Αυτό που οι Αδελφές Μαθήτριες του Ιησού ξεκίνησαν ως μια ομάδα προσευχής μητέρων για να στηρίξουν τα παιδιά τους, εξελίχθηκε σε έναν οργανισμό που μέχρι σήμερα συνοδεύει νέους ανθρώπους οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα εξάρτησης. Στο νοτιότερο άκρο της αμερικανικής ηπείρου, στη βιομηχανική πόλη Ρίο Γκράντε της Γης του Πυρός, συρρέουν άνθρωποι από ολόκληρη τη χώρα, προσελκυόμενοι από τις επαγγελματικές ευκαιρίες και την προοπτική καλύτερων οικονομικών συνθηκών. Πίσω όμως από αυτή τη δυναμική πραγματικότητα, το ακραίο ψύχος, οι ισχυροί άνεμοι και η γεωγραφική απομόνωση ευνοούν την εμφάνιση κατάθλιψης, μελαγχολίας και διαφόρων μορφών εξάρτησης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γεννήθηκε η αποστολή των Μαθητριών του Ιησού.
Το Κέντρο της Αγίας Μόνικας
Οι πρώτες μοναχές έφθασαν στο νησί το 2012. Η αδελφή Βιρτζίνια Μισέλ, Γενική Ηγουμένη του Ινστιτούτου, μαζί με την αδελφή Ροθίο Παρμιτζιάνι, ανέλαβαν το ποιμαντικό έργο έπειτα από πρόσκληση του πατέρα Φελισίσιμο Βισέντε, Σαλεσιανού του Δον Μπόσκο και ιδρυτή του Ποιμαντικού Κέντρου «Ιησούς του Θείου Ελέους». Το Κέντρο είχε σχεδιαστεί ως χώρος υποδοχής και στήριξης των πλέον ευάλωτων ανθρώπων, ιδιαίτερα όσων υπέφεραν από μοναξιά, κατάθλιψη ή εξαρτήσεις.
«Καταλάβαμε ότι το χάρισμά μας έπρεπε να ανταποκριθεί σε μια επείγουσα ανάγκη: να θεραπεύσουμε αυτές τις πληγές», θυμάται η μητέρα Βίκυ.
Η Αγία Μόνικα ξεκίνησε ως ομάδα αλληλοβοήθειας για μητέρες που υπέφεραν βλέποντας τα παιδιά τους παγιδευμένα στις εξαρτήσεις. Οι γυναίκες αυτές προσέρχονταν στο Ποιμαντικό Κέντρο κουβαλώντας βαθύ πόνο, αναζητώντας παρηγοριά και πνευματική στήριξη. Αρχικά τους προσφέρθηκε πνευματική συνοδεία, σύντομα όμως έγινε φανερό ότι η προσευχή έπρεπε να συνοδεύεται και από συγκεκριμένα θεραπευτικά μέσα. Έτσι, εκείνη η μικρή ομάδα προσευχής αποτέλεσε το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ενός ιδρύματος που έμελλε να αλλάξει τη ζωή πολλών ανθρώπων.
Σήμερα το Κέντρο της Αγίας Μόνικας συνεχίζει να λειτουργεί χάρη στην πολύτιμη προσφορά επαγγελματιών που παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε εθελοντική βάση.
Με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν και άλλοι εθελοντές, πρόθυμοι να στηρίξουν όχι μόνο τις μητέρες αλλά και τα παιδιά τους, καθιστώντας δυνατή μια ολοκληρωμένη συνοδεία. Η προσφορά των υπηρεσιών είναι απολύτως δωρεάν και αποτελεί τη μοναδική δομή σε ολόκληρη την περιοχή που παρέχει χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση θρησκευτική και θεραπευτική υποστήριξη σε ολόκληρη την οικογένεια.
Οι μοναχές αναγνωρίζουν ότι η πορεία αυτή δεν ήταν εύκολη. Χρειάστηκε να μελετήσουν, να επιμορφωθούν και να αναζητήσουν νέα εργαλεία, ώστε να κατανοήσουν και να αντιμετωπίσουν την κρίση που βιώνουν οι νέοι.
«Μάθαμε να συνδυάζουμε την επιστημονική εργασία με τη βιβλική, ευχαριστιακή και Μαριανή πνευματικότητά μας. Αυτό είναι που έκανε τη διαφορά στην Αγία Μόνικα», τονίζει η μητέρα Βίκυ.
Ένα έργο εμπνευσμένο από την επιμονή των μητέρων
Αρχικά υπήρχε η σκέψη το ίδρυμα να ονομαστεί «Ο Καλός Σαμαρείτης», ώστε να εκφράζει τη φροντίδα προς όσους, πληγωμένοι στον δρόμο της ζωής, είχαν ανάγκη από υποδοχή και περίθαλψη. Αναλογιζόμενες όμως την απαρχή του έργου, οι μοναχές θυμήθηκαν εκείνες τις θαρραλέες μητέρες που αγωνίζονταν ακούραστα για τη ζωή των παιδιών τους.
Έτσι επέλεξαν το όνομα Αγία Μόνικα, πρότυπο επιμονής και πίστεως, η οποία επί χρόνια προσευχόταν για τη μεταστροφή του γιου της, του Αγίου Αυγουστίνου. Ένα όνομα που παραπέμπει όχι μόνο στη συνοδεία των νέων, αλλά και στον καθοριστικό ρόλο των μητέρων στην πορεία της αποκατάστασης και της ελπίδας.
Πολλές ιστορίες έχουν σημαδέψει τη διαδρομή της Αγίας Μόνικας. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει εκείνη της Μαρισέλ, μιας νέας γυναίκας που πίστευε πως δεν υπήρχε πλέον διέξοδος για τη ζωή της.
Η ιστορία της Μαρισέλ
Η Μαρισέλ εγκαταλείφθηκε από τους γονείς της αμέσως μετά τη γέννησή της και μεγάλωσε σε διάφορες δομές φιλοξενίας. Η βαθιά έλλειψη αγάπης που σημάδεψε την παιδική της ηλικία την οδήγησε στην εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες. Κατά τη διάρκεια των χρόνων ακολούθησε διάφορα προγράμματα απεξάρτησης, όμως η πιο οδυνηρή στιγμή ήρθε όταν το κράτος της αφαίρεσε την επιμέλεια των παιδιών της. Ο μοναδικός τρόπος να τα ξαναπάρει κοντά της ήταν να ολοκληρώσει με επιτυχία ένα πρόγραμμα αποκατάστασης, ένας στόχος που τότε της φαινόταν ακατόρθωτος.
Την ημέρα που έφθασε στην Αγία Μόνικα είχε ήδη αποφασίσει να βάλει τέλος στη ζωή της. Ωστόσο, κάτι απρόσμενο την έκανε να σταματήσει: ακούγοντας τη μητέρα Βίκυ να μιλά, εντυπωσιάστηκε από τη μεξικανική της προφορά. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια άνοιξε τον δρόμο για μια μακρά και δύσκολη πορεία θεραπείας.
Δεν έλειψαν οι υποτροπές, οι στιγμές απογοήτευσης και οι νύχτες αγωνίας για τις μοναχές. Παρ’ όλα αυτά, η συνεχής συνοδεία, η προσεκτική ακρόαση και η επαγγελματική υποστήριξη επέτρεψαν στη Μαρισέλ να διακρίνει μια νέα προοπτική ζωής.
Η μητέρα Βίκυ θυμάται ιδιαίτερα μια ημέρα κατά την οποία, ενώ προσευχόταν στο παρεκκλήσι, ένιωσε ότι ο Θεός της εμπιστευόταν προσωπικά τη φροντίδα της Μαρισέλ, όπως ο Καλός Σαμαρείτης που δεν εγκαταλείπει τον τραυματισμένο άνθρωπο στον δρόμο. Η εμπειρία αυτή ανανέωσε την υπομονή και την αποφασιστικότητά της να συνοδεύει κάθε ανθρώπινη ιστορία χωρίς ποτέ να χάνει την ελπίδα.
Λίγο καιρό αργότερα η Μαρισέλ δέχθηκε να εισαχθεί σε εξειδικευμένο κέντρο θεραπείας. Αυτή τη φορά η θεραπευτική διαδικασία απέδωσε καρπούς, χάρη και στην πνευματική συνοδεία που είχε ήδη λάβει. Αφού απέδειξε ότι είχε επιτύχει ουσιαστική αποκατάσταση και σταθερότητα στη ζωή της, το δικαστήριο της επέστρεψε την επιμέλεια των παιδιών της.
Μάρτυρες της ελπίδας
Σήμερα η αποστολή των Μαθητριών του Ιησού στη Γη του Πυρός εξακολουθεί να αποτελεί ζωντανή μαρτυρία αφοσίωσης και ελπίδας. Η Αγία Μόνικα έχει γίνει ένας τόπος όπου πολλοί άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι δεν είναι μόνοι και ότι πάντοτε υπάρχει η δυνατότητα να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.
Όπως συνοψίζει η μητέρα Βίκυ:
«Εδώ κάθε νέος μπορεί να βιώσει μια συνοδεία που τον βοηθά να νικήσει τη μοναξιά που επιβάλλει η κοινωνία. Από τη στιγμή που θα περάσεις αυτή την πόρτα και θα καθίσεις εδώ, δεν είσαι πλέον μόνος».
ΠΗΓΗ: Vatican news
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
