ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 27ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
8 Οκτωβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (11,5-13)
Τον καιρό εκείνο είπε ο Ιησούς στους μαθητές του: “Ποιός από σας που έχει ένα φίλο και πάει σ’ αυτόν κατά τα μεσάνυχτα και του πει: `Φίλε μου, δάνεισέ μου τρία ψωμιά, επειδή ήλθε από δρόμο ένας φίλος μου και δεν έχω τίποτα να του παραθέσω’. Εκείνος από μέσα θα του απαντήσει και του πει: `Μη με ενοχλείς! Η πόρτα είναι κλειστή και τα παιδιά μου είναι μαζί μου στο κρεβάτι. Δε μπορώ να σηκωθώ και να σου δώσω’. Σας λέω, πως αν δε σηκωθεί να του δώσει επειδή είναι φίλος του, σίγουρα θα σηκωθεί και θα του δώσει ό,τι χρειάζεται εξαιτίας της αναίδειάς του”.
Κι εγώ σας λέω: “Ζητάτε και θα σας δοθεί, αναζητάτε και θα βρείτε, κτυπάτε και θα σας ανοιχθεί. Διότι ο καθένας που ζητά, λαβαίνει και όποιος αναζητά, βρίσκει και σε όποιον κτυπά, θα του ανοιχθεί. ‘Διότι, ποιός πατέρας από σας, όταν του ζητήσει ο γιος του ψάρι, αντί για ψάρι θα του δώσει φίδι; ‘Η ακόμα, όταν του ζητήσει ένα αβγό, θα του δώσει ένα σκορπιό; Εάν, λοιπόν, εσείς, που είσθε κακοί, ξέρετε να δίνετε καλά πράγματα στα παιδιά σας, πόσο μάλλον ο Πατέρας σας που είναι στους ουρανούς θα δώσει το ‘Αγιο Πνεύμα σ’ αυτούς που του ζητούν!”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός ( του don Luigi Maria Epicoco)
«Σας λέω πως, ακόμη κι αν δεν σηκωθεί να του τα δώσει επειδή είναι φίλος του, θα σηκωθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται, τουλάχιστον εξαιτίας της επιμονής του».
Τα λόγια αυτά του Ιησού θα μπορούσαν εύκολα να παρεξηγηθούν. Δεν σημαίνουν ότι ο Θεός είναι σαν ένας φίλος που ενοχλείται και τον οποίο πρέπει να πείσουμε με τις προσευχές μας. Ο Ιησούς θέλει μάλλον να μας διδάξει κάτι για τη δική μας επιμονή.
Το να προσευχόμαστε επίμονα δεν σημαίνει ότι προσπαθούμε να υποτάξουμε τον Θεό στο δικό μας θέλημα. Σημαίνει να μην σταματάμε να απευθυνόμαστε σ’ Εκείνον, ακόμη κι όταν φαίνεται πως δεν απαντά, ακόμη κι όταν αυτό που ζητούμε αργεί να έρθει, ακόμη κι όταν έχουμε την εντύπωση πως τα λόγια μας πέφτουν στο κενό.
Η αληθινή επιμονή στην προσευχή είναι η πιστότητα. Εμείς, όμως, συχνά μπαίνουμε στον πειρασμό να προσευχόμαστε μόνο όσο η προσευχή φέρνει τα αποτελέσματα που επιθυμούμε. Ζητούμε, περιμένουμε και, αν δεν συμβεί τίποτα, σιγά-σιγά σταματούμε.
Τότε, όμως, γεννιέται ένα σημαντικό ερώτημα: αναζητούσαμε τον Θεό ή απλώς αυτό που θέλαμε να πάρουμε από Εκείνον;
Η επιμονή καθαρίζει την προσευχή μας, γιατί μας αναγκάζει να παραμένουμε μπροστά στον Θεό ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε το αποτέλεσμα. Και ακριβώς αυτή η σταθερότητα, σιγά-σιγά, μεταμορφώνει πρώτα απ’ όλα εμάς τους ίδιους.
Στη συνέχεια ο Ιησούς μεταφέρει τα πάντα στο πιο σημαντικό ερώτημα: ποιος είναι ο Θεός για σένα; Ένας ξένος που πρέπει να πείσεις ή ένας Πατέρας στον οποίο μπορείς να εμπιστευτείς τον εαυτό σου;
Αν ο Θεός είναι ένας ξένος, τότε κάθε σιωπή Του θα μοιάζει με αδιαφορία και κάθε αναμονή θα μοιάζει με απόρριψη. Αν όμως ο Θεός είναι Πατέρας, τότε μπορούμε να συνεχίσουμε να Τον εμπιστευόμαστε ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε αυτό που συμβαίνει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός πρέπει να μας δώσει ακριβώς όλα όσα ζητούμε.
Ένας πατέρας δεν αγαπά το παιδί του δίνοντάς του απλώς ό,τι επιθυμεί. Το αγαπά αναζητώντας το καλό του.
Ίσως η πιο ώριμη προσευχή να γεννιέται ακριβώς εδώ: όταν συνεχίζουμε να χτυπάμε την πόρτα όχι επειδή είμαστε βέβαιοι ότι θα πάρουμε αυτό που θέλουμε, αλλά επειδή είμαστε βέβαιοι για Εκείνον που βρίσκεται πίσω από την πόρτα.
Προσευχή της ημέρας.
Κύριε Ιησού,
Είμαι εδώ για να ζητήσω,
να χτυπήσω, να αναζητήσω.
Εσύ γνωρίζεις πραγματικά το τι έχω ανάγκη
Και πότε το έχω ανάγκη.
Εγώ Κύριε, σε εμπιστεύομαι,
Αφήνομαι σ’ Εσένα. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
