Με μαρτυρίες και ερωτήματα εξελίχθηκε η αγρυπνία προσευχής με τους νέους, στην οποία προέστη ο Λέων ΙΔ΄ το βράδυ του Σαββάτου, 7 Νοεμβρίου, στο Στάδιο Centenario του Μοντεβιδέο.
Η Φεντερίκα Ορτίς δε Ταράνκο, κατηχήτρια 31 ετών, διηγήθηκε πώς η πίστη υπήρξε παρούσα στη ζωή της χάρη στην καθολική αγωγή που έλαβε από τους γονείς της.
«Σε ηλικία 20 ετών, ενώ προετοιμαζόμουν να λάβω το Χρίσμα, βίωσα για πρώτη φορά την αγάπη του Θεού και άρχισα να κατανοώ όσα μου είχαν μεταδώσει οι γονείς μου», εξήγησε.
Ωστόσο, εκείνη τη στιγμή ο Ιησούς «δεν αποτελούσε ακόμη μέρος» της καθημερινότητάς της. Στη συνέχεια, με την πάροδο του χρόνου, η νεαρή γυναίκα έμαθε να συναντά τον Κύριο «στην καθημερινή ζωή» και να μοιράζεται την πίστη της με τους φίλους της, γνωρίζοντας έτσι «έναν ζωντανό Θεό».
Πώς μπορούμε να μάθουμε να εμπιστευόμαστε το σχέδιο του Θεού;
Σήμερα η Φεντερίκα συμμετέχει σε μια νεανική ομάδα της ενορίας Nuestra Señora del Huerto y San José, χάρη στην οποία μπορεί να συνεχίζει και να ενισχύει την κατάρτισή της στην πίστη.
Στη συνέχεια, οι σκέψεις της στράφηκαν στη δύσκολη περίοδο που διανύουν οι νέοι σήμερα.
«Για ορισμένους οι σπουδές παρατείνονται περισσότερο απ’ όσο είχαν υπολογίσει· άλλοι δεν έχουν ακόμη κατορθώσει να βρουν μια σταθερή εργασία· άλλοι πίστευαν ότι θα είχαν ήδη δημιουργήσει οικογένεια· άλλοι, πάλι, περιμένουν τον ερχομό παιδιών, τα οποία όμως δεν έρχονται».
Από αυτή την πραγματικότητα προέκυψε και το ερώτημα που απηύθυνε στον Πάπα: να λάβει μια συμβουλή «για το πώς μπορούμε να μάθουμε να εμπιστευόμαστε το σχέδιο του Θεού, όταν αυτό δεν μοιάζει με εκείνο που είχαμε φανταστεί, και πώς να βιώνουμε αυτές τις περιόδους αναμονής ως μέρος της κλήσεώς μας προς την αγιότητα».
Πώς μπορούμε να βιώνουμε την πίστη όταν αισθανόμαστε μόνοι;
Διαφορετική ήταν η διήγηση του Τζοβάνι, 22 ετών, στην οικογένεια του οποίου «κανείς δεν ζει την πίστη», με εξαίρεση τη γιαγιά του.
«Δεν με βάπτισαν και δεν είχα προσωπική συνάντηση με τον Θεό μέχρι την ηλικία των 20 ετών», θυμήθηκε. «Πάντοτε αισθανόμουν ένα κενό, το οποίο προσπαθούσα να γεμίσω με πρόσκαιρα πράγματα».
Από τη γιαγιά του, αντίθετα, άκουγε να του μιλά για τον Θεό και, χάρη στις προσευχές της, ο νεαρός αισθάνθηκε μέσα του να μεγαλώνει «μια επιθυμία που δεν μπορούσα να κατανοήσω».
