ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 2 Αυγούστου 2026
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Οταν ακούμε το Ευαγγέλιο, συχνά ακούμε να γίνεται λόγος για τα σημεία που επιτέλεσε ο Ιησούς. Πρόκειται για πράξεις που φανερώνουν την ιδιαίτερη φροντίδα του για εμάς, δηλαδή τη σωτηρία που Εκείνος φέρνει στον κόσμο. Ο Κύριος παρουσιάζεται ως Εκείνος που δίνει νόημα στη ζωή, ελευθερώνοντάς την από το κακό και την αμαρτία.
Οταν χαρίζει το φως στους τυφλούς και την ακοή στους κωφούς, ο Χριστός δεν επιτελεί μόνο θαυμαστές πράξεις, αλλά αναγγέλλει σε όλους ότι η Βασιλεία του Θεού είναι κοντά. Γι’ αυτό το σημερινό Ευαγγέλιο (Μτ 14,13-21) μαρτυρεί ότι ο Ιησούς δεν περιορίζεται στο να χαρίζει τις αισθήσεις σε όσους τις στερούνται, αλλά δίνει και αληθινό περιεχόμενο στις αισθήσεις μας. Στον κωφό, που αρχίζει και πάλι να ακούει, ο Κύριος απευθύνει τη Χαρμόσυνη Αγγελία, για να την ακούσει. Στον τυφλό, που ξαναβρίσκει το φως του, φανερώνει το λαμπρό έργο της λύτρωσης που πραγματοποιείται γι’ αυτόν. Με τον ίδιο τρόπο, ο Ιησούς προσφέρει σε εκείνον που πεινά την τροφή που χρειάζεται. Το επεισόδιο του πολλαπλασιασμού των άρτων σημαίνει ότι η συνάντηση με τον Κύριο είναι μια εμπειρία που τρέφει ολόκληρη την ύπαρξή μας.
Στην έρημο, δηλαδή στον τόπο όπου φανερώνεται η ανάγκη μας, ο Χριστός είναι ο άρτος της ζωής. Μαζί του, ό,τι είναι ουσιώδες προσφέρεται με αφθονία: «Εφαγαν όλοι και χόρτασαν» και περίσσεψαν «δώδεκα κοφίνια γεμάτα» (στ. 20). Ο αριθμός αυτός υπογραμμίζει ότι το δώρο του Κυρίου είναι οικουμενικό και ότι η πρόνοιά του για εμάς δεν εξαντλείται ποτέ.
Αγαπητοί μου, ο Χριστός χορταίνει αληθινά την πείνα της ανθρωπότητας, την πείνα μας για αλήθεια και ζωή. Ταυτόχρονα, η πράξη του μας διδάσκει ότι τίποτε δεν χάνεται, όταν μοιράζεται. Αντίθετα, η συσσώρευση και η σπατάλη είναι οι δύο όψεις του ίδιου κακού: της απληστίας. Αυτή η ασθένεια της ψυχής κάνει τον άνθρωπο να χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας, επειδή τον μεθά με τα πλούτη, σε τέτοιο βαθμό ώστε να λησμονεί εκείνους που κλαίνε από την πείνα και φωνάζουν από τη δίψα. Ετσι, απέναντι στην αφθονία των αγαθών που σαπίζουν, υψώνονται τα απλωμένα χέρια εκείνων που δεν έχουν τραπέζι και τα καμένα σπίτια εκείνων που δεν έχουν ειρήνη.
Μέσα στην έρημο του πολέμου και της αλαζονείας, ας δούμε με πόση καλοσύνη ο Κύριος «σήκωσε τα μάτια του προς τον ουρανό», «είπε την ευλογία», «έκοψε τους άρτους και τους έδωσε» στους μαθητές του, για να τους μοιράσουν στο πλήθος (πρβλ. στ. 19). Σε αυτό το θαύμα της αγάπης αναγνωρίζουμε τις χαρακτηριστικές πράξεις του Ιησού, οι οποίες βρίσκουν το αποκορύφωμά τους στον Μυστικό Δείπνο. Τότε, πράγματι, ο Υιός του Θεού μάς παραδίδει την ίδια του τη ζωή, ως αδελφός μας κατά την ανθρώπινη φύση.
Καθώς γευόμαστε τη χάρη της Θείας Ευχαριστίας, ας δεσμευτούμε να μαρτυρούμε την ομορφιά της μέσα από τις καθημερινές μας πράξεις, αρχίζοντας από την ευλογία του τραπεζιού, όταν μοιραζόμαστε τον άρτο μέσα στην οικογένεια και ανάμεσα σε φίλους. Με τη συντροφιά του Ιησού, ακόμη και οι διακοπές μπορούν να γίνουν χρόνος αδελφικής γαλήνης, συμπεριλαμβάνοντας και εκείνον που βρίσκεται κοντά μας και έχει ανάγκη.
Ας ζητήσουμε, λοιπόν, από την Παρθένο Μαρία, τη στοργική Μητέρα, να μας βοηθήσει να αυξανόμαστε στην αγάπη, ώστε να μη λείπει από κανέναν ο επιούσιος άρτος.
——————
Μετάφραση: π.Λ
