Ο μύθος της πυγολαμπίδας

– Λέει μια πυγολαμπίδα στον ήλιο: Είσαι όμορφος και λαμπερός, όπου διεισδύεις και όπου φτάνεις δίνεις ζωή, χαρά. Πόσο διαφορετική είναι η δική μου ζωή από τη δική σου!

– Ο ήλιος αθόρυβα και όλο και πιο φανταχτερός πλημμύριζε με τις ωφέλιμες ακτίνες του τη γη.

– Το τιτίβισμα ενός πουλιού χαιρέτισε και διείσδυσε στον γλυκό αέρα. Ακόμη και σε αυτό η πυγολαμπίδα εμπιστεύθηκε τον πόνο της. Γιατίδενμπορώνακελαηδήσωόπωςεσύ;

– Ο χλοοτάπητας είχε μια ανθοφορία από ολόλευκους κρίνους και η απλή ομορφιά τους άγγιξε βαθιά την πυγολαμπίδα:

– Πόσο θα ήθελα να ήμουν εκείνο το λουλούδι!

– Ή ο άνεμος, ναι … όπου περνά όλα αναριγούν από ζωή ανάμεσα στα φύλλα του δάσους!

– Αλλά μια λεπτή φωνή φάνηκε να προέρχεται από τη φύση ως απόκριση:

Μικρή πυγολαμπίδα, ίσως δεν το γνωρίζεις: Ο ήλιος ανατέλλει για εσένα. Ακόμη κι αν εσύ ήσουν το μοναδικό ζωντανό πλάσμα.

– Και αυτό το πουλί: Άκουσέ το! Δίνει αρμονία στη σιωπή σου.

Εκείνο το λουλούδι είναι για εσένα, μην επιθυμείς να είσαι σαν αυτό.

Το βράδυ ο ήλιος θα δύσει, ο άνεμος θα σταματήσει, στις φωλιές θα αποκοιμηθούν με νυσταγμένα τιτιβίσματα, τα λουλούδια θα κλείσουν τα ευαίσθητα πέταλά τους. Ενώ όλα θα ενδυθούν το σκοτάδι, η φύση ήσυχη, σιωπηλή, θα κάνει ένα σενάριο με τους δικούς σου φωτεινούς χορούς. Θα σχεδιάζεις σχέδια φωτός και εσύ είσαι που θα δώσεις παλμό σε κάθε  βράδυ.

Μια μέρα συναντήθηκαν η Τερέζα της Καλκούτας και η Chiara Lubich. Η Μητέρα Τερέζα είπε απευθυνόμενη στην Chiara: «Αυτό που κάνω, εσύ δεν μπορείς να το κάνεις, αλλά ούτε εγώ μπορώ να κάνω εκείνο που εσύ κανείς».

Ο Θεός μας έχει δημιουργήσει ώστε ο ένας να συμπληρώνει τον άλλο.