“Ο φτωχός έχει ανάγκη από μένα”

“Ο φτωχός έχει ανάγκη από μένα”

«Η εμπειρία της πείνας είναι σκληρή. Τη γνωρίζει εκείνος που έχει βιώσει περιόδους πολέμων ή λιμών. Ωστόσο, αυτή η εμπειρία επαναλαμβάνεται κάθε μέρα και συνυπάρχει δίπλα στην αφθονία και τα απορρίμματα». Σήμερα, κατά τη γενική Ακρόαση, ο Φραγκίσκος θέλησε  να σπάσει αυτό το γυάλινο κλουβί στο οποίο κλειδώνεται ο κόσμος προκειμένου να μη κοιτάξει καταπρόσωπο τη δραματική πραγματικότητα ορισμένων περιοχών του κόσμου.

Πράγματι, πολλές φορές «τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας πληροφορούν για λαούς που υποφέρουν από έλλειψη τροφής και νερού, με σοβαρές συνέπειες ιδιαίτερα για τα παιδιά». Και «μπροστά σε τέτοιες ειδήσεις και ιδιαίτερα σε τέτοιες εικόνες, η κοινή γνώμη ευαισθητοποιείται και ξεκινούν από καιρό σε καιρό, καμπάνιες βοηθείας για να τονώσουν την αλληλεγγύη. Οι δωρεές είναι γενναιόδωρες και με αυτόν τον τρόπο μπορούν να συμβάλουν στην ανακούφιση του πόνου πολλών».

Ωστόσο – παρατηρεί ο Πάπας Φραγκίσκος – αυτή η φιλανθρωπία, αν και σημαντική, «δε μας εμπλέκει άμεσα». Αντιθέτως «όταν, προχωρώντας στο δρόμο, διασταυρωθούμε με ένα άτομο που έχει ανάγκη, ή όταν ένας φτωχός χτυπά την πόρτα του σπιτιού μας, είναι πολύ διαφορετικό». Δεν βρισκόμαστε πια «μπροστά σε μια εικόνα», αλλά «εμπλεκόμαστε προσωπικά».

«Δεν υπάρχει πια απόσταση ανάμεσα σε μένα και σ’ εκείνον ή εκείνους, και αισθάνομαι αυτό να με προκαλεί»,  υπογραμμίζει ο Πάπας. Και αυθόρμητα προσθέτει: «Η φτώχεια ως αφηρημένη έννοια δεν προκαλεί, αλλά μας κάνει να σκεφτούμε, μας κάνει να διαμαρτυρηθούμε, αλλά όταν βλέπεις τη φτώχεια ενσαρκωμένη, στο πρόσωπο ενός άνδρα, μιας γυναίκας, ενός παιδιού, αυτό είναι που μας προκαλεί! Και γι αυτό, έχουμε τη συνήθεια να αποφεύγουμε τους αναγκεμένους, να μην τους πλησιάζουμε ή να μεταμορφώνουμε λίγο «την πραγματικότητα των αναγκεμένων σύμφωνα με τις συνήθειες της μόδας. Έτσι, απομακρυνόμαστε από αυτή την πραγματικότητα. Όμως, δεν υπάρχει καμιά απόσταση ανάμεσα σε εμένα και τον φτωχό όταν τον συναντώ».

Αλλά, σε αυτές τις περιπτώσεις, ρωτά ο Άγιος Πατέρας, ποια είναι η αντίδρασή μου; «Στρέφω το βλέμμα μου αλλού και προσπερνώ; Ή σταματώ για να του μιλήσω και ενδιαφέρομαι για την κατάστασή του; Κοιτάω εάν μπορώ να δεχθώ με κάποιο τρόπο αυτό το άτομο ή προσπαθώ να απαλλαγώ από αυτό το συντομότερο;». Ίσως εκείνος να ζητά μόνο «τα αναγκαία»: κάτι να φάει ή να πιει.

Το πρόβλημα, επισημαίνει ο Ποντίφικας, είναι ότι είμαστε εθισμένοι από ένα πολιτισμό «καλοπέρασης» που οδηγεί τα άτομα «να κλίνονται στον εαυτό τους, καθιστώντας τα αναίσθητα στις ανάγκες των άλλων». «Κάνει τα πάντα για να τα εξαπατήσει, παρουσιάζοντας εφήμερα μοντέλα ζωής, που εξαφανίζονται μετά από μερικά χρόνια, σαν να ήταν η ζωή μας μια μόδα που ακολουθούμε και που αλλάζει σε κάθε εποχή».

