ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΩΝ ΣΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΙΟΥΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (6,12-19)
Τον καιρό εκείνο, ο Ιησούς έφυγε κι ανέβηκε στο βουνό για να προσευχηθεί και πέρασε τη νύχτα του προσευχόμενος στο Θεό. Όταν ξημέρωσε κάλεσε τους μαθητές του κι εξέλεξε απ’ αυτούς δώδεκα, τους οποίους και ονόμασε αποστόλους: το Σίμωνα στον οποίο έδωσε το όνομα Πέτρος και τον Ανδρέα τον αδελφό του, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, το Φίλιππο, το Βαρθολομαίο, το Ματθαίο, το Θωμά και τον Ιάκωβο το γιο του Αλφαίου, το Σίμωνα που λεγόταν Ζηλωτής, τον Ιούδα το γιο του Ιακώβου και τον Ιούδα Ισκαριώτη, που έγινε προδότης.
Κατέβηκε μαζί τους και στάθηκε σ’ ένα πεδινό τόπο. Ήταν μαζί του κόσμος πολύς από μαθητές του και πλήθος λαού πολύ από όλη την Ιουδαία και την Ιερουσαλήμ και τα παράλια της Τύρου και της Σιδώνας, που είχαν έλθει να τον ακούσουν και να θεραπευθούν από τις ασθένειές τους. Κι όλος ο κόσμος ήθελε να τον αγγίξει, επειδή μια δύναμη έβγαινε απ’ τον Ιησού, η οποία τους θεράπευε όλους.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
Στη σημερινή ευαγγελική διήγηση, μερικοί Φαρισαίοι πλησιάζουν τον Ιησού και τον προειδοποιούν ότι ο Ηρώδης θέλει να τον σκοτώσει. Είναι ένα σημάδι του πόσο ενοχλητικός έχει γίνει ο λόγος του. Ο Ιησούς δεν τρομοκρατείται· παίρνει αφορμή για να αναδείξει μια αντίφαση που διατρέχει ολόκληρη την ιστορία: συχνά ζητάμε από τον Θεό να μας μιλήσει, αλλά όταν η φωνή του φτάνει σε εμάς μέσα από κάποιον άνθρωπο, κάνουμε τα πάντα για να τη φιμώσουμε.
Θα θέλαμε προφήτες που να μας καθησυχάζουν, όχι ανθρώπους που μας καλούν να αλλάξουμε. Αγαπάμε την αλήθεια όσο επιβεβαιώνει όσα πιστεύουμε· αρχίζουμε να τη φοβόμαστε όταν αμφισβητεί τις συνήθειές μας. Ένα παλιό τραγούδι έλεγε: «Η αλήθεια σε πληγώνει, το ξέρω». Κι έτσι είναι. Η αλήθεια μοιάζει με απολυμαντικό που πέφτει πάνω σε μια ανοιχτή πληγή: τσούζει, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μας κάνει κακό. Το τσούξιμο μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι πως αρχίζει η θεραπεία. Βέβαια, δεν είναι αληθινά όλα τα λόγια που πληγώνουν, ούτε κάθε σκληρότητα προέρχεται από τον Θεό. Υπάρχει και μια σκληρότητα που μεταμφιέζεται σε ειλικρίνεια.
Όταν όμως κάποιος μας δείχνει με αγάπη κάτι που δεν θέλουμε να δούμε στον εαυτό μας, μπαίνουμε στον πειρασμό να αμυνθούμε επιτιθέμενοι εναντίον του. Είναι ευκολότερο να δυσφημήσουμε εκείνον που μας διορθώνει παρά να πάρουμε στα σοβαρά την υπόδειξή του. Τότε η Ιερουσαλήμ, που ο Ιησούς θρηνεί επειδή σκοτώνει τους προφήτες, γίνεται εικόνα μιας καρδιάς που προτιμά να εξοντώνει τις ενοχλητικές φωνές παρά να αφεθεί να σωθεί. Η μεταστροφή αρχίζει όταν πάψουμε να θεωρούμε εχθρό εκείνον που μας βοηθά να αναγνωρίσουμε μια πληγή.
Δεν χρειάζεται να αναζητούμε τον πόνο, αλλά ούτε και να αποφεύγουμε κάθε λόγο που μας πονά. Κάποιες φορές ο Θεός μάς αγαπά τόσο, ώστε δεν μας αφήνει ήσυχους μέσα στις ψευδαισθήσεις μας. Και η αλήθεια που σήμερα μας καίει μπορεί αύριο να γίνει η ελευθερία για την οποία θα τον ευχαριστούμε. Δεν μας σώζει καθετί που μας παρηγορεί, όπως και δεν έρχεται καθετί που μας ταράζει μόνο και μόνο για να μας καταστρέψει.
Προσευχή της ημέρας
Κύριε, όπως κάλεσες τους μαθητές Σου να συμμετάσχουν στο έργο Σου, κάλεσέ και εμένα να Σε ακολουθήσω και να Σε υπηρετήσω. Δυνάμωσέ με στις δυσκολίες και βοήθησέ με να Σε δοξάζω κάθε μέρα. Η χαρά και η παρηγοριά που μου χαρίζεις είναι πολύτιμες. Φούντωσε μέσα μου την επιθυμία να μένω κοντά Σου όλες τις ημέρες της ζωής μου. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