Το 2023, συνέχισε ο νεαρός, εγγράφηκα στο Πανεπιστήμιο του Μοντεβιδέο και, για πρώτη φορά, βρέθηκα μπροστά σε ένα παρεκκλήσιο και έναν ιερέα. Ένας φίλος με ενθάρρυνε να μιλήσω με τον πανεπιστημιακό εφημέριο και εκεί συνειδητοποίησα ότι αυτό που πάντοτε αναζητούσα βρισκόταν πολύ κοντά μου: ήταν ο Θεός.
Ύστερα από ενάμιση χρόνο κατηχητικής προετοιμασίας, ο Τζοβάνι έλαβε το Βάπτισμα και, λίγο αργότερα, το Χρίσμα.
Όπως υπογράμμισε, η δική του «ήταν μια μοναχική πορεία. Στην οικογένειά μου κανέναν δεν ενδιέφερε· απομακρύνθηκα από τους φίλους μου και πολλοί μου επαναλάμβαναν ότι σπαταλούσα τη ζωή μου».
Από αυτή την εμπειρία προέκυψε το ερώτημά του προς τον Πάπα: πώς μπορεί κανείς να βιώνει την πίστη «όταν αισθάνεται μόνος», προσπαθώντας να «είναι ένας καλός Καθολικός μέσα σε μια πραγματικότητα» που συχνά φαίνεται να τροφοδοτεί τη μοναξιά.
Πώς μπορούμε να «τιμήσουμε τη φανέλα»;
Τέλος, παρουσιάστηκε η μαρτυρία της οικογένειας Γκουτιέρες Ερνάντες. Οι σύζυγοι είναι ευτυχισμένοι στον γάμο τους εδώ και 30 χρόνια και έχουν λάβει την παρηγοριά της αποκτήσεως πέντε παιδιών, αλλά και έχουν βιώσει τον πόνο της πρόωρης απώλειας του έκτου παιδιού τους.
«Ανάμεσα σε χαρές, αγώνες και αφοσίωση», διηγήθηκαν, «φροντίσαμε ο ένας τον άλλον και αγαπηθήκαμε· κάναμε λάθη και πέσαμε· βιώσαμε την ανθρώπινη αδυναμία μας και, ταυτόχρονα, την κλήση να ακολουθήσουμε τον Κύριο ως μικρή κατ’ οίκον Εκκλησία».
Κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας των νέων, τα μέλη της οικογένειας Γκουτιέρες Ερνάντες υπενθύμισαν ότι η Ουρουγουάη είναι μια χώρα όπου «οι γάμοι είναι λίγοι και γεννιούνται ολοένα και λιγότερα παιδιά· η άμβλωση, η ευθανασία, η αυτοκτονία, οι ψυχικές ασθένειες, οι εξαρτήσεις, η βία και η έλλειψη νοήματος πλήττουν τις οικογένειές μας.
Οι νόμοι και τα ιδεολογικά ρεύματα θέτουν υπό αμφισβήτηση την αξία της ζωής, του γάμου και της οικογένειας. Έχουμε την αίσθηση ότι ζούμε με υπερβολικά γρήγορους ρυθμούς, διαρκώς απασχολημένοι και γεμάτοι ανησυχίες».
Για τον λόγο αυτό δήλωσαν πεπεισμένοι ότι «η καλή είδηση της οικογένειας χρειάζεται ακριβώς εκείνο που ο κόσμος φαίνεται να μας στερεί: τον χρόνο. Χρόνο για να συναντηθούμε, να βγούμε από τον εαυτό μας και να υπηρετήσουμε τους άλλους».
Από εδώ προέκυψε και το ερώτημά τους προς τον Πάπα Πρεβόστ, διατυπωμένο με ποδοσφαιρικούς όρους:
«Σήμερα, σε αυτό το Στάδιο Centenario, στον αγώνα της ζωής μας, πώς μπορούμε να “σταματήσουμε την μπάλα”, να σηκώσουμε το βλέμμα μας, να μάθουμε να βιώνουμε τον χρόνο ως δώρο του Θεού και να “τιμήσουμε τη φανέλα” για χάρη της οικογένειας;».
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ
