ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Ο Λόγος του Θεού που αναγγέλλεται στη Θεία Λειτουργία αυτής της Κυριακής μας προσφέρει ορισμένα θεμελιώδη κριτήρια σκέψης και δράσης. Διαβάζουμε στην προς Ρωμαίους Επιστολή ότι κάθε εντολή «ανακεφαλαιώνεται σε αυτόν τον λόγο: “Θα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου”» (Ρωμ 13,9). Ο Άγιος Παύλος επιμένει σε αυτό το σημείο χρησιμοποιώντας μια πολύ δυνατή εικόνα, η οποία υπάρχει και στο «Πάτερ ημών». Γράφει, πράγματι: «Αδελφοί, σε κανέναν να μη χρωστάτε τίποτε, παρά μόνο να αγαπάτε ο ένας τον άλλον» (στ. 8).
Ο Ιησούς μάς δίδαξε να ζητούμε και να ασκούμε τη συγχώρηση των οφειλών. Υπάρχει, όμως, μια οφειλή που έχουμε ο ένας προς τον άλλον χωρίς να γινόμαστε αιχμάλωτοί της: είναι το χρέος της αμοιβαίας αγάπης. Όλη η προσοχή, η φροντίδα και το καλό που έχουμε δεχθεί μάς καθιστούν περισσότερο ελεύθερους και ικανούς να αναλαμβάνουμε ευθύνη.
Στο Ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής, ο Ιησούς υποδεικνύει σε κάθε χριστιανική κοινότητα τουλάχιστον δύο τρόπους άσκησης της αμοιβαίας αγάπης. Ο πρώτος είναι να γινόμαστε ικανοί για την αδελφική διόρθωση. Πρόκειται για μια λεπτή τέχνη, η οποία πολύ συχνά λησμονείται και απαιτεί ειλικρίνεια και σταδιακή προσέγγιση. Το να μιλάμε μεταξύ μας με ειλικρίνεια –πρώτα κατ’ ιδίαν, έπειτα, αν χρειάζεται, ενώπιον δύο ή τριών προσώπων και, τέλος, όταν αυτό είναι αναγκαίο, μαζί με ολόκληρη την κοινότητα– σημαίνει να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα και να μετατρέπουμε τα προβλήματα και τις συγκρούσεις σε ευκαιρίες ανάπτυξης. Τα παράπονα και η κακολογία είναι ευκολότερα, αλλά δεν γεννούν τίποτε και παραλύουν πολλές καταστάσεις. Το Ευαγγέλιο, αντιθέτως, μας διαπαιδαγωγεί στην ελευθερία, μέσα στην αγάπη.
Υπάρχει, έπειτα, και ένας δεύτερος τρόπος αδελφικής αγάπης, ο οποίος, σύμφωνα με τον Ιησού, μεταμορφώνει ακόμη και την προσευχή: το να συμφωνούμε μεταξύ μας. Όχι μόνο όταν υπάρχει κάποια σύγκρουση, αλλά και όταν ζητούμε από τον Θεό κάποιο δώρο. Ο Κύριος λέει: «Αν δύο από εσάς επάνω στη γη συμφωνήσουν να ζητήσουν οτιδήποτε, ο Πατέρας μου που είναι στους ουρανούς θα τους το δώσει» (Μτ 18,19).
Αυτή η υπόσχεση μας υποδεικνύει ότι μπορούμε να έχουμε κοινές επιθυμίες, κοινές οδύνες, κοινές ελπίδες και, μέσα από την προσευχή, να αυξανόμαστε στην ενότητα. Χωρίς πίστη, ο καθένας θα μπορούσε να αισθάνεται μόνος και να αντιμετωπίζει τους άλλους με καχυποψία, θεωρώντας τους ξένους και εχθρούς. Διά της θείας χάριτος, αντιθέτως, είμαστε αδελφοί και αδελφές που μπορούν να ζουν σε ομοφωνία: να συναντιούνται, να συγχωρούν ο ένας τον άλλον και να ακούν ο ένας τον άλλον εν Κυρίω.
Ας ζητήσουμε από την Παναγία, η οποία μετά τον Ευαγγελισμό του αγγέλου έσπευσε να συναντήσει την εξαδέλφη της Ελισάβετ, για να μοιραστεί μαζί της τη χαρά και τον κόπο της εγκυμοσύνης, να διδάξει και σε εμάς το χαρμόσυνο χρέος της αδελφικής αγάπης.
———————
Μετάφραση: π.Λ
