ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ

Πλατεία Αγίου Πέτρου

 Κυριακή, 9 Αυγούστου 2026

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας μιλά για τον Ιησού, ο οποίος, στη λίμνη της Γαλιλαίας, συναντά τους μαθητές Του μέσα στην καταιγίδα, περπατώντας επάνω στα νερά (πρβλ. Μτ 14,22-33).

Μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων (πρβλ. Μτ 14,13-21), ο Διδάσκαλος προτρέπει τους μαθητές Του να μπουν στο πλοιάριο και να ανοιχτούν στη λίμνη, ενώ ο ίδιος αποσύρεται μόνος στο βουνό για να προσευχηθεί. Μακριά από την ακτή, όμως, εκείνοι βρίσκονται στο έλεος του ανέμου και δυσκολεύονται να προχωρήσουν. Ύστερα από μια εμπειρία επιτυχίας, κατά την οποία είχαν γίνει μάρτυρες και κατά κάποιον τρόπο πρωταγωνιστές ενός θαυμαστού σημείου, τώρα βρίσκονται ανήμποροι και φοβισμένοι μπροστά στην απειλή των κυμάτων και του αντίθετου ανέμου.

Προς το τέλος της νύχτας, ο Ιησούς έρχεται προς το μέρος τους περπατώντας επάνω στα ταραγμένα νερά, και εκείνοι, τρομαγμένοι, Τον περνούν για φάντασμα (στ. 26). Εκείνος όμως τους λέει: «Θάρρος, εγώ είμαι· μη φοβάστε!» (στ. 27). Η παρουσία του Κυρίου αλλάζει τα πάντα: ο Πέτρος κατορθώνει μάλιστα να κάνει μερικά βήματα επάνω στα κύματα προς το μέρος Του· έπειτα φοβάται, αρχίζει να βυθίζεται και ο Ιησούς τον σώζει. Και όταν ο Διδάσκαλος ανεβαίνει στο πλοιάριο, η καταιγίδα κοπάζει. Τότε αναβλύζει αυθόρμητα από την καρδιά των μαθητών η ομολογία της πίστης: «Αληθινά, είσαι Υιός του Θεού!» (στ. 33).

Για να φθάσουν, όμως, σε αυτή την ομολογία, δεν τους ήταν αρκετό να έχουν παραστεί σε ένα θαύμα ούτε να έχουν γνωρίσει επιτυχία μπροστά στον κόσμο. Χρειάστηκε να περάσουν μέσα από την εμπειρία της αδυναμίας τους και, ακριβώς μέσα σε αυτήν, να αναγνωρίσουν την παρουσία του Θεού. Μόνο έτσι μπόρεσαν πραγματικά να ανοίξουν τα μάτια και την καρδιά τους στην εγγύτητά Του και να ξαναβρούν την ειρήνη ακόμη και μέσα στην καταιγίδα.

Κάποια ημέρα, αργότερα, ο Ιησούς θα τους πει: «Αν έχετε πίστη και δεν αμφιβάλλετε […], ακόμη κι αν πείτε σ’ αυτό το βουνό: “Σήκω και πέσε στη θάλασσα”, αυτό θα γίνει» (Μτ 21,21). Και ακριβώς αυτό βίωσαν πάνω στη λίμνη: η ειρήνη του Χριστού, ο οποίος είχε αποσυρθεί στο βουνό για να προσευχηθεί, τους συνάντησε μέσα στη μανία των κυμάτων.

Αυτό το θαύμα, λοιπόν, μας διδάσκει κάτι πολύ σημαντικό: πρώτα απ’ όλα, να μην επαιρόμαστε όταν γνωρίζουμε επιτυχία και να μη στηριζόμαστε ποτέ με αλαζονεία στις δικές μας δυνάμεις· και, ταυτόχρονα, να μην απελπιζόμαστε ούτε στις σκοτεινές στιγμές, όταν αισθανόμαστε ανήμποροι μπροστά στα προβλήματα και, παρά τις προσπάθειές μας, μας φαίνεται ότι αντί να προχωρούμε, οπισθοχωρούμε.

Σε κάθε περίσταση, ο Ιησούς δεν μας εγκαταλείπει. Και αν Τον δεχθούμε με ταπείνωση στο πλοιάριο της ζωής μας – με την προσευχή, με τα Μυστήρια, με την ακρόαση του Λόγου Του –, τότε μέσα σ’ Εκείνον θα βρούμε την ειρήνη, θα βρούμε το φως και τη δύναμη που χρειαζόμαστε για την πορεία μας.

Είθε η Παναγία να μας βοηθήσει να ζούμε με αυτόν τον τρόπο, με εμπιστοσύνη και ολοκληρωτική παράδοση στον Θεό, Εκείνη που μακαρίστηκε για την πίστη της (πρβλ. Λκ 1,45).

——————–

Μετάφραση: π.Λ