ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ 33ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
20 Νοεμβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (19,45-48)
Τον καιρό εκείνο, ‘όταν ο Ιησούς πήγε στο ναό, άρχισε να βγάζει έξω τους πωλητές. Και τους έλεγε: “Λέει η Γραφή: Ο οίκος μου θα είναι οίκος προσευχής, αλλά εσείς τον κάματε σπήλαιο ληστών!”.
Κάθε μέρα ο Ιησούς βρισκόταν στο ναό διδάσκοντας. Αλλά οι αρχιερείς και οι γραμματείς και οι προύχοντες του λαού ήθελαν να τον σκοτώσουν, αλλά δεν έβρισκαν τον τρόπο, επειδή ο λαός που τον άκουγε, κρεμόταν απ’ τα χείλη του.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Είναι γραμμένο: “Ο οίκος μου θα είναι οίκος προσευχής”. Εσείς, όμως, τον κάνατε σπήλαιο ληστών».
Αυτό που κάνει ο Ιησούς στον Ναό δεν είναι απλώς να διώξει τους εμπόρους. Είναι να μας υπενθυμίσει κάτι πολύ όμορφο: ο οίκος του Θεού πρέπει να είναι ένας οίκος προσευχής.
Σε μια κοινωνία σαν τη δική μας, όπου όλοι τρέχουν, όπου όλα περιστρέφονται γύρω από την παραγωγή και όπου μιλάμε υπερβολικά πολύ, θα έπρεπε να ξαναδώσουμε χώρο στην προσευχή. Χώρους όπου μπορούμε να ξαναβρούμε ό,τι είναι ουσιαστικό, όπου μπορούμε να ξαναδέσουμε τα κομμένα νήματα της σχέσης μας με τον Θεό.
Γιατί μόνο εκεί, όπου υπάρχει προσευχή, μπορούν τα πράγματα να ανθίσουν. Ένας χώρος χωρίς προσευχή μπορεί να είναι γεμάτος ανθρώπους και θόρυβο, κι όμως να παραμένει άδειος.
Αλλά ο οίκος της προσευχής δεν είναι μόνο μια εκκλησία χτισμένη με πέτρες. Αν σε μια οικογένεια δεν υπάρχει προσευχή, αυτή κινδυνεύει να γίνει ένα σπήλαιο ληστών, όπου ο καθένας παίρνει για τον εαυτό του και κανείς δεν προσφέρει τίποτε πια.
Αν σε μια φιλία δεν υπάρχει το θάρρος, έστω και κάποιες φορές, να προσευχηθούν οι φίλοι μαζί, τότε κι αυτή η φιλία μπορεί να φτωχύνει τόσο, ώστε να μετατραπεί σε ένα σπήλαιο ληστών.
Και κάθε χώρος που ονομάζουμε χριστιανικό, αν πάψει να προσεύχεται, μπορεί να μετατραπεί σε ένα μικρό κομμάτι κόλασης.
Χωρίς την προσευχή απομένουν οι δομές, οι δραστηριότητες, τα λόγια, αλλά σβήνει ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν όλα αυτά.
Κι αν κάποιος δίπλα μας δεν θέλει να προσευχηθεί; Δεν πρέπει να απογοητευόμαστε ούτε να εξαναγκάζουμε κανέναν. Μπορούμε πάντα να προσευχόμαστε μέσα στη σιωπή της καρδιάς μας.
Και ακριβώς έτσι, λίγο λίγο, μπορούμε να μεταμορφώσουμε ολόκληρο τον κόσμο σε έναν οίκο προσευχής.
Δεν χρειάζεται κάποιος ιδιαίτερος χώρος. Αρκεί μια καρδιά που παραμένει ανοιχτή και ακούει τον Θεό: στο λεωφορείο, στο γραφείο, στην κουζίνα, δίπλα στο κρεβάτι ενός ασθενούς.
Όπου υπάρχει ένας χριστιανός που προσεύχεται, εκεί συνεχίζεται και απλώνεται ο οίκος του Θεού.
Και ο κόσμος, ακόμη κι αν δεν το γνωρίζει, γίνεται λίγο λιγότερο ένα σπήλαιο ληστών και λίγο περισσότερο ένα σπίτι για όλους.
Προσευχή της ημέρας.
Ναι, Κύριε,
η καρδιά μου είναι ναός του Θεού.
Δεν το ονειρεύομαι!
Ο Άγιος Παύλος μου το λέει:
«Ο ναός του Θεού είναι Άγιος
και αυτός ο ναός είστε εσείς».
Αλλά δυστυχώς συχνά στην καρδιά μου υπάρχει θόρυβος εμπορίου
και ανησυχίες για υλικά πράγματα: χρήματα, αντικείμενα, επιτυχία, δόξα…
Κύριε, Ιησού,
γλίτωσέ με από το να κάνω την καρδιά μου χώρο εμπορίου.
Αποκατάστησέ την Εσύ σε εκείνη την ιερότητά της ώστε να είναι ναός του Θεού: βαθιά ελεύθερη και σιωπηλή, να είναι αληθινή, να κατοικείτε από Εσένα, να είναι σημείο συνάντησης, αγάπης και ειρήνης. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)


