ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ

Πλατεία Αγίου Πέτρου

Β’ Κυριακή της Τεσσαρακοστής, 1η Μαρτίου 2026

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!

Σήμερα, το Ευαγγέλιο της Θείας Λειτουργίας συνθέτει για όλους μας μια φωτεινή εικόνα, αφηγούμενο τη Μεταμόρφωση του Κυρίου (βλ. Μτ 17:1-9). Για να την αναπαραστήσει, ο Ευαγγελιστής βυθίζει την πένα του στη μνήμη των Αποστόλων, απεικονίζοντας τον Χριστό ανάμεσα στον Μωυσή και τον Ηλία. Ο ενανθρωπήσας Λόγος στέκεται ανάμεσα στον Νόμο και την Προφητεία: αυτός είναι η ζώσα Σοφία, που φέρνει σε εκπλήρωση κάθε θείο λόγο. Όλα όσα ο Θεός πρόσταξε και ενέπνευσε στην ανθρωπότητα βρίσκουν στον Ιησού την πλήρη και οριστική τους φανέρωση.

Όπως την ημέρα της βαπτίσεως στον Ιορδάνη, έτσι και σήμερα πάνω στο όρος ακούμε τη φωνή του Πατέρα, που διακηρύττει: «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός», ενώ το Άγιο Πνεύμα περιβάλλει τον Ιησού σε μια «φωτεινή νεφέλη» (Μτ 17:5). Με αυτή την πραγματικά μοναδική έκφραση, το Ευαγγέλιο περιγράφει το ύφος της αποκάλυψης του Θεού. Όταν γίνεται ορατός, ο Κύριος δείχνει την αφθονία του στο βλέμμα μας: ενώπιον του Ιησού, του οποίου το πρόσωπο λάμπει «σαν τον ήλιο» και τα ιμάτια γίνονται «λευκά σαν το φως» (βλ. στ. 2), οι μαθητές θαυμάζουν την ανθρώπινη λαμπρότητα του Θεού. Ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης συλλογίζονται μια δόξα ταπεινή, η οποία δεν παρουσιάζεται ως θέαμα για να τη δουν τα πλήθη, αλλά με επίσημη οικειότητα.

Η Μεταμόρφωση προαναγγέλλει το φως του Πάσχα, ένα γεγονός θανάτου και αναστάσεως, σκότους και νέου φωτός που ο Χριστός ακτινοβολεί σε όλα τα σώματα τα οποία μαστιγώνονται από τη βία, στα σώματα που σταυρώνονται από τον πόνο, στα σώματα που εγκαταλείπονται στη δυστυχία. Πράγματι, ενώ το κακό υποβιβάζει τη σάρκα μας σε εμπόρευμα ή σε ανώνυμη μάζα, αυτή η ίδια η σάρκα λάμπει με τη δόξα του Θεού. Ο Λυτρωτής μεταμορφώνει έτσι τις πληγές της ιστορίας, φωτίζοντας τον νου και την καρδιά μας: η αποκάλυψή του είναι μια έκπληξη σωτηρίας! Μένουμε γοηυευμένοι από αυτήν; Το αληθινό πρόσωπο του Θεού βρίσκει μέσα μας ένα βλέμμα θαυμασμού και αγάπης;

Στην απελπισία του αθεϊσμού, ο Πατέρας απαντά με τη δωρεά του Σωτήρα Υιού. Από την αγνωστικιστική μοναξιά, το Άγιο Πνεύμα μάς λυτρώνει, προσφέροντας μια αιώνια κοινωνία ζωής και χάριτος. Μπροστά στην αδύναμη πίστη μας, στέκεται η αναγγελία της μελλοντικής ανάστασης: αυτό είδαν οι μαθητές στη λαμπρότητα του Χριστού, αλλά η κατανόησή της απαιτεί χρόνο (βλ. Μτ 17:9). Χρόνο ησυχίας για να ακούσουμε τον Θείο λόγο, χρόνο μεταστροφής για να απολαύσουμε τη συντροφιά του Κυρίου.

Καθώς βιώνουμε όλα αυτά κατά τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής, ας ζητήσουμε από την Παναγία, η οποία είναι Διδάσκαλος προσευχής και Άστρο της αυγής, να φυλάει στην πίστη τα βήματά μας.

———————–

Μετάφραση: π.Λ΄