Γιατί επέτρεψε ο Θεός να πεθάνει ένας αδελφός μας με αυτόν τον τρόπο; Το ερώτημα είναι πάντοτε το ίδιο, όπως και η απάντηση: «Γενηθήτω το θέλημά Σου».
Όταν το είδα για πρώτη φορά, σκέφτηκα ότι επρόκειτο για ένα από τα πολλά βίντεο που δημιουργούνται με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, με σκοπό να προκαλέσουν γέλιο. Δυστυχώς, έκανα λάθος. Όλα ήταν τρομερά και απίστευτα αληθινά.
Ο π. Πατρίσιο Αλφρέδο Σάντσεθ Μολινάρι, 53 ετών, ιερέας του Τάγματος των Ρεντεμπτοριστών στο Γουαγιακίλ του Ισημερινού, πέρασε από αυτόν τον κόσμο στον Πατέρα το περασμένο Σάββατο, κατά τη διάρκεια της τελέσεως της Θείας Λειτουργίας, όταν καταπλακώθηκε από τον σταυρό που αποσπάστηκε από τον τοίχο και έπεσε επάνω του.
Μέσα σε λίγες ώρες, το βίντεο έκανε τον γύρο του κόσμου. Βλέπω τους πιστούς της ενορίας μου να συζητούν σαστισμένοι, να θέτουν ερωτήματα και να αναζητούν απαντήσεις. Παρατηρώ τις εκφράσεις δυσπιστίας στα πρόσωπά τους. Αναρωτιούνται πώς ήταν δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο. Γιατί επέτρεψε ο Θεός να συμβεί κάτι τέτοιο; Γιατί δεν επενέβη;
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τα γνωστά ερωτήματα. Τα ίδια που επανέρχονται επί αιώνες με αμείωτη ένταση κάθε φορά που ο σκληρός και ειρωνικός θάνατος, χτυπώντας αδιάκριτα, κάνει την εμφάνισή του με εντελώς απρόβλεπτο τρόπο.
Εκείνο, όμως, που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη αναστάτωση είναι το γεγονός ότι αυτή τη φορά δεν ήταν ένα πολεμικό όπλο εκείνο που σκότωσε τον ιερέα, ούτε κάποιος παράφρων, ούτε καν ένας κακόβουλος άνθρωπος που ήθελε να απαλλαγεί από τον εχθρό του. Εκείνος που έθεσε τέλος στη ζωή του άτυχου ιερέα ήταν ο σταυρός του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ο σταυρός που ήταν αναρτημένος πίσω από την Αγία Τράπεζα του ναού της Παναγίας της Αέναης Βοήθειας, του οποίου εφημέριος ήταν ο π. Πατρίσιο. Ο ίδιος Χριστός, τον οποίο εκείνος επικαλούνταν επάνω στην Αγία Τράπεζα, για να γίνει Άρτος προς βρώση. Ο ίδιος Χριστός στον οποίο είχε αφιερώσει τη ζωή του.
Γιατί δεν τον σπλαχνίστηκε ο Κύριος;
Ας συλλογιστούμε. Τα γλυπτά, οι ζωγραφικοί πίνακες και τα αγάλματα που τιμώνται στους Ναούς μας είναι κατασκευασμένα από ξύλο, χαρτοπολτό, πλαστικό, μάρμαρο ή χαλκό. Άλλα είναι περισσότερο ή λιγότερο πολύτιμα, άλλα περισσότερο ή λιγότερο όμορφα, ακριβά ή παλαιά.
Όλα, όμως, υπόκεινται στους ίδιους νόμους της φυσικής και της χημείας στους οποίους υπόκεινται και τα υπόλοιπα αντικείμενα που κατασκευάζονται από τα ίδια υλικά. Στη φωτιά καίγονται, στο νερό φθείρονται και, αν πέσουν, σπάνε. Ο χρόνος τα παλαιώνει, οι κλέφτες τα κλέβουν και οι συλλέκτες τα επιθυμούν διακαώς.
Μόνον οι πιστοί κατορθώνουν να υπερβούν την αποκλειστικά υλική, οικονομική και πολιτιστική διάσταση αυτών των αντικειμένων, ώστε να τα καταστήσουν ορατές εικόνες Εκείνου που δεν είναι ορατός.
Ο πιστός γνωρίζει πολύ καλά ότι κάτω από τον μανδύα που καλύπτει πολλά αγάλματα αγίων υπάρχει ένα ομοίωμα από άχυρο ή στουπί, αλλά αυτό δεν τον απασχολεί. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο λαός, από ευλάβεια, προτίμησε να τιμά εικόνες που δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφες ούτε είχαν μεγάλη υλική αξία.
Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά επίπεδα.
Ωστόσο, οφείλουμε να φροντίζουμε την κληρονομιά της πίστεως, της τέχνης και του πολιτισμού μας.
Ο σταυρός που υψωνόταν επιβλητικά πίσω από τον π. Πατρίσιο Αλφρέδο, δυστυχώς, δεν είχε στερεωθεί καλά.
Είναι οδυνηρό, και μάλιστα πολύ, το γεγονός ότι αποσπάστηκε ακριβώς τη στιγμή που ο αδελφός μου στην ιεροσύνη τελούσε τη Θεία Λειτουργία.
Αν επρόκειτο για μια δοκό στήριξης, ένα στέγαστρο ή ένα παράθυρο, θα είχε συμβεί ακριβώς το ίδιο. Ένας μεσαιωνικός Καθεδρικός Ναός, κατά τη διάρκεια ενός σεισμού, μπορεί να καταρρεύσει όπως ακριβώς και το σπίτι του πιο αμετανόητου αμαρτωλού.
Ο άτυχος π. Πατρίσιο τελούσε τη Θεία Λειτουργία ενώπιον της Ενοριακής κοινότητας, αλλά και σε απευθείας μετάδοση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γι’ αυτό και τόσοι άνθρωποι παρακολούθησαν την τραγωδία τη στιγμή που συνέβαινε.
Δεν θα μπορούσε, όμως, ο Θεός να επέμβει με ένα θαύμα;
Η πίστη δεν παραιτείται, και καλώς κάνει. Για τον Θεό τίποτε δεν είναι αδύνατο. Η γη και οι κάτοικοί της, ο ήλιος και οι γαλαξίες, είναι βυθισμένα σε ένα διαρκές θαύμα.
Είναι αλήθεια ότι κατά καιρούς ο Κύριος προσφέρει στην Εκκλησία και στην ανθρωπότητα σημεία, για να αναζωπυρώσει την πίστη ή να την αφυπνίσει εκεί όπου δεν υπάρχει. Δεν είμαστε, όμως, εμείς εκείνοι που αποφασίζουμε πότε και με ποιον τρόπο πρέπει να το πράξει.
Ο Θεός είναι Θεός και εμείς δεν είμαστε Θεός.
Σε εμάς αναλογεί να στοχαζόμαστε, να προσευχόμαστε, να επιμένουμε και να τολμούμε, χωρίς να κουραζόμαστε. Πρέπει, όμως, πάντοτε να ολοκληρώνουμε τις δεήσεις μας προς τον Πατέρα, όπως έκανε ο Ιησούς στον Κήπο των Ελαιών:
«Όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό Σου να γίνει».
Και ενώ προσευχόμαστε για τον π. Πατρίσιο, δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε την προειδοποίηση του Διδασκάλου: «Αγρυπνείτε, λοιπόν, διότι δεν γνωρίζετε ποια ημέρα θα έλθει ο Κύριος».
ΠΗΓΗ: AVVENIRE
+Νικόλαος, Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ
