ΙΤΑΛΙΑ: Π. MAURIZIO PATRICIELLO, ΝΑΠΟΛΗ
MIA ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΜΑΦΙΟΖΟΥΣ
Έχουμε ήδη αναφερθεί, δύο φορές, στον 70χρονο εφημέριο του «Αγίου Αποστόλου Παύλου» στο Caivano της Νάπολης, π. Maurizio Patriciello, σε μόνιμη αστυνομική προστασία, από την 12η Μαρτίου του 2022, ημέρα των 67ων γενεθλίων του, όταν μια βόμβα είχε εκραγεί στην είσοδο του ναού…
Ο εφημέριος έχει αναδείξει δημόσια το περιβαλλοντικό πρόβλημα της περιοχής αυτής της Καμπανίας, όπου έχει θαφτεί, μεγάλη ποσότητα βιομηχανικών αποβλήτων, τα οποία έχουν μολύνει τη γη και προκαλέσει πολλούς θανάτους, όπως και το κοινωνικό ζήτημα της διακίνηση μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών. Φυσικά πίσω από αυτές τις δραστηριότητες βρίσκεται η Μαφία της περιοχής, γνωστή και ως Καμόρα.
Τη Δευτέρα 29-9-25 ο ιερέας δημοσίευσε, στο Avvenire, το παρακάτω άρθρο:
«Η Κυριακή ήταν μια δύσκολη μέρα για μένα και την κοινότητά μου. Στη λειτουργία που είναι αφιερωμένη στα παιδιά, ένας άνθρωπος που γνωρίζω και αγαπώ, ο Βιτόριο, προσήλθε, για πρώτη φορά, στη Θεία Ευχαριστία. Ο Βιτόριο είναι ο πεθερός του Μίμο Τσικαρέλι, μέλους της φατρίας της Καμόρα Σάουτο – Τσικαρέλι. Ο γαμπρός, η κόρη, τα αδέλφια του και ο Σάουτο είναι στη φυλακή. Το Σάββατο βράδυ οι αντίπαλοί τους, εκμεταλλευόμενοι το κενό εξουσίας, εισήλθαν στη γειτονιά, με μοτοσικλετιστές και πυροβολούσαν για να την τρομοκρατήσουν, υποστηρίζοντας ότι εκείνοι έχουν πλέον τον έλεγχο…
Πριν τη λειτουργία, συζητώντας με ενορίτες, εμφανίσθηκε ο Βιτόριο και είπε «Κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να μου κάνει τίποτα. Έχω κριθεί ανίκανος».
Με αυτή τη διάγνωση, προφανώς αισθάνεται ασφαλής. Ο ίδιος έχει επιδείξει παράξενες συμπεριφορές όλα αυτά τα χρόνια. Μια μέρα με ρώτησε ευθέως «Πιστεύεις ότι σε αγαπώ» και του απάντησα «Ναι Βιτόριο είμαι σίγουρος». «Κι όμως αν “αυτοί” μου πουν να το κάνω πρέπει να υπακούσω» είπε, σε κρίση ειλικρίνειας. Δεν ξέρω αν προσπαθούσε να με προειδοποιήσει. Τον περασμένο μήνα με είχε συμβουλέψει να απέχω από την κοινωνική μου δέσμευση «Θυμάσαι εκείνο τον ιερέα που σκότωσαν, εκείνο το φίλο σου τον ντον Νταιάνα. Τον σκότωσαν γιατί μιλούσε πολύ…».
Την Κυριακή, μπροστά στην Αγία Τράπεζα, ενώ του πρόσφερα το Σώμα του Χριστού, έβαλε κάτι στο χέρι μου, τυλιγμένο σε εφημερίδα. Δυστυχώς ήταν μια σφαίρα. Οι αστυνομικοί της συνοδείας μου τον σταμάτησαν… Είχα μόνο μια σκέψη, να μην τρομάξω τα παιδιά, που ήταν παρόντα. Ο Βιτόριο συνελήφθη. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Ξέρω ότι η κρατική παρέμβαση τα 2 τελευταία χρόνια, ανταποκρινόμενη στην απεγνωσμένη έκκλησή μου, αντιμετώπισε κατά μέτωπο μια θλιβερή κατάσταση. Το Πάρκο Βέρντε, η ενορία μου, δεν είναι πλέον το μεγαλύτερο κέντρο εμπορίας ναρκωτικών στην Ευρώπη. Όμως οι φατρίες της Καμόρα έχουν εκτελέσει δεκάδες άτομα αυτά τα χρόνια… Ο Τονίνο Τσικαρέλι, αδελφός του γαμπρού του Βιτόριο, ομολόγησε ότι ήταν υποκινητής στην εκτέλεση άλλων μαφιόζων.
Στον Βιτόριο, στον Μίμο, στον Τονίνο, στον Νίκολα, σε όσους ακολουθούν αυτό το καταραμένο μονοπάτι, εγώ, ένα Χριστιανός και ιερέας, λέω, ακόμα μια φορά «Παιδιά μου σας αγαπώ. Το ξέρω ότι είστε φυλακισμένοι, θλίβομαι. Τα αιματοβαμμένα χέρια σας τρομοκρατούν. Προσβάλλουν τον Θεό, εμένα, τα παιδιά σας, την Εκκλησία, όλη την ανθρωπότητα. Στο όνομα του Ιησού μετανοήστε. Δώστε στον εαυτό σας και σε μας αυτό το δώρο. Η βόμβα στην είσοδο της ενορίας μου, οι εκφοβισμοί, οι προσβολές, οι συκοφαντίες, η σφαίρα δε μου αλλάζουν γνώμη. Μια μέρα ανακάλυψα το Ευαγγέλιο, το αγάπησα και έχω υποχρέωση να σας το δώσω. Ξέρω ότι είστε θυμωμένοι μαζί μου, με θεωρείτε υπεύθυνο για την παρακμή σας και ίσως είναι αλήθεια. Μου το έχετε πει πολλές φορές: τι σχέση έχει το Ευαγγέλιο με τα ναρκωτικά… Αλλά πείτε μου, θα θέλατε ένα ιερέα σιωπηλό, μόνο στην εκκλησία, με θυμίαμα, λειτουργίες και αναφορά στην Παναγία… Πιστεύω ότι θα απορρίπτατε ένα δειλό ιερέα που δε θα νοιαζόταν για εσάς. Προσπαθώ να σας σώσω, μέχρι τώρα δεν τα έχω καταφέρει, αλλά δε χάνω την ελπίδα.
Θυμάμαι ένα προς ένα όλα τα ονόματα και τα πρόσωπα των ανθρώπων από την ενορία μας, που σκοτώθηκαν. Ήταν πάρα πολλοί, νομίζω ότι στην Ιταλία και στην Ευρώπη μας ανήκει αυτή η θλιβερή διάκριση. Στο γκέτο της γειτονιάς μας προσευχήθηκα και έκλαψα γι` αυτούς και για εσάς. Τρόμαξα, φοβήθηκα αλλά ποτέ δε σας άφησα. Καταλαβαίνετε γιατί, όλα αυτά τα χρόνια, δε σταμάτησα ποτέ να εκφράζω το θυμό μου, την απογοήτευσή μου, τον πόνο μου… Ονειρευόμουν να σας δω ελεύθερους γαλήνιους και χαρούμενους. Κάθε φορά που ένας νέος δολοφονήθηκε ή πέθαινε από υπερβολική δόση κι εγώ πέθαινα μαζί του. Ωστόσο, δεν έχουν χαθεί όλα, η τελευταία λέξη δεν είναι ο θάνατος αλλά η Ανάσταση. Η φυλακή χρησιμεύει ως τιμωρία και λύτρωση, ο Κύριος δε μας εγκαταλείπει. Ας συμφιλιωθούμε μαζί του.
Κι εγώ χρειάζομαι τη συγχώρεσή σας. Όχι επειδή κατήγγειλα το κακό, τη διαφθορά, τα ναρκωτικά, την πολιτική συμπαιγνία, αλλά επειδή δεν μπόρεσα να σας κάνω να ερωτευθείτε τον Ιησού, τον μόνο που μας αγαπά αληθινά παράφορα και για τον οποίο αξίζει να δώσετε τη ζωή σας».
Συνέντευξη από Avvenire – Φωτογραφίες αρχείου
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΒΑΝΤΗΣ
Μέλος Συνοδικής Επιτροπής ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
