
Υπάρχουν ταξίδια που μετρώνται σε χιλιόμετρα και άλλα που μετρώνται σε ορίζοντες. Το ταξίδι του Λέοντος ΙΔ΄ στη Λατινική Αμερική μπορεί να εξεταστεί από πολλές πλευρές: τα αεροπλάνα που χρησιμοποιήθηκαν, τις αποστάσεις που διανύθηκαν, τις συναντήσεις, τις εκδηλώσεις, τις Θείες Λειτουργίες που τελέστηκαν, τα πλήθη που κατέκλυσαν τους χώρους των συναντήσεων. Ωστόσο, κανένα από αυτά τα κριτήρια, από μόνο του, δεν είναι σε θέση να αποδώσει πλήρως το νόημα του γεγονότος που έζησαν και οι δύο πλευρές.
Ο Διάδοχος του Πέτρου, όπως έγραφαν εκατοντάδες πανό στην Ουρουγουάη, την Αργεντινή και το Περού, «επέστρεψε στο σπίτι του». Ο Λέων ΙΔ΄ ενίσχυσε τους πιστούς στην πίστη, κήρυξε το Ευαγγέλιο, ενθάρρυνε τις χριστιανικές κοινότητες και υπέδειξε δρόμους ελπίδας. Επανέφερε πολλές φορές στο προσκήνιο την κεντρική θέση της οικογένειας, την προστασία της ζωής από τη σύλληψή της έως τη φυσική της ολοκλήρωση, καθώς και τη δέσμευση για την οικοδόμηση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Κάλεσε την Εκκλησία να ανανεώσει την ιεραποστολική της αποστολή και τη μαρτυρία της και προσκάλεσε τους νέους να ξεκινήσουν την πορεία τους μέσα στον κόσμο, στο όνομα του Ιησού.
Στο Τσικλάγιο, όπου υπηρέτησε ως Επίσκοπος και όπου εδώ τον αποκαλούν «πατέρα Ροβέρτο», εκδηλώθηκε με ιδιαίτερη ένταση η αναγνώριση μιας πνευματικής πατρότητας, την οποία ο χρόνος και η απόσταση όχι μόνο δεν εξάλειψαν, αλλά αντίθετα ενίσχυσαν. Η υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον Πάπα ανέδειξε πόσο βαθιοί υπήρξαν οι δεσμοί που οικοδομήθηκαν κατά τα χρόνια της ποιμαντικής του διακονίας. Δεν επρόκειτο απλώς για την επιστροφή ενός Ποντίφικα, αλλά για την επιστροφή ενός εν Χριστώ φίλου, τον οποίο οι άνθρωποί του εξακολουθούν να αισθάνονται ως έναν δικό τους άνθρωπο.
Ωστόσο, θα ήταν περιοριστικό να ερμηνεύσουμε αυτό το ταξίδι αποκλειστικά μέσα από την οπτική της επιστροφής. Οι εναγκαλισμοί, η συμμετοχή και ο ενθουσιασμός των πλήθους αποτέλεσαν επίσης μια ευκαιρία να αντικρίσουμε με ρεαλισμό την κατάσταση των λαών που επισκέφθηκε. Στην Ουρουγουάη, την Αργεντινή και το Περού, ο Λέων ΙΔ΄ συνάντησε διαφορετικές κοινωνίες, οι οποίες όμως αντιμετωπίζουν ζητήματα που θέτουν ερωτήματα σε ολόκληρη την ήπειρο: τη φτώχεια, τις ανισότητες, την εκκοσμίκευση, τις κοινωνικές πολώσεις, τη μοναξιά των ανθρώπων στις περιφέρειες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι. Και, βαθύτερα ακόμη, την απώλεια ενός τρόπου θεώρησης της ζωής, ο οποίος, καθώς περιορίζεται στο άμεσο και στα ατομικά συμφέροντα, κινδυνεύει να χάσει την ικανότητα να υψώνεται προς τους άλλους και να αντικρίζει με υπευθυνότητα τη γη που μας έχει εμπιστευθεί ο Θεός.
Ο Πάπας έφερε τον Χριστό και κάλεσε τους ανθρώπους να Τον ακολουθήσουν. Το έπραξε από τα υψίπεδα του Κούσκο έως τον Αμαζόνιο, στην Πουκαλπά. Κάλεσε σε μεταστροφή, εκείνη που ανάβει την αγάπη για τους αδελφούς, γεννά την υπευθυνότητα και τροφοδοτεί τη δέσμευση για την οικοδόμηση του κοινού καλού. Ζήτησε μια Εκκλησία ικανή να βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους, να μην χάνει την επαφή με τη συγκεκριμένη πραγματικότητα της ζωής, να αναγνωρίζει ακόμη και τις δικές της πληγές και να έχει το θάρρος να ζητά συγχώρηση.
Υπενθύμισε ότι η πίστη δεν μπορεί να παραμένει μια απλή διακήρυξη αρχών, αλλά οφείλει να μεταφράζεται σε εγγύτητα, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη και μέριμνα για εκείνους που κινδυνεύουν να περιθωριοποιηθούν και να λησμονηθούν.
Ο Πάπας υπήρξε επίσης ένας προσκυνητής που έθεσε τον εαυτό του στη διάθεση της ακρόασης, συναντώντας ανθρώπους, συμμετέχοντας στη ζωή τους και προσευχόμενος μαζί τους. Πορεύθηκε μαζί με τις κατά τόπους Εκκλησίες, μέσα στη διάσταση της συνοδικότητας, επιτρέποντας στις ιστορίες, στις μαρτυρίες και στην πίστη των ανθρώπων που συνάντησε να αγγίξουν την καρδιά του. Διότι η αποστολή, όπως υπενθύμισε και ο ίδιος, δεν είναι ποτέ μια πορεία μονής κατεύθυνσης.
Ο Λέων ΙΔ΄ επιστρέφει στο Βατικανό έχοντας στη μνήμη του αμέτρητα πρόσωπα, πολλές ιστορίες και πολύτιμα δώρα, τα οποία φυλάσσει στην καρδιά του. Παίρνει μαζί του συναντήσεις που δεν εξαντλούνται με την ολοκλήρωση του ταξιδιού, αλλά θα συνεχίσουν να τον συνοδεύουν κατά την άσκηση της διακονίας του.
Και μέσα σε αυτή την αμοιβαία προσφορά αναγνωρίζεται μια βαθιά ρίζα της αποστολής της Εκκλησίας: να πορευόμαστε μαζί, να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον ως αδελφό και να ανακαλύπτουμε ότι το Ευαγγέλιο δεν είναι κάτι που απλώς μεταφέρουμε στους άλλους, αλλά κάτι που δεχόμαστε και εμείς οι ίδιοι ακριβώς μέσα από τους άλλους.
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.


