Ο ΘΕΟΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙ ΚΑΙ ΞΕΧΝΑ

Πριν από μερικές ημέρες συνάντησα ένα φίλο μου που όλοι τον φωνάζουν «φαγοπαπά», διότι κανένας ιερέας δεν ξεφεύγει από το  στόμα του.

Μόλις με είδε, άδειασε  την πρώτη  ριπή του. Πριν ολοκληρώσει τη λιτανεία  εναντίον των εξομολόγων, διόρθωσε αμέσως: «Για να πω την αλήθεια: θα πήγαινα να εξομολογηθώ στον πατέρα ……

“Εσύ εξομολογείσαι;”.

“Ναι, ξεκίνησα πριν από λίγο καιρό – με βεβαίωσε – Βρήκα ένα ιερέα  που μου πάει. Θα τον υποδείξω σε όλους τους φίλους μου, προπάντων σ’ εκείνους  που έχουν  κάποιο  πρόβλημα παραπάνω  και φοβούνται  να μην τους κρίνει κάποιος εξομολόγος που τους γνωρίζει.

Για να πούμε την αλήθεια, ο πατέρας …….  με γνωρίζει από καιρό. Αλλά σου επαναλαμβάνω: κάθε φορά που πηγαίνω να εξομολογηθώ, μου κάνει μια γιορτή που με εντυπωσιάζει. Με δέχεται  σαν τον καλύτερό του φίλο. Νομίζω  πως όσο πιο μεγάλα αμαρτήματα μου ακούει τόσο περισσότερο καλύτερα μου συμπεριφέρεται.

Θέλεις να σου πω σε ποιο μοιάζει; Η συμπεριφορά του  είναι σαν αυτή του Θεού: Αυτός ο Πατέρας  που στην αγκαλιά του, σαν σ’ αφήνει να τα τελειώσεις όλα που θα σ’ έκαναν να βάλεις τα κλάματα.

Ο Θεός δεν θυμάται το παρελθόν σου, διότι κάθε επιστροφή σου  τον πλημμυρίζει από  χαρούμενη συγκίνηση. Κι’ εγώ μπορώ να ξεχάσω  το παρελθόν μου  όταν αισθανθώ την ευχάριστη έκπληξη της συγχώρεσης.