ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ

Καστέλ Γκαντόλφο

 Κυριακή, 30 Αυγούστου 2026

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μιλά για τον Ιησού, ο οποίος αποκαλύπτει στους μαθητές το Μυστήριο του επικείμενου Πάσχα Του: ο Μεσσίας –λέει– πρέπει «να πάει στην Ιερουσαλήμ και να πάθει πολλά από τους πρεσβυτέρους, τους αρχιερείς και τους γραμματείς, να θανατωθεί και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί» (Μτ 16,21).

Αυτό που τους λέει απέχει πολύ από τις προσδοκίες τους για έναν θριαμβευτή και ισχυρό Μεσσία, με τη βοήθεια του οποίου θα μπορούσαν να νικήσουν και να καταπατήσουν τους εχθρούς τους (πρβλ. Ψλ 108,14). Στο διάστημα που είχαν ήδη περάσει μαζί Του, είχαν πολλές φορές εκπλαγεί από τα έργα και τα λόγια Του. Αυτό το τελευταίο μήνυμα, όμως, ξεπερνά πραγματικά κάθε προσδοκία. Ιδιαιτέρως ο Πέτρος εκφράζει τη διαφωνία του και επιτιμά τον Ιησού, λέγοντάς Του: «Ο Θεός να σε φυλάξει, Κύριε! Να μη σου συμβεί αυτό!» (στ. 22).

Λίγο προηγουμένως είχε αναγνωρίσει σε Αυτόν τον Χριστό, τον Υιό του Θεού του ζώντος (πρβλ. στ. 16). Τώρα, αντιθέτως, έκπληκτος και ίσως απογοητευμένος από όσα ακούει, και σε αντίθεση με την τόσο όμορφη ομολογία πίστης που μόλις είχε διατυπώσει, Τον επιτιμά. Είναι σαν να Του λέει: «Ναι, πιστεύω ότι είσαι ο Μεσσίας, αλλά δεν είναι έτσι που σώζεται ο κόσμος». Η αντίδρασή του είναι μια αυθόρμητη εκδήλωση ζήλου, ασφαλώς εμπνευσμένη από ειλικρινή αγάπη, και όμως μας καλεί να προβληματιστούμε.

Πράγματι, ούτε για εμάς είναι πάντοτε εύκολο να κατανοήσουμε και να αποδεχθούμε τις οδούς του Θεού, ιδιαιτέρως όταν απέχουν πολύ από τις δικές μας προσδοκίες. Τότε εμφανίζεται ο πειρασμός να σκεφτούμε, αντίθετα προς κάθε λογική της πίστης, ότι ο Κύριος είναι Εκείνος που σφάλλει ή, ακόμη χειρότερα, ότι δεν μας ακούει ή δεν ενδιαφέρεται για εμάς. Μπροστά σε αυτή την αβεβαιότητα, ο Πέτρος, παρά την παρορμητικότητά του, μας διδάσκει δύο σημαντικά πράγματα.

Το πρώτο είναι να μην διακόπτουμε ποτέ, ούτε και σε τέτοιες στιγμές, τον διάλογο με τον Κύριο· αντίθετα, να Του εκφράζουμε με εμπιστοσύνη ακόμη και τη δυσκολία μας να κατανοήσουμε αυτό που μας ζητά.

Το δεύτερο, όμως, είναι να μην κρίνουμε ποτέ τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί ο Θεός, αλλά να στεκόμαστε με ταπείνωση και προσευχή σε στάση ακρόασης απέναντι σε όσα μας αποκαλύπτει μέσα από τη δράση Του, ακόμη και όταν αυτά δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας.

Και σε αυτό ακριβώς φανερώνεται επίσης το μεγαλείο του Κορυφαίου των Αποστόλων.

Ο Ιησούς του απαντά: «Φύγε από μπροστά μου, σατανά!» (στ. 23), και εξηγεί σε εκείνον και στους άλλους μαθητές ότι, για να βαδίσουν στα ίχνη Του, θα πρέπει να απαρνηθούν τον εαυτό τους, να σηκώσουν τον σταυρό τους και να Τον ακολουθήσουν (πρβλ. στ. 24). Ο Πέτρος θα το κάνει: αφού Τον ακούσει, θα αποδεχθεί την πρόκληση και θα παραμείνει πιστός στα λόγια του Χριστού, τον οποίο αναγνώρισε ως Λυτρωτή του, σε ολόκληρη τη ζωή του, μέχρι και το μαρτύριο.

Ας ζητήσουμε, λοιπόν, από τον Κύριο να έχουμε κι εμείς, στη ζωή της πίστης και στην προσευχή μας, την ίδια ειλικρίνεια του Πέτρου, ώστε να Του λέμε με ταπείνωση όσα πραγματικά αισθανόμαστε, ακόμη και όταν η καρδιά μας είναι συγχυσμένη· και, ταυτοχρόνως, να μάθουμε να καλλιεργούμε την ίδια υπακοή και προθυμία, αποδεχόμενοι όσα Εκείνος μας ζητά πέρα από τις δικές μας προσδοκίες.

Είθε να μας βοηθά η Παναγία, η οποία υπήρξε υπάκουη στα σχέδια του Θεού μέχρι και κάτω από τον Σταυρό του Υιού της, Ιησού.

——————–

Μετάφραση: π.Λ