοιμασία για τις επικείμενες εκλογές. Εμείς το εντοπίσαμε στον ιστότοπο, “settimana news.it” το προτείνουμε στην προσοχή και την μελέτη σας :

«Για να είμαστε πιστοί στις δεσμεύσεις μας ως πολίτες και Χριστιανοί, πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά στις προσεχείς εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πρέπει να δίνουμε, από τώρα και στο εξής, ιδιαίτερη προσοχή στο ευρωπαϊκό εγχείρημα που θα προσπαθήσουν να προωθήσουν οι προτεινόμενοι υποψήφιοι» διακηρύττουν, και προτείνουν “ως ερμηνευτικό κόσκινο” των προτάσεων που θα παρουσιασθούν οκτώ προτεραιότητες που σηματοδοτούν τη δέσμευση ενός χριστιανού στα κοινά και στην προσπάθεια επίτευξης του κοινού καλού.

Ζητείται λοιπόν:

1. «Τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα να εργάζονται με τρόπο περισσότερο δημοκρατικό και συμμετοχικής προσέγγισης. Προσβλέπουμε σε μια Ευρώπη που κέντρο της είναι οι λαοί, οι πολίτες, σε μια κοινωνία πολιτών η οποία να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες των ανθρώπων και των κοινοτήτων.

2. Στο κέντρο των ευρωπαϊκών πολιτικών να είναι ‘‘το πρόσωπο’’ χωρίς αυτό να υποτάσσεται στην οικονομική και δημοσιονομική λογική.

3. Να δίδεται περισσότερο βάρος και εύρος στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα στις ευρωπαϊκές αξίες, να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στα ανθρώπινα δικαιώματα και να προασπίζονται δεόντως τα κοινωνικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην υγεία, στην οικογένεια, στη δουλειά, στη στέγαση. Να ενισχυθεί η αξία των ενδιάμεσων φορέων και της αρχής της επικουρικότητας.

4. Να οικοδομείται όλο και περισσότερο μια Ευρώπη η οποία, σύμφωνα με την παράδοση της , να είναι υποστηρικτική, φιλόξενη, χωρίς αποκλεισμούς, με σεβασμό σε πολιτιστικές, ιστορικές και θρησκευτικές διαφορές.

5. Να προωθείται η εκμάθηση γλωσσών ως το πρώτο εργαλείο μέσω του οποίου να καλλιεργείται ο διάλογος. Να προωθείται η αξιοποίηση των διαφόρων πολιτιστικών παραδόσεων και να προάγεται η ανταλλαγή των ανθρώπινων, πολιτισμικών, κοινωνικών και εργασιακών αγαθών και εμπειριών.

6. Να προάγεται το πνεύμα και η διαδικασία της υποδοχής των μεταναστών και να καταπολεμείται κάθε ρητορική μίσους και όλων των ειδών οι διακρίσεις. Θέλουμε μια Ευρώπη που να δεσμεύεται και να προωθεί τη διεθνή συνεργασία, ιδίως με τις χώρες και τις ηπείρους από τις οποίες οι άνθρωποι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν.

7. Να καταπολεμάται η διαφθορά και να προωθείται η δικαιοσύνη σε όλες τις μορφές της.

8. Να αξιοποιηθεί η αρχή της επικουρικότητας, έτσι όπως αυτή εκφράζεται από την Κοινωνική Διδασκαλία της Εκκλησίας και η οποία επιτρέπει να ζουν οι άνθρωποι σε μια πραγματική δημοκρατία, όπου μέσω της συμμετοχής στους ενδιάμεσους φορείς, ο καθένας θα βρίσκει τη θέση του στο πολιτικό γίγνεσθαι”.

Κλείνοντας, μια τελευταία σημείωση/υπενθύμιση: το Ευρωπαϊκό εγχείρημα, που σήμερα σχεδόν ξεχνιέται μπροστά σε κάθε είδους πολιτική διαμάχη με επίκεντρο την πλημμυρίδα των μεταναστών στις ανατολικές και νότιες περιοχές της Ευρώπης , γεννήθηκε μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους και με κινητήρια δύναμη την επιθυμία για διαρκή ειρήνη. Σε αυτά τα εξήντα χρόνια έχουν γίνει πολλά βήματα για την οικοδόμηση της Ευρώπης που είναι αλληλέγγυα και προσεκτική στα δικαιώματα των προσώπων και των λαών· δεν μπορούμε να τα αγνοήσουμε ή να τα ξεχάσουμε, ούτε μπορούμε να παραβλέψουμε και να μην δώσουμε προσοχή στους στόχους που στο διάστημα αυτό επιτεύχθηκαν. Χρειάζεται ίσως να διορθώσουμε και να βελτιώσουμε τα όργανα πλοήγησης που καθορίζουν «την ορθή πορεία του καραβιού», όχι να τα ακυρώσουμε ή να τα καταστήσουμε ανενεργά.

π.Γιάννης Μαραγκός

 

 

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

Angelus, Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2022

ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ Πλατεία Αγίου Πέτρου Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2022   Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα, καλή Κυριακή! Σήμερα, Β’ Κυριακή της Παρουσίας, το

5 Δεκεμβρίου μνήμη του Αγίου Σάββα του Οσίου

Γεννήθηκε στη Ματουλάσκη της Καισάρειας στην Καππαδοκία από χριστιανούς γονείς. Νεαρός ακόμα εισέρχεται στη σχολή ενός μοναστηριού στην ίδια πόλη. Εκεί ανακαλύπτει την κλήση του

Mελέτη  του Ευαγγελίου της ημέρας

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ 2ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ 5 Δεκεμβρίου 2022   Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν Επικαλούμαι το

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου