ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2025
Κύκλος – Ιωβηλαίο 2025. Ο Ιησούς Χριστός, η ελπίδα μας. IV. H Aνάσταση του Χριστού και οι προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου. 8. Το Πάσχα ως τελικός προορισμός της ανήσυχης καρδιάς
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα και καλώς ήρθατε!
Η ανθρώπινη ζωή χαρακτηρίζεται από μια συνεχή κίνηση που μας ωθεί να πράττουμε, να ενεργούμε. Σήμερα, η ταχύτητα απαιτείται παντού για να επιτευχθούν τα βέλτιστα αποτελέσματα στους πιο ποικίλους τομείς. Πώς η ανάσταση του Ιησού φωτίζει αυτή την πτυχή της εμπειρίας μας; Όταν συμμετέχουμε στη νίκη Του επί του θανάτου, θα αναπαυθούμε; Η πίστη μάς λέει: ναι, θα αναπαυθούμε. Δεν θα είμαστε αδρανείς, αλλά θα εισέλθουμε στην ανάπαυση του Θεού, η οποία είναι ειρήνη και χαρά. Επομένως, πρέπει απλώς να περιμένουμε, ή μπορεί αυτό να μας αλλάξει ήδη από τώρα;
Είμαστε απορροφημένοι σε τόσες πολλές δραστηριότητες που δεν μας αφήνουν πάντα ικανοποιημένους. Πολλές από τις πράξεις μας έχουν να κάνουν με πρακτικά, συγκεκριμένα πράγματα. Πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη για πολλές δεσμεύσεις, να λύνουμε προβλήματα, να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες. Ακόμη και ο Ιησούς ασχολήθηκε με τους ανθρώπους και τη ζωή, χωρίς να διστάζει, αλλά δίνοντας τον εαυτό Του μέχρι το τέλος. Ωστόσο, συχνά αντιλαμβανόμαστε πόσο η υπερβολή, αντί να μας φέρνει ικανοποίηση, γίνεται μια δίνη που μας ζαλίζει, μας στερεί την ηρεμία και μας εμποδίζει να βιώσουμε πλήρως αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή μας. Τότε νιώθουμε κουρασμένοι, δυσαρεστημένοι: ο χρόνος φαίνεται να σπαταλιέται σε χίλια πρακτικά πράγματα τα οποία, ωστόσο, δεν επιλύουν το απόλυτο νόημα της ύπαρξής μας. Μερικές φορές, στο τέλος των ημερών γεμάτων με δραστηριότητες, νιώθουμε άδειοι. Γιατί; Διότι δεν είμαστε μηχανές, έχουμε “καρδιά” – ή μάλλον, θα μπορούσαμε να πούμε, είμαστε καρδιά.
Η καρδιά είναι το σύμβολο ολόκληρης της ανθρωπότητάς μας, μια σύνθεση σκέψεων, συναισθημάτων και επιθυμιών, το αόρατο κέντρο της ύπαρξής μας. Ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς προσκαλεί να αναλογιστούμε τη σημασία της καρδιάς, παραθέτοντας αυτή την όμορφη φράση του Ιησού: «Εκεί όπου είναι ο θησαυρός σου, θα είναι και η καρδιά σου» (Μτ 6,21).
Επομένως, στην καρδιά φυλάσσεται ο αληθινός θησαυρός, όχι στα θησαυροφυλάκια της γης, όχι σε μεγάλες οικονομικές επενδύσεις, οι οποίες σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι εκτός ελέγχου και ειδωλοποιούνται με το αιματηρό κόστος εκατομμυρίων ανθρώπινων ζωών και την καταστροφή της δημιουργίας του Θεού.
Είναι σημαντικό να αναλογιστούμε αυτές τις πτυχές, επειδή στις πολλές δεσμεύσεις που αντιμετωπίζουμε συνεχώς, ο κίνδυνος της διασποράς, μερικές φορές της απελπισίας, της έλλειψης νοήματος, αναδύεται ολοένα και περισσότερο, ακόμη και σε φαινομενικά επιτυχημένους ανθρώπους. Αντιθέτως, η ερμηνεία της ζωής υπό το φως του Πάσχα, κοιτάζοντάς την μαζί με τον Αναστημένο Ιησού, σημαίνει την εύρεση πρόσβασης στην ουσία του ανθρώπινου προσώπου, στην καρδιά μας: cor inquietum – καρδιά ανήσυχη. Με αυτό το επίθετο “ανήσυχη”, ο Ιερός Αυγουστίνος μας βοηθά να κατανοήσουμε την ορμή του ανθρώπου προς την πλήρη ολοκλήρωση. Η πλήρης φράση παραπέμπει στην αρχή των Εξομολογήσεων, όπου ο Αυγουστίνος γράφει: «Κύριε, μας έπλασες για Σένα και η καρδιά μας είναι ανήσυχη, μέχρι να αναπαυθεί σε Σένα» (I, 1, 1).
Η ανησυχία είναι ένα σημάδι ότι η καρδιά μας δεν κινείται τυχαία, ακανόνιστα, χωρίς σκοπό ή στόχο, αλλά είναι προσανατολισμένη στον τελικό της προορισμό, αυτόν της “επιστροφής στο σπίτι”. Και η αληθινή πληρότητα της καρδιάς δεν συνίσταται στην κατοχή των αγαθών αυτού του κόσμου, αλλά στην επίτευξη αυτού που μπορεί να την γεμίσει πλήρως: την αγάπη του Θεού, ή καλύτερα, τον Θεό Αγάπη. Αυτός ο θησαυρός, ωστόσο, βρίσκεται μόνο αγαπώντας τον πλησίον που συναντάμε στην πορεία: αδελφούς και αδελφές κατά σάρκα, των οποίων η παρουσία παρακινεό και θέτει ερωτήματα στην καρδιά μας, καλώντας την να ανοιχτεί και να προσφερθεί. Ο πλησίον μάς ζητά να επιβραδύνουμε, να τον κοιτάξουμε στα μάτια, μερικές φορές να αλλάξουμε σχέδια, ίσως ακόμη και να αλλάξουμε κατεύθυνση.
Αγαπητοί μου, αυτό είναι το μυστικό της κίνησης της ανθρώπινης καρδιάς: η επιστροφή στην πηγή της ύπαρξής της, η απόλαυση της χαράς που δεν αποτυγχάνει ποτέ, που δεν απογοητεύει ποτέ. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ένα νόημα που υπερβαίνει το ενδεχόμενο, πέρα από αυτό που παρέρχεται. Η ανθρώπινη καρδιά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ελπίδα, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι φτιαγμένη για πληρότητα, όχι για έλλειψη.
Ο Ιησούς Χριστός, με την Ενσάρκωσή Του, το Πάθος Του, τον Θάνατο και την Ανάστασή Του, έχει παράσχει ένα στέρεο θεμέλιο για αυτή την ελπίδα. Η ανήσυχη καρδιά δεν θα απογοητευτεί αν εισέλθει στον δυναμισμό της αγάπης για την οποία δημιουργήθηκε. Ο τελικός προορισμός είναι βέβαιος· η ζωή έχει θριαμβεύσει, και εν Χριστώ θα συνεχίσει να θριαμβεύει σε κάθε θάνατο της καθημερινής ζωής. Αυτή είναι η χριστιανική ελπίδα: ας ευλογούμε και ας ευχαριστούμε πάντα τον Κύριο ο οποίος μας την έχει χαρίσει!
——————–
Μετάφραση: π.Λ
