ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ 32ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
13 Νοεμβρίου 2026
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (17, 26-37)
Κι όπως συνέβηκε στις μέρες του Νώε, έτσι θα συμβεί και στις μέρες του Υιού του ανθρώπου: έτρωγαν, έπιναν, άνδρες και γυναίκες παντρεύονταν, μέχρι την ημέρα που ο Νώε μπήκε στην κιβωτό και ήλθε ο κατακλυσμός και τους εξαφάνισε όλους. Κατά παρόμοιο τρόπο, όπως συνέβηκε στις μέρες του Λωτ: έτρωγαν, έπιναν, αγόραζαν, πουλούσαν, φύτευαν, οικοδομούσαν. Αλλά εκείνη την ημέρα που βγήκε ο Λωτ απ’ τα Σόδομα, έβρεξε φωτιά και θειάφι απ’ τον ουρανό και τους εξαφάνισε όλους. Κατά τον ίδιο τρόπο θα συμβεί εκείνη την ημέρα που θα αποκαλυφθεί ο Υιός του ανθρώπου. Εκείνη την ημέρα, όποιος βρίσκεται πάνω στο δώμα και τα πράγματά του είναι στο σπίτι, να μη κατεβεί να τα πάρει. Κι αυτός που βρίσκεται στο χωράφι, παρομοίως να μην επιστρέψει πίσω. Θυμηθείτε τη γυναίκα του Λωτ. ‘Όποιος τυχόν ζητήσει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει. Ενώ εκείνος που θα τη χάσει, θα τη σώσει. Σας λέω: εκείνη τη νύκτα δυο άτομα θα βρίσκονται πάνω σ’ ένα κρεβάτι. Ο ένας θα αρπαχθεί κι ο άλλος θα αφεθεί. Δυο γυναίκες θα αλέθουν μαζί. Η μια θα αρπαχθεί κι η άλλη θα αφεθεί”. Κι οι μαθητές τον ρώτησαν και του είπαν: “Πού, Κύριε;” Κι εκείνος τους είπε: “‘Όπου είναι το σώμα, εκεί θα συγκεντρωθούν κι οι αετοί”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Το ίδιο συνέβη και στις ημέρες του Λωτ: έτρωγαν, έπιναν, αγόραζαν, πουλούσαν, φύτευαν και έχτιζαν». Ο Ιησούς περιγράφει στο σημερινό Ευαγγέλιο την καθημερινή ζωή, θυμίζοντας τις ημέρες του Νώε και του Λωτ. Κάποια στιγμή, όμως, συνέβη μια τραγωδία που ξύπνησε αυτούς τους ανθρώπους από την ψευδαίσθηση πως ήταν αιώνιοι.
Δεν διαβάζουμε αυτό το απόσπασμα για να φοβηθούμε. Το διαβάζουμε γιατί ο Ιησούς θέλει να πει στον καθένα μας πως δεν μπορούμε να ζούμε αφηρημένοι, σαν όλα να αρχίζουν και να τελειώνουν εδώ, σαν το σημαντικότερο πράγμα να ήταν οι μικροκαβγάδες με τους οποίους σπαταλάμε τις μέρες μας. Το να τρώμε, να πίνουμε, να εργαζόμαστε και να χτίζουμε δεν είναι κακό. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτά γίνονται τα πάντα· όταν μας απορροφούν τόσο, ώστε να ξεχνάμε γιατί ζούμε.
Η επίγνωση πως η ζωή μας είναι μέρος κάτι μεγαλύτερου μας βοηθά να βλέπουμε τον εαυτό μας στις σωστές του διαστάσεις, να ξαναβρίσκουμε το μέτρο των πραγμάτων και να κοιτάζουμε ξανά το καθετί, δίνοντάς του τη θέση που του αρμόζει. Όποιος ξέρει πως βρίσκεται εδώ προσωρινά, δεν αφήνει τα πρόσκαιρα πράγματα να τον συνθλίψουν.
Θα μπορούσαμε να αποδώσουμε αυτό το απόσπασμα με ένα ερώτημα: αν πέθαινες αυτή τη στιγμή, θα άξιζαν πραγματικά όλα όσα έχεις κάνει μέχρι τώρα; Θα άξιζαν όσα έκανες από το πρωί; Αν πέθαινες τώρα, ποιο είναι εκείνο που θα έπρεπε να είχες κάνει και δεν έκανες; Μια λέξη που δεν είπες, μια συγχώρηση που δεν πρόσφερες, μια αγκαλιά που ανέβαλες, ένα τηλεφώνημα που δεν έκανες ποτέ.
Ίσως να προλαβαίνεις ακόμη. Δεν είναι ερωτήματα για να μας φοβίσουν, αλλά για να μας βοηθήσουν να ζήσουμε αληθινά. Είναι ένα όμορφο ερώτημα να πάρουμε μαζί μας στη σημερινή προσευχή, αφήνοντάς το να βάλει τάξη στην καρδιά μας και να μας ξαναφέρει στα ουσιώδη.
Προσευχήσου……
Παντοδύναμε και πολυεύσπλαχνε Πατέρα,
Εσύ έπλασες τον άνθρωπο με τρόπο θαυμαστό
και με ακόμη θαμαστότερο τρόπο τον απολύτρωσες.
Εσύ δεν εγκαταλείπεις τον αμαρτωλό,
αλλά τον αναζητάς με αγάπη, ως Πατέρας.
Δώρισέ μου, Κύριε,
μια καρδιά γενναιόδωρη και μεγάλη,
ώστε να δωρίζω με γενναιοδωρία
τα αγαθά που Εσύ θέτεις στα χέρια μου.
Ελευθέρωσε με, Κύριε,
από την πλεονεξία της κατάκτησης. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
