Ο Τέλειος Μαθητής

Μέσα στο Ευαγγέλιο, όπως και μέσα στο σύγχρονο κόσμο, υπάρχουν οι μεγάλοι και οι μικροί, οι πρώτοι και οι τελευταίοι.
Στον «κόσμο» παίζει ρόλο η ισχύς και η συμπεριφορά του δυνατού. Κι ο στόχος κάποιου είναι να γίνει πιο δυνατός, οι άλλοι να ‘ναι κάτω από τον ίδιο ή δίπλα του, να τον στηρίζουν.
Το αντίθετο όμως, ισχύει για το Ευαγγέλιο! Η προσπάθεια δεν γίνεται για την ισχύς (τη δύναμη) αλλά για την υπηρεσία, τη διάθεσή μας. Το Ευαγγέλιο χρησιμοποιεί δύο ειδικές λέξεις για το θέμα αυτό, διάκονος (υπηρέτης) και δούλος (άνθρωπος του πόνου). Αυτές οι δύο λέξεις κατέχουν μια κεντρική θέση στη χριστιανική ζωή. Η Διακονία (υπηρεσία) εμφανίζεται μέσα στα ιερά κείμενα ως διακριτικό χαρακτηριστικό του μαθητή, δηλαδή του ανθρώπου που ο Κύριος χρειάζεται για την αποστολή του.
Η λέξη Δούλος (στην ειδωλολατρική νοοτροπία, δεν έχει θρησκευτική έννοια) εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο την ολοκληρωτική κατοχή του ανθρώπου απ’ τον Χριστό και κατ’ επέκταση την υπηρεσία των άλλων. Ο ίδιος ο Χριστός δένει αδιάρρηκτα την εξυπηρέτηση κι όχι την δύναμη, των μαθητών του στην δική του συμπεριφορά (εγώ… ο Κύριος και Δάσκαλος). Για το Ευαγγέλιο ο μαθητής ο σωστός, δεν είναι αυτός που κατέχει μια διδασκαλία, αλλά εκείνος που μιμείται το δάσκαλό του και συμμετέχει στη ζωή του διαδίδοντας τα μηνύματα Του…

π. Μάρκος Βιδάλης