ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ

Πλατεία Αγίου Πέτρου

 Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2026

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!

Σήμερα, στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς μάς μιλά για το γαμήλιο συμπόσιο που ετοίμασε ένας βασιλιάς για τον γιο του (βλ. Μτ 22,1-14).

Ο γάμος ενός παιδιού αποτελεί μια ξεχωριστή στιγμή για κάθε οικογένεια, και αυτός ο ευτυχισμένος πατέρας επιθυμεί να μοιραστεί τη χαρά του με όλους. Ετοιμάζει ένα συμπόσιο και προσκαλεί πολλούς ανθρώπους. Ο άγιος Θωμάς ο Ακινάτης λέει σχετικά ότι το καλό, από τη φύση του, τείνει να μεταδίδεται: «Bonum dicitur diffusivum sui» («Το καλό, από τη φύση του, διαχέεται»· Summa theologiae, I, q. 5, a. 4, ad 2). Και η εικόνα της ευαγγελικής αυτής διήγησης μας μιλά, μέσα από μια συγκεκριμένη εμπειρία της καθημερινής ζωής, γι’ αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα. Όταν συμβαίνει κάτι καλό, ανάβει ένα φως που μας ωθεί να κάνουμε και τους άλλους κοινωνούς της ευτυχίας μας.

Ωστόσο, μπροστά σε μια τόσο όμορφη πρόσκληση, οι προσκεκλημένοι, αντί να συμμετάσχουν στη γιορτή, αρνούνται και προτιμούν να συνεχίσουν να ασχολούνται με τις υποθέσεις τους. Μερικοί μάλιστα, ενοχλημένοι, προσβάλλουν και φθάνουν ακόμη και να σκοτώσουν τους απεσταλμένους του βασιλιά. Δυστυχώς, συμβαίνει και αυτό: το καλό που προσφέρουμε δεν γίνεται πάντοτε κατανοητό, δεν αναγνωρίζεται ούτε εκτιμάται. Αντιθέτως, μερικές φορές παρερμηνεύεται και απορρίπτεται. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει. Ο βασιλιάς, μπροστά στην άρνηση των προσκεκλημένων, δεν ματαιώνει τον γάμο ούτε ακυρώνει τη γιορτή. Μάλιστα, απευθύνει την πρόσκλησή του σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους, στέλνοντας τους υπηρέτες του να τους καλέσουν από τους δρόμους, ώστε η χαρά των νεονύμφων να γίνει δώρο για όλους.

Στο σημείο αυτό, αναρωτιόμαστε: ποιους αντιπροσωπεύουν τα πρόσωπα αυτής της διήγησης; Ο άγιος Ιερώνυμος ταυτίζει τον βασιλιά με τον ουράνιο Πατέρα, τον νυμφίο με τον Ιησού και τη νύφη με την Εκκλησία (βλ. Υπόμνημα στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, βιβλίο Γ΄, κεφ. 22). Ανάμεσα στα πρόσωπα της διήγησης βρισκόμαστε, λοιπόν, και εμείς, τους οποίους ο Κύριος επέλεξε για να μοιραστούμε μαζί Του τη ζωή μας και να γίνουμε, ενωμένοι μαζί Του, φορείς ζωής. Το γαμήλιο συμπόσιο είναι και δικό μας, ενώ η αίθουσα του συμποσίου είναι οι εκκλησίες μας, τα σπίτια μας, οι τόποι όπου ζούμε και όπου, κάθε μέρα, ο Υιός του Βασιλιά, ο Ιησούς Χριστός, έρχεται και πάλι να μας διαβεβαιώσει για την αγάπη Του και περιμένει το δικό μας «ναι». Εκεί Τον συναντούμε, ντυμένοι, όπως η νύφη, με το λευκό ένδυμα του Βαπτίσματος και στολισμένοι με τα πολύτιμα κοσμήματα των καλών έργων, που μας φέρνουν πιο κοντά στον Θεό και τον έναν στον άλλον.

Η χαρά, λοιπόν, που αναγγέλλουμε δεν είναι επιφανειακή ή προσποιητή, αλλά βαθιά, συγκεκριμένη και αληθινή· όμορφη όπως τα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντούμε, αληθινή όπως η εργασία, τα χαμόγελα, τα δάκρυα, οι χειραψίες και οι πράξεις καλοσύνης που γεμίζουν τις ημέρες μας. Και αυτή η χαρά είναι δώρο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου.

Ας ζητήσουμε, λοιπόν, από την Παναγία, τη Μητέρα του Κυρίου, να μας βοηθά να αυξανόμαστε σε αυτή τη χαρά και να την αναγγέλλουμε πάντοτε και παντού, ακόμη και εκεί όπου δεν γίνεται κατανοητή, με γενναιοδωρία, θάρρος και πίστη.

———————–

Μετάφραση: π.Λ