Αλλά «δεν είναι έτσι». «Η πραγματικότητα πρέπει να γίνει αποδεκτή και να αντιμετωπιστεί γι αυτό που είναι, και συχνά μας κάνει να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης», δηλώνει ο Ποντίφικας. Προσκαλεί επομένως τους πιστούς που είναι συγκεντρωμένοι στην πλατεία του Αγίου Πέτρου να σκεφτούν για λίγο: «Πόσες φορές απαγγέλουμε το «Πάτερ Ημών», και όμως δεν προσέχουμε πραγματικά αυτά τα λόγια: Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον».

Αυτή είναι μια απορία που υπενθυμίζει τα λόγια  του αποστόλου Ιακώβου που είναι «πάντα διαχρονικά»: «Σε τι χρησιμεύει, αδελφοί μου, αν κάποιος λέει ότι πιστεύει, αλλά δεν εργάζεται γι αυτό; Αυτή η πίστη θα μπορούσε να τον σώσει; Εάν ένας αδελφός ή μια αδελφή είναι γυμνοί και χωρίς καθημερινή τροφή, και ένας από εσάς τους πει: «Πηγαίνετε με ειρήνη, ζεσταθείτε και χορτάστε» αλλά δεν τους δώσετε τα απαραίτητα για το σώμα, σε τι θα ωφελήσει; Έτσι και η πίστη: Εάν δεν συνοδεύεται από έργα, από μόνη της είναι νεκρή».

«Υπάρχει πάντα κάποιος που πεινάει και διψάει και που με χρειάζεται», λέει ο Πάπας. «Αυτό δεν μπορώ να το αναθέσω σε κανένα άλλο. Αυτός ο φτωχός χρειάζεται εμένα, χρειάζεται τη βοήθειά μου, τα λόγια μου, τη δέσμευσή μου». Ο ίδιος ο Ιησούς, βλέποντας τόσο κόσμο που για ώρες τον ακολουθούσε, ρώτησε τους μαθητές του: «Πού θα μπορούσαμε να αγοράσουμε ψωμί για να μπορέσουν να φάνε όλοι αυτοί;». Και οι μαθητές απάντησαν: «Είναι αδύνατον, είναι καλύτερα να τους διώξεις…». Αντίθετα ο Χριστός τους λέει: «Όχι. Δώστε τους να φάνε εσείς οι ίδιοι». Έτσι τους έκανε να δώσουν τα λίγα ψωμιά και τα ψάρια που είχαν μαζί τους, για να τα ευλογήσει, να τα μοιράσει σε κομμάτια και να τα διανέμει σε όλους.

«Είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα για μας. Μας λέει ότι το λίγο που έχουμε, αν το εμπιστευθούμε στα χέρια του Ιησού και το μοιράσουμε με πίστη, γίνεται πλούτος αφθονίας», παρατηρεί ο Φραγκίσκος. Στη συνέχεια παραθέτει την Caritas inveritate του Βενέδικτου ΙΣΤ΄, στην οποία ο επίτιμος Πάπας δηλώνει: «Το να Δίνουμε να φάνε οι πεινασμένοι είναι μια ηθική επιταγή για την παγκόσμια Εκκλησία. Το δικαίωμα στην τροφή, όπως και στο νερό, αποτελούν σημαντικό ρόλο στην επίτευξη άλλων δικαιωμάτων».

Μαζί με τον προκάτοχό του, ο αργεντινός Πάπας λοιπόν παρατηρεί: «Είναι απαραίτητο επομένως, να ωριμάσει μια κοινωνική συνείδηση που θα διατηρεί την τροφή και την πρόσβαση στο νερό ως παγκόσμια δικαιώματα για όλα τα ανθρώπινα όντα, χωρίς διαφοροποιήσεις και διακρίσεις».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτά τα λόγια, πολύ λιγότερο αυτά του Ιησού: «Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής» και «Όποιος είναι διψασμένος ας έρθει σε μένα». Αυτά τα λόγια, καταλήγει ο Ποντίφικας, είναι πράγματι για όλους τους πιστούς «μια πρόκληση για να αναγνωρίσουμε ότι δια μέσου της προσφοράς τροφής στους πεινασμένους και πόσιμου νερού στους διψασμένους, προχωρά η σχέση μας με το Θεό». Ένας Θεός «που αποκάλυψε το πρόσωπό της ευσπλαχνίας του στον Ιησού».

ρφ

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

Mελέτη του Ευαγγελίου της ημέρας

  ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ 19ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ 10 Αυγούστου 2022   Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου